Ruhi on course of spirituality

આજે જમતા જમતા રુહી ધીમે ધીમે કંઇક ગાતી હતી. મેં ધ્યાનથી સાંભળ્યું તો એ ગાતી હતી :

वक्रतुंड महाकाय, सूर्यकोटी सम प्रभ,

निर्विध्नम कुरूमे देव, सर्व कार्येषु सर्वदा…

રુહી લગભગ આખો શ્લોક બરાબર બોલી. મેં એને પૂછ્યું કે કોણે શીખવાડ્યું તો કહે સ્કૂલમાં ટીચર prayerમાં કરાવે છે. રુહીને પૂછ્યું કે બીજી કઇ prayer ટીચર કરાવે છે તો એ પટ પટ બધી પ્રાર્થના/શ્લોક બોલવા લાગી.

गुरू ब्रह्मा, गुरू विष्णु,

गुरू देवो महेश्वरा।

गुरू साक्षात परब्रह्मा,

तस्मै श्रीगुरूवे नम:।।

ગાયત્રી મંત્ર પણ બરાબર બોલી ગઇ.

આ ઉપરાંત એણે સરસ્વતી દેવીનો પણ શ્લોક બોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો. (મને પણ આ શ્લોક નથી આવડતો :))

सरस्वति नमस्तुभ्यं वरदे कामरूपिणि ।
विद्यारम्भं करिष्यामि सिद्धिर्भवतु मे सदा ॥

પછી એણે "अच्युतम केशवम" પણ બરાબર ગાયું.

મારી જાણ બહાર અને મારી કોઇ મહેનત વગર રુહી પોતાની આધ્યાત્મિક સફરમાં આટલું આગળ વધી ગઇ છે એ જાણીને મને ખરેખર આનંદ થયો. એની સ્કૂલના ટીચરનો પણ આભાર માનવો રહ્યો કે તેઓ છોકરાઓને પ્રાર્થના કરાવવાની તસ્દી લે છે. રુહી જે શ્લોકો બોલે છે એનો અર્થ એને ભલે ખબર ના હોય પણ એ જ્યારે થોડી વધૂ સમજતી થશે ત્યારે એ શ્લોકનો અર્થ અને પ્રાર્થના કરવા પાછળનો હેતુ આપોઆપ સમજી જશે.

આ બધી શ્લોક અને પ્રાર્થના ઉપરાંત સ્કુલમાં જમતા પહેલા પ્રાર્થના થકી આપેલા ભોજન માટે ભગવાનનો આભાર માનવાનું પણ શીખવાડ્યું છે. એટલે અમુક વખતે હવે જમતા પહેલા રુહી કંઇક ધીમે ધીમે બોલતી હોય છે પણ મને હજી બરાબર ખબર નથી કે એ શું પ્રાર્થના કરે છે.

પ્રાર્થનાઓ સાથે સાથે રુહીને ભારતનું રાષ્ટ્રીય ગીત "जन गन मन…." પણ હવે એકદમ બરાબર આવડી ગયું છે અને એમ પણ ખબર પડે છે કે રાષ્ટ્રીય ગીત ગાતી વખતે ટટ્ટાર ઉભા રહેવું જોઇએ. મને એ એની અંગ્રેજી ભાષામાં કહે કે if we don’t stand during National anthem then it’s disrespect. હમ્મ્મ્મ્મ….. આ ઉપરાંત એને સિંગાપોરનું રાષ્ટ્રીય ગીત પણ ઘણું બધું આવડી ગયું છે.

સ્કૂલમાંથી ભણવા ઉપરાંત બીજું સારુ શીખીને એ લાવે છે એ ખૂબ સારી વાત છે. સ્કૂલમાં બાળકોને મૂકો એટલે એને સત્તાવાર રીતે “Rat Race’”માં ઉતારી દીધા એવી લાગણી ના થાય તો જ એ શિક્ષણનો મતલબ કહેવાય…..

Advertisements

વિચારવાયુ

ઇન્ડિયામાં વેકેશન પછી જ્યારે સિંગાપોર પાછો આવું એના પછીના 2-3 અઠવાડિયા બહુ ભારે રહેતા હોય છે. સિંગાપોરની જીંદગીને મગજમાં સેટ કરતા કરતા આ 2-3 અઠવાડિયા એકદમ ફિલોસોફીકલ થઇ જવાય છે :)  તો આ ફીલસૂફીને રોજનીશીના પાનામાં આજે ઉમેરી રહ્યો છું.

  • સુખ શાશ્વત નથી. દરેક સુખ કે સફળતા એની સાથે વેલિડીટી લઇને આવે છે અને વેલિડીટી પૂરી થતા એ સુખ કે સફળતાનો નશો આપોઆપ ઉતરી જાય છે.
  • મંઝીલ પર પહોંચવાની મજા ત્યારે જ છે જ્યારે મંઝીલ સુધી પહોંચવા માટેની ભૂખ જીવીત હોય. ઘણા પ્રયત્નો કર્યા પછી પણ જ્યારે મંઝીલ ના મળે ત્યારે એ નિરાશા એ ભૂખને ખાઇ જતી હોય છે. 1998માં મેં એક સપનું જોયું હતું અને એ વખતે એને પૂરું કરવા ઘણા પ્રયત્નો કર્યા હતા પણ એ પ્રયત્નોમાં સફળતા ના મળી અને પછી એ સપના પાછળ ભાગવાનું બંધ કરી દીધું હતું. અનાયાસે જ એ સપનું 2011ની શરૂઆતમાં જ્યારે પૂરુ થયું ત્યારે ખુશી જરૂર થઇ પણ એ ખુશીમાં દુનિયા જીતી લીધી હોય એવો રોમાંચ જરા પણ નહોતો. માટે જ્યાં સુધી તમારી ભૂખ છે ત્યાં સુધી તમારા સપનાને જીવી લેવાનો પ્રયત્ન જરૂર કરતા રહેવું. (પ્રભુદેવાએ ગીત उर्वशी…उर्वशी…ગીતમાં એકદમ સાચુ કહ્યું છે કે 20 की उमर का है जो खेल, 60 में खेल के होगा क्या??? 🙂 )
  • ગુજરાતીમાં કહેવત છે કે અતિની ગતિ નથી હોતી. કોઇ પણ વસ્તુ મર્યાદામાં સારી. જે વસ્તુ વધૂ થવા લાગશે એનો મોહ આપોઆપ ઓછો થતો જશે. મારો પોતાનો અનૂભવ પણ આમ જ કહે છે.  આ વખતે ઇન્ડિયા ટ્રીપ દરમ્યાન એક મિત્ર સાથે વાત થઇ હતી. એ ભાઇ હજી 20-22 વર્ષના જ છે. એમણે અત્યાર સુધી જીવનમાં ખૂબ જલસા કર્યા છે,  બધી રીતે બધા પ્રકારના જલ્સા કર્યા છે અને કોઇની રોક ટોક વગર જલ્સા કર્યા છે જીંદગીમાં. આ વખતે એ મને કહે કે હવે એને જીંદગીથી કંટાળો આવે છે. મને કહે કે ક્યાં સુધી જીવનમાં હું જલ્સા કરે રાખીશ? એ મને કહે કે મારે જીંદગીમાં હવે દુ:ખ જોવું છે. જીંદગીનો અસલી ચહેરો જોવો છે. મહેનત મજૂરી કરીને હવે એને પોતાની રીતે જીંદગી બનાવવાની તાલાવેલી લાગી છે. મને ખરેખર ખુશી થઇ આવા વિચારો જાણીને.
  • Life is all about choices we make. આજ કાલ મને મારા એન્જીનિયર બનવાની અને સિંગાપોર આવવાની કરેલી પસંદગી યોગ્ય હતી કે નહીં એ વિશે શંકા થવા લાગી છે. આરામ અને શાંતિની જીંદગીની જે આદત અત્યારે પડતી જાય છે એ મારા ભવિષ્ય માટે ખતરનાક છે.
  • બહુ ઓછા લોકો એવા છે આ દુનિયામાં કે જે પોતાની મરજીના માલિક હોય છે અને જીંદગી પોતાની મરજી મુજબ જીવે છે. 2002-2003ના સમય ગાળાને બાદ કરતા આજ સુધી મને ક્યારેય એવું જીંદગીમાં નથી લાગ્યું કે હું મારી મરજી મુજબ જીંદગી જીવી રહ્યો છું. મારા નજીકના લોકો આ અફસોસ માટે મારી અમર્યાદ ઇચ્છાઓને દોષ દે છે પણ મને એમ નથી લાગતું. અમુક નિર્ણયો લેવા છે જીંદગીમાં પણ લઇ નથી શકાતા. અત્યારે તો ખાલી એટલો આશાવાદ રાખી શકું કે ક્યારેક જીંદગીમાં એ નિર્ણયો લઇ શકીશ અને એના સારા કે ખોટા પરિણામો ભોગવવા માટે મારી જાતને તૈયાર કરી શકીશ.
  • આજે યુટ્યુબ પર અમુક ગુજરાતી ગીતો સાંભળી રહ્યો હતો. जो सुख पायो नाम भजनमें, सो सुख ना है अमीरीमें…. સાંભળીને થોડો વધૂ વિચારવાયુ થઇ ગયો કે પહેલા જીવનમાં કેટલી નિર્મળતા હતી? આજે કેમ હું Rat Race માં મારી જીંદગી વેડફી નાંખવા માટે મજબૂર થઇ રહ્યો છું? બીજું પણ એક ગીત સાંભળ્યું : पिंजरे के पंछी रे….. तेरा दर्द ना जाने कोइ…. तेरा दर्द ना जाने कोइ… અત્યારે તો આ ગીત મારા માટે જ લખાયું હોય એમ લાગે છે. 🙂 અત્યારે સિંગાપોર નામના સોનાના પિંજરાએ મને કેદ કરી રાખ્યો છે પણ હવે આ કેદમાંથી આઝાદ થવાનો સમય પાકી ગયો છે.

અત્યારે આટલી ફિલોસોફી ઝાડીને અટકું છું. બીજું ફરી ક્યારેક 🙂

I want to break free……..

I think this post will be one of the most weird post from me so far but can’t help. So much is going on in the mind at the moment and had to vent it out somewhere so venting out on my own space.

Today I saw the movie “3 idiots”. The movie has very novel message : do what you feel like doing good and don’t get yourself into the rat race. Aah… so good to hear it but unfortunately not so easy to realize it.

After seeing the movie, I was just thinking of my past. During my early days, I was never sure of what I should be or what I will do after studies? (no shame in admitting it). Only one thing was clear to me that I will take science stream because everyone around me had made me believe that taking commerce stream mean person is duffer and commerce stream doesn’t offer great careers. After getting 12th results, I had almost all the options open for me. But one conscious decision which I took was to avoid medical and not to decorate myself with white apron. So engineering was the only open option to me (because I knew only two options medical and engineering). In engineering also I was not pretty sure which line I should take. I put some 4 years of hard work to earn my engineering degree but the motive behind the hard work was not to acquire knowledge but to acquire fat pay package. In job also, no clear idea about which one to choose. Idea was pretty simple i.e. accept WPM (Whoever pays more). So all n all, it was always situations forced on me. I was not fortunate enough to make choices but situations were making choices for me.

There were two main reasons why situations forced on me :

1. I never had someone to guide me and explain me what is good or bad. So if majority of people around me agree on something, I was tend to believe them and take my decisions according to their belief.

2. Financial state of family was not so prudent for me after I got into the secondary. So motive of improving financial state always affected my decisions.

Previously questioning my soul about whether I’m enjoying whatever I’m doing was out of question. But today with somewhat comforts in the life, this question haunts me. Well for me the answer to this question is definitely not YES. Today, I’m surrounded by bits and bytes but that is not the thing which excites me. (It doesn’t mean that my current work is totally off thing for me but given a chance getting into the IT will definitely not top the list.) As of now, I’m into my current job only because it pays me in dollars, I want to improve my financial status, I want to make some quick money, I want to accumulate money to shape my future ideas, etc. So even though I am not happy, I don’t have any other option except to keep doing what I’m doing right now.  In recent time, I am trying a lot to change the conditions forced upon me so far but no luck yet. So I feel still a lot of struggle left for me to turn the things upside down.

I was also thinking of whether living life on one’s own condition is that easy? Well, I think the answer is big NO. I haven’t seen many people around me who are doing exactly what they want to do. Perhaps one has to be extremely lucky in order to live life on his/her own terms. Otherwise one will spend his/her whole life pissed off between situations and family obligations. Managing expectation is also difficult.

Another issue is getting into the rat race. But frankly speaking if you are not from the well to do family, there is no other option except joining the race. Survival of the fittest rule is getting more and more prevalent now. Being a second is curse. It is very unfortunate but it’s fact of life. Movies like Taare Zameen Par and 3 idiots are not likely to change the prevailing situation upside down. All the hypothetical situations and happy endings shown in movie may not exist in real life. So common man has to find his happiness watching idealistic situations on silver screen.

Below is the lyric of one of the short song from movie. Very touchy (atleast for me) :

सारी उम्र तो मर मर के जी लिये,

एक पल तो अब हमे, जीने दो, जीने दो,

बचपन तो गया, जवानी भी गइ,

एक पल तो अब हमे, जीने दो, जीने दो,

Give me some sunshine,

Give me some rain,

Give me another chance,

I want to grow up once again……

%d bloggers like this: