રજાઓ બાદના વિચારવમળો

ગઇકાલે રાત્રે રજાઓ માણીને રાત્રે લગભગ 9 વાગ્યે સિંગાપોર પાછો આવ્યો. ફોન ચાલુ કરતા જ મેંગ્લોરમાં બનેલી વિમાન દુર્ઘટના વિશે જાણવા મળ્યું. વિમાની દુર્ઘટનામાં 160 જીંદગીઓ નામશેષ થઇ ગઇ. સમાચાર જાણીને રજાના મૂડમાંથી એકદમ ફિલોસોફીકલ મૂડ થઇ ગયો. જીંદગી કેવી અજીબ છે. કોઇના ઘરે દિવાળી તો કોઇના ઘરે હોળી છે. કોઇના ઘરે અંધકાર તો કોઇના ઘરે ઉજાસ છે. કોઇના જીવનમાં ખુશીઓ છે તો કોઇના જીવનમાં માતમ છે. જેના પર વીતે છે એ જ જાણે છે જીંદગી કેટલી ક્રુર છે. જીંદગીનો કોઇ ભરોસો નથી અને મૃત્યુ એ જ જીવનનું અકળ સત્ય છે એ યાદ રાખવું જ રહ્યું. આવા ધણાં બધાં આડાઅવળા વિચારો દિમાગમાં આવવા લાગ્યા. અંતે, મૃતકજનોના પરિવારજનોને સાંત્વના.

રજાઓમાં માણવા માટે અમે અમારા એક મિત્રના પરિવાર સાથે ગયા હતા. મારા મિત્રને પણ રુહી જેટલી ઉંમરની જ બેબી (વેદા) છે. એટલે ત્રણ દિવસ રુહીને એની સાથે બહુ મઝા આવી રમવાની. ત્રણ દિવસ રુહી અને વેદા બન્નેએ બહુ ધમાલ કરી. રાત્રે સૂતી વખતે પણ રુહી વેદાને યાદ કરે અને સવારે ઉઠીને પણ તરત વેદાને યાદ કરે. જતા આવતા બસમાં બન્નેએ ધમાલ મચાવી મૂકી. પણ કાલે જ્યારે ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પરથી છૂટા પડવાનો સમય આવ્યો ત્યારે વેદાને બાય કહેતા રુહીના ચહેરા પર એક ઉદાસી જેવું મને લાગ્યું. જ્યારે એને ખબર પડી કે હવે વેદા એની સાથે નહીં હોય ત્યારે એ એકદમ ઉદાસ થઇ ગઇ. આપ્તજનોથી વિખૂટા પડવાની પીડા એ ફક્ત મોટેરાઓમાં જ નહીં પણ નાના છોકરાઓમાં પણ હોય છે એ વાત મને સમજાઇ. અહીં વિદેશમાં ઇન્ડિયાની જેમ છોકરાઓનું ગ્રુપ બનવું મૂશ્કેલ છે. એટલે જ નાના છોકરાઓ બિચારા કોઇનો સાથ ઝંખતા હોય છે. મને એ વાતનું દુ:ખ થયું કે પૈસા કમાવવાની લ્હાયમાં રુહી પાસેથી હું એનું બાળપણ છિનવી રહ્યો છું, જે દાદા-દાદી કે ઘરના લોકોનો પ્રેમ મળવો જોઇએ એ પ્રેમ એની પાસેથી હું છિનવી રહ્યો છું, પોતાની ઉંમરના બાળકો સાથે ધમાલ કરવાની મઝા હું છિનવી રહ્યો છું. કદાચ હું બહુ લાગણીશીલ થઇને આ વિચારી રહ્યો છું. પણ આ વાત સાવ ખોટી તો નથી જ. ઘણી બધી વસ્તુઓ હું વિચારી શકું છું અને કરવા માંગુ છું પણ કરી શકતો નથી. કોઇક અલગ બંધનોમાં હું જકડાઇ ગયો છું એમ લાગે છે. આ બંધનો ક્યારેક તૂટશે એ આશા છે.

ત્રણ દિવસ રજાઓ દરમ્યાન દરિયા કિનારે સમય વિતાવવાનો સારો એવો સમય મળ્યો. એક દિવસ વહેલી સવારે હું દરિયા કિનારે ફરવા પણ ગયો હતો. સવારે દરિયા કિનારે ફરતા ફરતા મને મારા ગોવામાં વિતાવેલા દિવસોની યાદ તાજા થઇ ગઇ. સવારે જ્યારે તમે દરિયાને જુઓ ત્યારે એ એકદમ શાંત લાગે પણ આ જ દરિયો સાંજે જુઓ તો ઉન્માદમાં લાગે. સવારના સમયે પ્રકૃતિનું સાનિધ્ય માણતા દરિયાને શ્વાસમાં ભરી લેવાની મઝા કંઇક ઓર હોય છે. દરિયા કિનારે એકલા (હા એકલા જ :)) બેસી સમુદ્રના મોજાઓને નિહાળતા મન એકદમ શાંત થઇ જાય અને મનમાં અનેક નવીન વિચારોને આકાર પણ મળે. આવી એકલતા મને લાગે છે દરેકે સમયાંતરે માણવી જોઇએ.

અત્યારે ફકત આટલું જ લખવાનો સમય છે. રોજનીશીમાં વેકેશન વિશેની બીજી વાતોના પાનાં પછી ઉમેરીશ.

Advertisements
%d bloggers like this: