Give me some sunshine….

Give me some sunshine… એ “3 idiots” મૂવીનું એક ગીત છે. મૂવીમાં પોતાની જીંદગીથી પિડીત વિધ્યાર્થીની વ્યથાને વ્યક્ત કરતું ગીત છે આ. જો કે આ ગીત એવું છે કે એ મોટાભાગના દરેક લોકોની જીંદગીને લાગુ પડે છે. મોટા ભાગના લોકો મન મારીને જીવી રહ્યા છે અને બધાંને sunshine જોઇએ છે. આજે ફેસબુક પર આ ગીતને સમર્પિત એક પેજ જોયું. Give me some sunshine આ પેજના અત્યારસુધીમાં 11,200 જેટલા ફેન છે. ફેન બેઝ જોતા લાગે છે ઘણાં બધાં લોકો આ ગીત સાથે પોતાની જીંદગીને relate કરી રહ્યા છે અથવા તો પછી ફિલ્મની લોકપ્રિયતા ખૂબ છે.

ફેસબુકના પેજની લોકપ્રિયતા કોઇ તથ્ય સાબિત કરવા પૂરતી નથી પણ હું તો આ ગીત સાથે મારી જીંદગીને relate  કરી રહ્યો છું.

Advertisements

I want to break free……..

I think this post will be one of the most weird post from me so far but can’t help. So much is going on in the mind at the moment and had to vent it out somewhere so venting out on my own space.

Today I saw the movie “3 idiots”. The movie has very novel message : do what you feel like doing good and don’t get yourself into the rat race. Aah… so good to hear it but unfortunately not so easy to realize it.

After seeing the movie, I was just thinking of my past. During my early days, I was never sure of what I should be or what I will do after studies? (no shame in admitting it). Only one thing was clear to me that I will take science stream because everyone around me had made me believe that taking commerce stream mean person is duffer and commerce stream doesn’t offer great careers. After getting 12th results, I had almost all the options open for me. But one conscious decision which I took was to avoid medical and not to decorate myself with white apron. So engineering was the only open option to me (because I knew only two options medical and engineering). In engineering also I was not pretty sure which line I should take. I put some 4 years of hard work to earn my engineering degree but the motive behind the hard work was not to acquire knowledge but to acquire fat pay package. In job also, no clear idea about which one to choose. Idea was pretty simple i.e. accept WPM (Whoever pays more). So all n all, it was always situations forced on me. I was not fortunate enough to make choices but situations were making choices for me.

There were two main reasons why situations forced on me :

1. I never had someone to guide me and explain me what is good or bad. So if majority of people around me agree on something, I was tend to believe them and take my decisions according to their belief.

2. Financial state of family was not so prudent for me after I got into the secondary. So motive of improving financial state always affected my decisions.

Previously questioning my soul about whether I’m enjoying whatever I’m doing was out of question. But today with somewhat comforts in the life, this question haunts me. Well for me the answer to this question is definitely not YES. Today, I’m surrounded by bits and bytes but that is not the thing which excites me. (It doesn’t mean that my current work is totally off thing for me but given a chance getting into the IT will definitely not top the list.) As of now, I’m into my current job only because it pays me in dollars, I want to improve my financial status, I want to make some quick money, I want to accumulate money to shape my future ideas, etc. So even though I am not happy, I don’t have any other option except to keep doing what I’m doing right now.  In recent time, I am trying a lot to change the conditions forced upon me so far but no luck yet. So I feel still a lot of struggle left for me to turn the things upside down.

I was also thinking of whether living life on one’s own condition is that easy? Well, I think the answer is big NO. I haven’t seen many people around me who are doing exactly what they want to do. Perhaps one has to be extremely lucky in order to live life on his/her own terms. Otherwise one will spend his/her whole life pissed off between situations and family obligations. Managing expectation is also difficult.

Another issue is getting into the rat race. But frankly speaking if you are not from the well to do family, there is no other option except joining the race. Survival of the fittest rule is getting more and more prevalent now. Being a second is curse. It is very unfortunate but it’s fact of life. Movies like Taare Zameen Par and 3 idiots are not likely to change the prevailing situation upside down. All the hypothetical situations and happy endings shown in movie may not exist in real life. So common man has to find his happiness watching idealistic situations on silver screen.

Below is the lyric of one of the short song from movie. Very touchy (atleast for me) :

सारी उम्र तो मर मर के जी लिये,

एक पल तो अब हमे, जीने दो, जीने दो,

बचपन तो गया, जवानी भी गइ,

एक पल तो अब हमे, जीने दो, जीने दो,

Give me some sunshine,

Give me some rain,

Give me another chance,

I want to grow up once again……

All is (not) well….

Recently, “3 idiots” have created wave in bollywood grossing around 175 crore INR in it’s first week of release. It’s bumper opening and sort of record in bollywood history. Movie’s earning has definitely brought smile on the faces of producer and director however it has brought bitterness for Chetan Bhagat who claims that from his book “Five Point someone” the script of the movie has been written.

http://ibnlive.in.com/news/3-idiots-movie-plot-turns-into-fight-over-story/108109-8.html?from=tn

Chetan Bhagat says that he has not been given due credit in the beginning of movie and credit is displayed only in small letters after movie finishes. In last 3-4 days charges have been traded between Chetan Bhagat and production team of movie comprising Vidhu Vinod Chopra, Raju Hirani and (surprisingly) Aamir khan.

This is the story from the production houses. Production house says that they have entered into the contract with Chetan Bhagat and money has already been paid to him to buy rights. At the same time they say that in the agreement nothing has been mentioned about how credit should be given. Script of the movie is vaguely inspired from the book “Five point someone” and script write of the movie has made lot of changes to turn the story into the script. So Chetan Bhagat has no right to make any noise.

This is what Chetan Bhagat has to say. Chetan Bhagat insists that credit should be given to him before movie starts and script writer for the movie has not done anything except portraying his book into the script.

I haven’t seen this movie yet so I can not take any side in this raw. But as an outsider, I feel like the case of Mr. Chetan Bhagat looks weak. He is fabulous writer no doubt about it but he has not taken enough care to protect his intellectual property rights. He should have clarified about his preferred way of describing credit at the time of entering into the contract with production house. Perhaps this will act as learning curve for him. As such it is very difficult to protect IP rights and very difficult to pursue the legal action with success. If your paper work is not in place, you can just make hue n cry and at worst you may face defamation suit. From Chetan Bhagat’s blog post, it is apparent that Chetan tried to settle this issue in private with production  house but they didn’t pay any heed to his request so he has to come into the public.

Now this whole issue has come out in public and now I’m eager to see whether dust settles here or someone pursues the legal course. Chetan has suggested some compromise formula on his blog in post Moving to a solution now. Hope sense prevails.

Chetan bhagat rocks….

chetan_bhagat_01 

ચેતન ભગત… કદાચ નામ સાંભળેલું છે એવું લાગે નહીં? જે લોકો વાંચનનો શોખ ધરાવે છે એમના માટે આ નામ નવું નહીં જ હોય. ચેતન ભગત એક ભારતીય લેખક છે અને અત્યાર સુધી એમણે ચાર બુક લખી છે અને ચારે ચાર બુક ચાર્ટ ટોપર્સ છે. હમણાં હું સિંગાપોરમાં એકલો જ હતો એટલે મને મારા વાંચનના પ્રેમને ઉજાગર કરવાની ઇચ્છા થઇ. મારું નસીબ સારુ છે કે વૈવિધ્ય સભર વાંચન માટે સિંગાપોરમાં નેશનલ લાયબ્રેરી ઘરની પાસે જ છે. શું વાંચવું એ એક પ્રશ્ન હતો? પછી નક્કી કર્યું કે કોઇ ભારતીય લેખકની નોવેલ કે ફિક્શન બુક વાંચવી. લાયબ્રેરીમાં શોધતા શોધતા મારી નજર ચેતન ભગતની “One night @call centre” બુક પર પડી. આ બુક વિશે મેં પહેલા વખાણ સાંભળ્યા હતા એટલે થયું ચલો આ બુક વાંચીએ.

 

img_book_2_cover

ઘરે આવી રાત્રે બુક હાથમાં લીધી. પ્રસ્તાવના વાંચી અને લાગ્યું કે બુકમાં દમ છે. રાત્રે 10 વાગ્યે મેં આ બુક વાંચવાની શરૂઆત કરી અને 12:30 ક્યાં વાગી ગયા ખબર જ ના પડી. બીજા દિવસે ઓફિસ જવાનું હતું તો પણ બુક મૂકવાનું મન ના થયું. બીજા દિવસે ઓફિસેથી પાછા આવીને બીજા બધાં કામ બાજુએ મૂકીને બુક હાથમાં લીધી અને રાતના એક વાગ્યા સુધી (ખાધા વગર) વાંચીને આખી બુક પૂરી કરી દીધી. પહેલી વખત મારી જીંદગીમાં મેં કોઇ બુકને આ રીતે passionate થઇને વાંચી. કદાચ આ જાદૂ હતો ચેતન ભગતની લેખનીનો. “One night @call centre” વાર્તા છે કોલ સેન્ટરમાં કામ કરતા પાંચ પાત્રો વિશે (જેમાં બે યુવાન અને ત્રણ યુવતીઓ છે). દરેક પાત્રના જીવનમાં પોતાના પ્રોબ્લેમ છે. Life sucks આ કોમન ફિલીંગ દરેક પાત્રમાં છે. એક જ રાત્રિમાં વણાયેલી આ કથામાં આ પાંચે પાત્રો જ્યારે મુસીબતમાં હોય છે ત્યારે તેમના પર ભગવાનનો ફોન આવે છે અને જીવન જીવવાની સાચી રાહ બતાવે છે. જો કે આ બુક કોઇ સલાહ આપતી (આમ કરો, તેમ કરો) બુક નથી. શહેરી જીવન જીવતા આજની આધૂનિક પેઢીના યુવાનો કેવી અટવાયેલી મનોદશામાં જીવે છે અને એમની જીંદગીને કઇ રીતે માર્ગદર્શન આપી શકાય એ આ બુકની USP છે. ટૂંકમાં કહીએ તો લેખકે આ બુક થકી એક જ સંદેશો યુવાનોને આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે કે

Be confident and don’t ever let the losers feeling sink into you.

ચેતન ભગતની લેખન શૈલી અદ્દ્ભૂત છે. ચેતન ભગતનું અંગ્રેજી લખાણ એકદમ સરળ છે અને કટાક્ષ કરવાની શૈલી અદ્દ્ભૂત છે. જ્યારે બુક હું વાંચતો હતો ત્યારે હું બુકના પાંચે પાચ પાત્રોને visualize કરી શકતો હતો જે લેખકની  ઉપલબ્ધિ જ કહેવાય. મને વાંચતી વખતે એમ જ લાગતું હતું કે આ પાત્રોને મારી જીંદગીમાં મેં ક્યારે જોયા છે, અનૂભવ્યા છે. પાત્રોની જીંદગીની સમસ્યાઓમાં મેં મારા જીવનમાં ક્યારેક અનૂભવેલી સમસ્યાઓ દેખાતી હતી. એકંદરે એકદમ પૈસા વસૂલ બુક અને must must must વાંચવા જેવી બુક. One night @call centre” વાંચી લીધી હવે શું? હું એટલો પ્રભાવિત થઇ ગયો કે નક્કી કરી નાંખ્યું કે બસ હવે ચેતન ભગતે જેટલી પણ બુક લખી છે એ બધી વાંચી લેવી. કર્યા વેબ પર ખાંખાખોળા અને શોધી કાઢ્યું કે ભગતભાઇએ ચાર બુક લખી છે. સિંગાપોર લાયબ્રેરીમાં જોયું કે આમાંથી કેટલી બુક છે મળે એમ છે લાયબ્રેરીમાં. ઘર પાસેની લાયબ્રેરીમાં કોઇ બુક હતી નહીં એટલે સિટીમાં ગયો અને સિટી લાયબ્રેરીમાંથી બીજી બુક હું લેતો આવ્યો “Five point someone”.

 

img_book_1_cover

આ બુક ચેતન ભગત દ્વારા લખાયેલી પહેલી બુક છે. ઘરે આવીને એક બ્રેક સાથે ખાલી 8 કલાકમાં હું આખી બુક વાંચી ગયો. કોઇ બુક કે લેખક માટે આટલી દિવાનગી મેં આજ સુધી નથી અનૂભવી. "Five point someone” એ વાર્તા છે IIT માં અભ્યાસ કરવા આવેલ ત્રણ મિત્રોની, IIT ની જીંદગી વિશે, યુવાન દિલોના અરમાનો વિશે, ભણી ભણીને કંટાળેલા યુવાનો વિશેની. પ્રથમ બુક લખતા કોઇ પણ લેખક આવું અદ્દ્ભૂત લખી શકે એ મારા માટે માનવું મૂશ્કેલ છે. મને મારી કોલેજ લાઇફ અને મિત્રો યાદ આવી ગઇ. રાયન, હરી અને આલોકના પાત્રોમાં પણ ક્યાંક ને ક્યાંક હું મારી જાતને જોઇ શકતો હતો.

(ડિસેમ્બરમાં આમીરખાનની આવી રહેલી મૂવી "3 Idiots” આ બુક પર આધારિત છે. )

 

બુક વાંચીને મારા મગજમાં દોસ્તી અને મહોબ્બત વિશેનું આ ગીત મગજમાં રમતું થઇ ગયું. કે કે દ્વારા ગવાયેલું આ ગીત અદ્દ્ભૂત છે.

હજી બે બુક ચેતન ભગતની વાંચવાની બાકી છે કારણ કે આ બન્ને બુક સિંગાપોર લાયબ્રેરીમાં હાજર નથી. મારો એક મિત્ર અત્યારે સિંગાપોરથી ઇન્ડિયા ગયો છે એના જોડે આ બન્ને બુકો મેં મંગાવી લીધી છે. હવે આવતા અઠવાડિયા સુધી રાહ જોવાની રહી. ચેતન ભગતનો મારે એક વાત માટે આભાર માનવો રહ્યો કે એમની બુકોના લીધે હું ફરીથી વાંચતો થઇ ગયો અને એ પણ ગાંડાની જેમ 🙂

જ્યાં સુધી ચેતન ભગતની બુક ના આવે ત્યાં સુધી હું અત્યારે વાંચી રહ્યો છું "The white tiger” by Arvind Adiga. આ બુક ને બુકર પ્રાઇઝ મળ્યું છે. પૂરી બુક વાંચ્યા પછી કેવી લાગી બુક એ વિશે નોંધ કરીશ. 

(ઇમેજ : ચેતન ભગતની વેબ સાઇટ પરથી)

%d bloggers like this: