પાંચ મહિના પછી…

લગભગ પાંચ મહિના પછી આજે બ્લોગ પર કંઇક લખી રહ્યો છું. પળે પળે બદલાતા રહેતા આજના જમાનામાં પાંચ મહિનાનો સમય બહુ લાંબો કહેવાય. પાંચ મહિનામાં સિંગાપોર રિવરમાં ઘણા પાણી વહી ગયા :). દેશ અને દુનિયા બદલાતી ચાલી અને અંગત રીતે પણ જીવનમાં પણ ચડ ઉતર થતી રહી. આ પાંચ મહિનાઓનું સરવૈયું મારા મતે નીચેના મૂદ્દાઓમાં આવી જાય :

1. “દામિની”ના આખા ઘટના ક્રમે દેશની મહિલાઓમાં નિરાશા અને ભયને સ્થાપી દીધો તો બીજી તરફ 12 પાસ મહિલા સનમીત કૌરે 5 કરોડ રૂપિયા જીતીને દેશની મહિલાઓ સમક્ષ એક ઉદાહરણ આપીને આશાનો સંચાર કર્યો.

2. એક વાત હવે પાકી થતી જાય છે કે ભારતમાં લોકશાહીના બદલે MOBશાહી (એટલે કે ટોળાશાહી) આવી ગઇ છે. જ્યાં સુધી સરકાર પર ટોળાશાહી કરી દબાવ ના લાવો ત્યાં સુધી સરકારના પેટનું પાણી નથી હાલતું.

3. મહારાષ્ટ્રના સિંહ બાળા સાહેબ ઠાકરેએ વિદાય લીધી તો નરેન્દ્ર મોદીએ પોતાની વિજયી હેટ્રીક થકી ગુજરાતના સિંહ તરીકેની ઇમેજને વધૂ મજબૂત બનાવી દીધી. મોદી સાહેબની ગાડી દિલ્હી સુધી પહોંચે છે કે નહીં એ આવનારો સમય બતાવશે પણ બદલાવનો એક આશાવાદ એમના થકી જરૂર ઉભો થયો છે. પરંપરાગત જાતિવાદથી ઉપર ઉઠીને ગુજરાતની પ્રજાએ જે રીતે મતદાન કર્યું એ માટે ગુજરાતની પ્રજા ખરેખર અભિનંદનને પાત્ર છે.

4. પાકિસ્તન જેવા હરામી દેશ પાસેથી શાંતિ અને ભાઇચારાની આશા રાખવી એ પોતાની જાતને ઉલ્લુ બનાવવા જેવી અને પોતાના જ પગ પર કુહાડી મારવા જેવી વાત છે.

5. પાંચ મહિનામાં અંગત રીતે ચડ ઉતર થતી રહી. અમુક ઘટનાઓ એવી બની કે જે દિલોદિમાગ પર હંમેશ માટે એના ઉઝરડા છોડી ગઇ પણ જીંદગીનું ચક્ર ચાલતુ રહે છે અને સમય દરેક ઘાને રુઝવવાનો પ્રયત્ન કરતો રહે છે.

6. ત્રણ મહિનાની ખંતપૂર્વકની મહેનત બાદ PMPની પરીક્ષા પાસ કરી લીધી એટલે હવે Krunal Chavda PMP,CSM એ રીતે નામ લખી શકાશે. આ પરીક્ષા પાસ કર્યા બાદ લાગે છે કે વધૂને વધૂ પરીક્ષાઓ આપવી જોઇએ અને વધૂને વધૂ જ્ઞાન મેળવતા રહેવું જોઇએ.

7. 2012નું વર્ષ એકંદરે સામાન્ય અને કંઇક અંશે પીડાદાયક રહ્યું. અમુક ઘટનાક્રમોને નજરમાં રાખતા 2013નું વર્ષ જીંદગીનું સૌથી મહત્ત્વનું વર્ષ હોય એવું લાગી રહ્યું છે. અંગત રીતે આ વર્ષ પાસેથી ઘણી આશાઓ છે અને વંઠેલી જીંદગીને કાબૂમાં રાખવાનો ભરસક પ્રયત્ન કરવો છે.

પાંચ મહિનાના બ્લોગજગતના વનવાસ દરમ્યાન અમુક મિત્રોએ વનવાસની નોંધ લીધી અને અંગત રીતે ખબરઅંતર પૂછ્યા એ બદલ એમનો આભાર. ઘણા બધાં ગુજરાતી અને અંગ્રેજી બ્લોગ કે જે હું નિયમિત રીતે વાંચુ છું એ ફરીથી વાંચવાની શરૂઆત કરવાની છે અને મારી રોજનીશીમાં વધૂ પાના ઉમેરવા છે.

અંતમા સર્વેને મકરસંક્રાંતિની શુભેચ્છાઓ….

Advertisements

Inspiring, isn’t it?

આજે દેશ ગુજરાતની વેબસાઇટ પરની પોસ્ટમાં નરેન્દ્ર મોદીનું આ વ્યકત્વ્ય સાંભળ્યું.

નરેન્દ્ર મોદી એક સારા વક્તા છે એ નિ:શંક છે પણ મને આ વ્યકતવ્ય અત્યાર સુધી સાંભળેલા એમના વ્યક્તવ્યોમાં સૌથી વધૂ સારુ લાગ્યું. નરેન્દ્ર મોદી સારા કે ખરાબ, કોમવાદી કે ધર્મનિરપેક્ષ, ભ્રષ્ટાચારી કે બોલ બચ્ચન આ બધા પૂર્વગ્રહોને બાજુમાં મૂકીને આ વિડીયો જોવા જેવો છે. સારો નેતા કોને કહેવાય એ આ વિડીયો જોયા બાદ તમને ખ્યાલ આવી જશે. અમુક વાતો આ વિડીયોમાં નરેન્દ્ર મોદી એ એકદમ સચોટ કહી છે.

1. જ્યારે માણસને લાગવગશાહી કે ખિસ્સા કપાયા વગર નોકરી મળી હોય તો એ બીજાના ખિસ્સા કાપતા પહેલા વિચાર કરે. (આડકતરી રીતે શિખામણ પણ આપી દીધી કે લોકોના ખિસ્સા ના કાપશો.)

2. જીંદગી ભલે નાની જગ્યાથી શરૂ થાય તો પણ વિરાટતા તરફ આગળ વધી શકાય છે.

3. ભલે ગમે તે કારણોસર શરૂઆતી જીંદગીમાં વિકાસ રૂંધાયો હોય, ગઇ કાલ જે પણ હોય તે પણ હવે જીવનમાં આગળ વધવાનો સંકલ્પ કરો.

4. પોતાના કૌશલ્યને કાયમ વધારતા રહો. નવું શીખતા રહો. સંકલ્પ કરો કે શરૂઆત ડ્રાઇવર કે કંડકટર તરીકે કરુ છું પણ જીંદગી એ જ જગ્યાએ પૂરી નહીં કરું.

5. જીવનમાં સ્થગિતતા ના રાખો એને વહેતું રાખો.

6. AMTS –> BRTS અને Ambulance –> 108 સેવા એ બદલાવનું એકદમ સચોટ ઉદાહરણ આપ્યું. (BRTSમાં ઘણાં સુધારાની જરૂર છે પણ AMTS કરતા તો સારી જ છે. 108એ પણ ઉત્ત્મ સેવા છે)

7. જનતાની સેવા કરવાનો ભાવ આવે તો કોઇ પણ બદલાવ શક્ય છે.

8. મોદી સાહેબે હુંકાર કર્યો છે કે થોડા વર્ષોમાં તૈયાર થનારા એસટી બસ સ્ટોપો લોકો જોવા આવશે એવા થશે. જોઇએ ક્યારે આ બસ સ્ટોપો બની રહે  છે અને કેવા બને છે.

9. એસ ટી બસ સ્ટોપ વિશે જે User Experienceની વાત કરી છે એ ખરેખર યોગ્ય છે. એમનો ડાયલોગ કે "અમુક લોકોને ગરીબીમાં  જ મજા આવે છે" એ પણ એકદમ સાચી વાત છે. કોઇ પણ સારી જગ્યા સરકાર બનાવે એટલે તરત જ લોકોને એમાં ખોટા ખર્ચા દેખાવા લાગે. (લોકોના આવા અભિગમ જોઇને મને પણ એ જ સવાલ થાય છે ક્યાં સુધી આપણે આપણા દેશને ચીથરેહાલ જ રાખવો છે??)

10. મોદી સાહેબની એ વાત પણ સાચી છે કે પ્રજાને જો સારુ આપીશું તો અમુક હદ સુધી પ્રજા તેની રખેવાળી કરશે જ. અત્યાર સુધી ભારતની પ્રજાને સરકાર તરફથી કંઇ મળ્યું નથી એટલે એમને કોઇ પણ વસ્તુની કદર નથી હોતી. જે દિવસે પ્રજાને સરકાર તરફથી સુવિધાઓ મળવાની શરૂ થશે એ દિવસે પ્રજા પણ ધીરે ધીરે 100% સુધરશે જ અને મળતી સુવિધાઓના રખરખાવ પ્રત્યે સચેત રહેશે. આ વાત સ્વાનુભવથી કહી રહ્યો છું. સામાન્યથી ઉપર ઉઠવાનું દરેક વ્યક્તિને ગમે જ છે એવું કહેવું ખોટું નથી જ.

11. સાથે સાથે ડ્રાઇવર અને કંડકટર તરીકે પોતાની ફરજોને એકદમ કાર્યદક્ષતા, ઇમાનદારી અને સુરક્ષા સાથે બજાવવાની સલાહ પણ છેલ્લે છેલ્લે ખૂબ સરસ રીતે આપી દીધી.

નેતા એવો હોવો જોઇએ કે જે લોકોને પ્રોત્સાહિત કરી શકે, માર્ગદર્શન કરી શકે દીર્ઘદ્ર્ષ્ટિ સાથે કામ કરે. આપણા દેશની એ કમનસીબી છે કે આવા નેતાઓ આપણે ત્યાં થયા નથી અને જે થયા છે એમને બીજા લુચ્ચા રાજકારણીઓએ આગળ આવવા નથી દીધા.

સારા નેતાઓ મેળવવાની બાબતમાં સિંગાપોર આમ જોવા જઇએ તો નસીબદાર છે. અહીં વર્તમાન પેઢીના નેતાઓ આવનારી પેઢી માટે વીણી વીણીને સારા નેતાઓ શોધી કાઢે છે અને એમને તૈયાર કરે છે. એટલે જ વિશ્વના નક્શા પર ટપકા જેવું સિંગાપોર આજે પણ એક વિકસીત દેશ તરીકે અસ્તિત્ત્વમાં છે. જે લોકો રસ ધરાવતા હોય એમણે સિંગાપોરના પ્રધાનમંત્રીનું ફેસબુક પેજ લાઇક કરવા જેવું છે.

આશા રાખીએ ભવિષ્યમાં ભારતનો સોનિયા અને મનમોહન જેવા વામણા નેતાઓના નેતૃત્વથી બચાવ થાય અને એક સબળ નેતૃત્વ ભારતને પ્રાપ્ત થાય.

ઇન્ફોસીસ આવે છે…

બે દિવસ પહેલા મિડીયામાં સમાચાર હતા કે ઇન્ફોસીસના ચેરમેન નારયણમૂર્તિ ગુજરાતના મુખ્યમંત્રી નરેન્દ્ર મોદીને મળ્યા અને ગાંધીનગરમાં ઇન્ફોસીસનું ડેવલપમેન્ટ સેન્ટર ખોલવા માટે વાત કરી. મારા માટે આનંદના સમાચાર છે. ઇન્ફોસીસ અને બીજી બે ચાર મોટી કંપનીઓ અમદાવાદમાં દુકાનો ખોલે તો મારો ભારત પાછા ફરવાનો રસ્તો મોકળો થઇ જાય. પણ મને લાગે છે કે આ વાત બહુ આગળ નહીં વધે (હવે એવું કેમ લાગે છે એના પાછળ કોઇ તર્ક નથી પણ મન કહે છે કે આમ નહીં થાય 🙂 )

જો વાત આગળ વધશે તો સરકાર સામે ફરીથી જમીન ફાળવણીની માથાકૂટ આવશે. ઇન્ફોસીસને સસ્તા ભાવે જમીન જોઇએ છે એટલે અત્યારે તો સરકારના કોર્ટમાં બોલ નાંખી દીધો છે. જોઇએ મોદી સરકાર આગળ શું કરે છે આ બાબતે. મને એમ વિચાર આવે છે કે જે કંપની દર ત્રણ મહિને 1000 કરોડ રૂપિયાથી પણ વધારેનો ચોખ્ખો નફો કરતી હોય એણે સરકાર પાસે ભીખ માંગવાની શી જરૂર છે? શું સરકારે આવા જંગી નફો કરતી કંપનીઓને રાહતદરે જમીન આપવી જોઇએ? ઇન્ફોસીસે મંદીના સમયમાં એમના કર્મચારીઓનો બહુ કસ કાઢી લીધો હતો. એટલા માટે જ જ્યારે મંદી પછી જોબ માર્કેટ ફરી સામાન્ય થયું ત્યારે ઇન્ફોસીસમાંથી ઘણા કર્મચારીઓએ ચાલતી પકડી હતી. ફરી મને એ જ વિચાર આવે કે જે કંપની દર ત્રણ મહિને 1000 કરોડથી પણ વધારેનો ચોખ્ખો નફો કરતી હોય તો એ કંપની મંદીના થોડા આકરા સમયમાં એમના કર્મચારીઓને સાચવી ના શકે? પણ કોર્પોરેટ સભ્યતામાં ખાલી નફો જોવાય છે અને દર ત્રણ મહીને આવતા પરિણામોમાં બોટમલાઇન શું કહે છે એ જ જોવાય છે. કડવી વાસ્તવિકતા એ જ છે કે કોર્પોરેટ જંગલમાં માનવીય સંવેદનાઓનું કોઇ સ્થાન નથી.

મને એ વાતનું પણ આશ્ચર્ય થયું કે ગોધરાકાંડ પછી આ બધી કહેવાતી માંધાતા કંપનીઓના વડાઓએ ગુજરાત સરકાર અને નરેન્દ્ર મોદી વિરુધ્ધ આકરા નિવેદનો કર્યા હતા. હવે જયારે ગુજરાત રોકાણકારો માટે આકર્ષક રાજ્ય બનતુ જાય છે ત્યારે આ બધા લોકો હવે બધું ભૂલી જઇને પોતાની દુકાનો ખોલવા આવી જશે. 

गंदा है पर धंधा है ये…. 🙂 આગળ જોઇએ શું થાય છે આ ખેલમાં……

ગાંધીબાપૂ, મોદી સાહેબ અને ToDo list

આજે આપણા રાષ્ટ્રપિતા એટલે કે ગાંધી બાપૂની જન્મજ્યંતિ છે અને આજે ટ્વીટર, ફેસબુક કે બીજે વેબ પર જ્યાં પણ નજર નાંખો ત્યાં ગાંધીબાપૂના જ દર્શન થતા હતા. આપણા મુખ્યમંત્રી નરેન્દ્ર મોદી સાહેબના બ્લોગ પર પણ ગાંધી બાપૂના નામે આજે એક પોસ્ટ મૂકાઇ છે.

Let’s follow Bapu’s ideology for better tomorrow

 

બ્લોગા પરની પોસ્ટમાં મોદી સાહેબે પરાણે ગાંધી બાપુને અને અયોધ્યાના વિવાદને રામરાજ્યના નામે સાંકળી લીધા છે. આમ જોવા જઇએ તો આ બે મૂદ્દાને કંઇ લેવા દેવા નથી પણ આ બન્ને મૂદ્દાઓને સાંકળીને મોદી સાહેબે સમજાવી દીધું કે રાજનીતિ કોને કહેવાય? 🙂

જો કે આ એક મૂદ્દા સિવાય મોદી સાહેબે લખેલી સ્વચ્છતા જાળવવાની, ખાદી વાપરવાની અને અક્ષરજ્ઞાન આપવા વિશેની વાતમાં ખરેખર દમ છે. 

ચલતે ચલતે બાપૂ પર લખાયેલ આ સરસ ગીત એમને જન્મદિવસની ભેટરૂપે

 

बापू बोले तो आप को Happy Birthday.

P.S. :

મને ગાંધી બાપૂ પ્રત્યે બહુ અહોભાવ કે પ્રેમ નથી પણ મારી "સત્યના પ્રયોગો" વાંચવાની અદમ્ય ઇચ્છા છે. અહીં સિંગાપોરમાં આ પુસ્તક મળી શકે એમ નથી (સિંગાપોરમાં અહીંના ગાંધી Lee Kuan Yewના જોઇએ એટલા પુસ્તકો મળે :)). એટલે આ વખતે ઇન્ડિયા આવીશ ત્યારે આ પુસ્તક ખરીદી લઇશ અને સિંગાપોર લાવી શાંતિથી વાંચીશ.

આ વખતે ઇન્ડિયાની ટ્રીપ દરમ્યાન ગાંધી આશ્રમની મૂલાકાત પણ લેવી છે. અમદાવાદમાં મોટા થયા અને ઘરની નજીક હોવા છતાં આજ સુધી ક્યારેય ગાંધી આશ્રમમાં (એ રીતે જોવા જઇએ તો કોઇ પણ આશ્રમમાં) આજ સુધી પગ નથી મૂક્યો. વળી હવે તો બીગ બી પણ બોલાવે છે એટલે હવે તો જવું જ પડશે નહીં તો એમને માઠું લાગી જશે :).

હવે ત્રણ મહિના સુધી ઇન્ડિયા ટ્રીપમાં શું કરવું એનું પ્લાનિંગ જ કરવાનું છે.

ઇન્ડિયા ડાયરી – 7 : Positive about Narendra Modi in English Media

રશિયાના પ્રવાસથી પાછા આવ્યા બાદ નરેન્દ્ર મોદી સાહેબને સ્વાઇન ફ્લૂ થઇ ગયો હતો. મિડીયામાં મોદી સાહેબ છવાઇ ગયા. આ વિશે દિવ્ય ભાસ્કરમાં એક મસ્ત સિક્સર આવી હતી. સિક્સર મુજબ મોદી સાહેબે સ્વાઇન ફ્લૂ થયો એના લીધે ખુશ થવું જોઇએ કારણ કે એના લીધે પહેલી વાર અંગ્રેજી મિડીયાએ એમના માટે પોઝીટીવ વાતો કરી. 🙂

આમ જોવા જઇએ તો સાચી જ વાત છે ને?

ઇન્ડિયા ડાયરી – 3 : Ahmedabad has changed

ગયા વર્ષે જ્યારે હું ઇન્ડિયા આવેલો ત્યારે આખું અમદાવાદ ખોદાયેલું અને ધૂળિયું હતું. એ વખતે ખરેખર ખૂબ તકલીફ જેવું લાગતુ હતું. મને એમ થતું હતુ કે આ લોકો શું કરે છે? મુંબઇની જેમ અમદાવાદની પણ ખોદમખોદ કરીને વાટ તો નથી લગાવી રહ્યા ને? પણ આ વખતે આવ્યો ત્યારે મોટા ભાગના ખોદાયેલા રસ્તા પર ફ્લાય ઓવર બની ગયા છે અથવા વ્યવસ્થિત રોડ બની ગયા છે. રોડની વચ્ચે BRTS માટેનો રસ્તો અને એના સ્ટેશનો પણ તૈયાર થઇ ગયા છે. રોડ હવે પહેલા કરતા મોટા થઇ ગયા છે અને રોડની ગુણવત્તા પણ સારી છે (મુંબઇની જેમ ખાડાઓમાં રોડ નથી). ફ્લાય ઓવરના લીધે હવે ટ્રાફિકમાં અટવાયા વગર જ્યાં જવુ હોય ત્યા ફટાફટ જઇ શકાય છે. મને સર્વિસ રોડ, બે સિંગલ લેન ફ્લાય ઓવર અને વચ્ચે BRTS નો રોડ આ પ્રકારનું પ્લાનિંગ પણ ગમ્યું. આનાથી ટ્રાફિકની સમસ્યા પણ હળવી થઇ જશે અને BRTS દ્વારા લોકોને એક ફાસ્ટ પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટની સેવા પણ આપી શકાશે. (જો કે ભાડું વધારે પડતું હોવાથી BRTS હજુ એટલી લોકપ્રિય નથી થઇ) આમ થવાથી સર્વિસ રોડની આજુબાજુ રહેતા લોકોને થોડી સમસ્યા થશે કારણ કે એમને દર વખતે ફ્લાય ઓવર આગળ કે પાછળથી મેઇન રોડ પર આવવુ પડશે પણ એ કોઇ મોટી સમસ્યા ના કહેવાય મારા ખ્યાલથી.

અહીં આવીને ત્રીજા દિવસે (લગભગ ધનતેરસના દિવસે) હું સુભાષબ્રિજ થી જીવરાજ પાર્ક ગયો હતો. પહેલા તો ટ્રાફિકના લીધે આટલી મુસાફરી કરવામાં એક કલાકથી વધૂ જેટલો સમય થઇ જતો હતો પણ હવે નવા બનેલા ફ્લાય ઓવરોના લીધે હું લગભગ અડધા સમયમાં જ પહોંચી ગયો. વળી ટ્રાફિક અને પ્રદૂષણ જેવું પણ ક્યાંય લાગ્યું નહીં. એકંદરે સારો અનૂભવ રહ્યો. હજી પણ દરેક જગ્યાએ રોડ એટલા સરખા નથી થયા પણ મને લાગે છે દરેક મુખ્ય રસ્તાઓ બરાબર છે.

I think job well done, though it took much longer than my expectation.

હજી પણ મારા ઘરની સામેના ફ્લાયઓવરનું કામ કાજ 2 વર્ષ થઇ ગયા તો પણ પત્યું નથી. પૂલ આમ જોઇએ તો અમારી બાજુથી રેડી જેવો લાગે છે પણ રેલ્વે ટ્રેક પરથી હજી પૂલને ક્યારે જોડાશે એ ખબર નહીં. થોડી કામની ઝડપ વધે તો સારુ. મોદી સાહેબ કહે છે કે ખાતો નથી અને ખાવા દેતો નથી પણ જે રીતે કામ થઇ રહ્યું છે એ જોતા મોદી સાહેબ જે કહે છે એ માનવુ અઘરુ છે.

મારી નજર રીવર ફ્રન્ટ ડેવલપમેન્ટ અને ગીફ્ટેક સિટીની યોજના પર પણ છે. રીવર ફ્રન્ટ ડેવલપમેન્ટના ભાગ રૂપે સાબરમતી નદીના પટમાં અમુક જગ્યાએ અમુક કામ થયેલું દેખાય છે પણ આ લોકો શું કરવા માંગે છે એ હજી મને સમજાતુ નથી. મને લાગે છે આ મોદી સાહેબની પંચવર્ષીય યોજનાઓ છે:). એ જ રીતે ગીફ્ટેક સિટીના પણ શું હાલ છે ખબર નહીં? મેં થોડા સમય પહેલા ઇકોનોમિક ટાઇમ્સમાં વાંચ્યું હતુ કે આ યોજના પર હજી સુધી નક્કર કામ ચાલુ થયું નથી. લાગે છે મોદી સાહેબની માયા છે બધી……

બીજું મેં એ પણ જોયું કે હવે અમદાવાદમાં મોલ કલ્ચર વધતું જાય છે. ઘણાં બધા મોલ બની ગયા છે. એમાંથી કેટલા મોલમાં લોકો કમાય છે એ તો મને ખબર નહીં પણ પબ્લિકને ફરવાની મઝા આવે છે આ બધાં મોલમાં. હું એક દિવસ ઇસ્કોન મોલ ગયો હતો ત્યારે મોટા ભાગની પબ્લિક ખાલી ફરવા માટે જ આવેલી હતી. લોકો માટે પર્યટન સ્થળ બની ગયું છે ઇસ્કોન મોલ એવું લાગે. મારી નજર સામે જ અમુક 40-50 છોકરીઓ કોઇ ગામડેથી ફરવા આવેલી હતી. escalator પર ઉભેલા એ લોકોના ચહેરા પર એક દિવ્ય આનંદ જોઇ શકાતો હતો. કંઇક એક્દમ જ નવું કરી નાંખ્યું હોય એમ એમને લાગતું હતું. ગામડાના લોકોની વાત તો જવા શહેરના લોકોને પણ હજી escalator પર જવામાં થ્રીલ લાગે છે. જે પણ હોય પબ્લિકને સારો અનૂભવ થાય છે એ વધૂ અગત્યનું છે. મને પણ ઇસ્કોન મોલ ગમ્યો. હજી પણ લોકોનું જીવનધોરણ ઉંચું આવે એવા પ્રયત્નો કરવાની જરૂર છે.

અમદાવાદની સાથે સાથે હું જ્યાં રહું છું એ સોસાયટીમાં પણ જબરદસ્ત સુધારો થઇ ગયો છે. આખી સોસાયટી જ્યાં પહેલા ધૂળ દેખાતી હતી ત્યાં હવે દરેક જગ્યાએ પથ્થર નંખાઇ ગયા છે. એટલે ચોમાસામાં કાદવકીચડ અને ગંદકીનો કોઇ પ્રશ્ન જ ના રહે. સોસાયટીની અંદર લોકોએ જેમ તેમ બાંધકામ કરીને રસ્તાઓને ગોખલા જેવા બનાવી દીધા હતા એ હવે દબાણો હટાવીને સોસાયટીની અંદર રસ્તાઓ મોટા થઇ ગયા હતા. જે રસ્તેથી પહેલા બે સ્કુટર પણ માંડ નીકળી શકે એમ હતા ત્યાંથી હવે રીક્ષા પણ જઇ શકે એટલી જગ્યા છે. સોસાયટી પહેલા કરતા બહુ ચોખ્ખી દેખાય છે. પાર્કિંગ પણ હવે એક્દમ વ્યવસ્થિત રીતે કરાય એવી જગ્યા છે. હવે દરેક જગ્યાએ સ્ટ્રીટ લાઇટો પણ નંખાવાની છે. લાગે છે સોસાયટીની નવી વર્કિંગ કમિટી સારી અને જાગરૂક છે. મમ્મી પણ હવે સોસાયટીની કમિટીમાં કારોબારી સભ્ય છે. મને આ વાત ખૂબ જ ગમી. ખાલી વાતો કરવામાં અને બીજાની ખોદણી કરવાના બદલે આપણે જ કામ હાથમાં લઇને કરવું રહ્યું. હું અહીં RCમાં અને મમ્મી ત્યાં સોસાયટીમાં કારોબારી સભ્ય તરીકે કંઇક સારુ કરવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ.  વખત જતા આ દિશામાં વધારે કામ કરવું  છે.

ટૂંકમાં મને આ વખતે અમદાવાદમાં ગઇ વખત કરતા ખરેખર બહુ સારુ લાગ્યું. આશા રાખું કે આવતા વર્ષે હું જઇશ ત્યારે આનાથી પણ વધારે અમદાવાદ સારુ થઇ જશે.

ઇન્ડિયા ડાયરી – 1 : ચાંગીથી SVP A’Port

આ વખતે પણ દિવાળી દરમ્યાન ઇન્ડિયા જઇ રહ્યો છું. ગઇ વખતે ઇન્ડિયામાં વિતાવેલા દિવસો વિશે, સારા નરસા અનૂભવો વિશે, નિરીક્ષણો, વગેરેની ઇન્ડિયા ડાયરીમાં નોંધ કરી હતી અને આ વખતે પણ એજ સિરસ્તો આગળ વધારુ છું. દરેક વખતે ઇન્ડિયા ડાયરીમાં શરૂઆત તો પ્રસ્થાનથી જ થાય. આ વખતે પણ શરૂઆત ચાંગીથી સરદાર વલ્લભભાઇ પટેલ એરપોર્ટ સુધીની યાત્રાની વાત જ છે.

મારા જૂના અમુક પોસ્ટમાં ચાંગી એરપોર્ટના ખૂબ વખાણ કર્યા છે અને ચાંગી એરપોર્ટ એ વખાણોને ખરેખર લાયક જ છે. મેં ચાંગીમાં departure lounge હજી પણ વ્યવસ્થિત રીતે નહોતી જોઇ એટલે આ વખતે વહેલા એરપોર્ટ પર પહોંચીને departure lounge ફરવાનુ નક્કી કર્યું અમે. અમારી ફ્લાઇટનો ટાઇમ હતો 7 વાગ્યાનો તો પણ અમે 4:30 વાગ્યે એરપોર્ટ પર પહોંચી ગયા. મારે ફટાફટ check in કરીને departure lounge માં જવું હતુ પણ એર ઇન્ડિયાની ટિકીટ હોય અને કહાનીમાં ટવીસ્ટ ના આવે એ વિચારવુ જ મૂર્ખામીભર્યું કહેવાય. રુહીની ઇન્ફન્ટમાંથી ચાઇલ્ડ કેટેગરીમાં અપડેટ કરાવેલી ટિકીટની માહિતી સિંગાપોર એરલાઇન્સની સિસ્ટમમાં અપડેટ નહોતી થઇ. એટલે ચેક ઇન કરવામાં (જે પ્રક્રિયામાં સામાન્યત: 5-10 મિનીટ થાય) 30-40 મિનીટ થઇ ગઇ. વળી દુકાળમાં અધિક માસની જેમ ચેક ઇન કાઉન્ટર પર બેઠેલી ચાઇનીઝ એક્ઝીક્યુટીવ પણ વધારે પડતી efficient હતી :). આખો મામલો માંડ થાળે પડ્યો ત્યાં પાછો કહાનીમાં નવો ટવીસ્ટ કે ફ્લાઇટ આખી ફૂલ થઇ ગઇ છે અને અમને ત્રણને જોડે સીટ મળી શકે એમ નથી. મે સમજાવ્યું કે રુહી અમારા વગર એકલા ના બેસી શકે માટે અમને જોડે જ સીટ મળવી જોઇએ. ત્યારબાદ આશ્વાસન મળ્યું કે અમે પ્રયત્ન કરીશું કે તમારી સીટ જોડે થઇ જાય. ત્રણેની સીટ અલગ હોય તો મુસાફરી કરવી શક્ય જ કઇ રીતે બને? આ બાબતમાં તો ચેક ઇન કાઉન્ટર પર બેઠેલી કામગરી (કાર્યદક્ષ) ચાઇનીઝ એક્ઝીક્યુટીવે ખરેખર મારી ધીરજની પરીક્ષા લઇ નાંખી. મારા બીજા અડધા કલાકનો ભોગ લેવાઇ ગયો. કાઉન્ટર પરથી એ એક્ઝીક્યુટીવ ચેક કરીને આવુ છું એમ કહીને ગઇ પછી અડધા કલાક સુધી દેખાઇ જ નહીં. મારે છેવટે સિંગાપોર એરલાઇન્સના ચેક ઇન વિભાગના ઉપરી અધિકારીનું આ વિશે ધ્યાન દોરવું પડયું પણ એના હાથમાં પણ કઇ હતુ નહીં. છેવટે અમને ત્રણેને જોડે સીટ કરી આપી અને લગભગ 6 વાગ્યે ઇમીગ્રેશન પતાવીને હું departure lounge માં દાખલ થયો.

departure lounge એ એક અલગ જ દુનિયા લાગે. એકદમ વિશાળ, સ્વચ્છ અને સુવ્યવસ્થિત દુનિયા. આ વખતે loungeમાં લોકોના ટાઇમપાસ માટે એક મોટા ટેબલ પર અમુક ડાઇ ગોઠવેલી હતી જેના પર કાગળ મૂકીને ચાક કલર ઘસો એટલે એ ડાઇની છાપ કાગળ પર બની જાય. પોતાની ફ્લાઇટની રાહ જોતા લોકો માટે ટાઇમપાસ કરવાનો આ સારો રસ્તો હતો. નીચે મેં બનાવેલા એક ડાઇની પ્રતિકૃતિ છે ખબર નહીં શેની પ્રતિકૃતિ છે.

IMAG0201

 

 

 

 

 

 

 

જો કે એ વાત નોંધવી રહી કે આ ટાઇમપાસ કરવામાં (નીચે ફોટામાં દેખાય છે એમ) માત્ર અને માત્ર ભારતીયો જ લાગેલા હતા. 🙂

                                                                        IMAG0199

ત્યારબાદ મેં ત્યાંના ડ્યુટ્રી ફ્રી શોપની મૂલાકાત લીધી. ત્યાં liquor ની બાટલીઓ એટલી સરસ અને ધ્યાનાકર્ષક રીતે મૂકવામાં આવી હતી કે એમ જ થાય કે 4-5 બાટલી નાંખીને લઇ જઇએ ટેસડો થઇ જાય પણ આપણાથી અમદાવાદમાં આવુ લઇને ના અવાય? (જવાબ : ના અવાય. કારણ : બા ખીજાય 🙂 બુધવારની બપોરવાળા અશોકભાઇની ભાષા :)) જો કે મોટા ભાગના લોકોએ 2 લિટરની (જેની છૂટ છે) બાટલીઓ લઇ જ લીધી હતી. આટલા સસ્તા ભાવમાં મસ્ત અને ઓરિજીનલ માલ મળતો હોય તો પીવાવાળા શું કરવા ના લે? હું મારી પસંદગીનો માલ અહીંથી જ્યારે સિંગાપોર પાછો ફરીશ ત્યારે લઇશ. 🙂

ત્યારબાદ અમુક ચોકલેટ શોપમાં ફરવા ગયા. સરસ મજાની ચોકલેટો હતી પણ મેં ચોકલેટો પહેલેથી જ ખરીદી લીધી હતી એટલે બીજી ચોકલેટો ખરીદવાની નહોતી. ત્યારબાદ બીજી અમુક શોપની પણ મૂલાકાત લીધી પણ ખાલી window shopping. એરપોર્ટ પરની દુકાનોમાં બધી વસ્તુઓ મોંઘી હોય એટલે આપણને ના પોષાય.

IMAG0202

ત્યારબાદ અમારા departure gate પાસે પહોંચ્યા. હેન્ડ બેગ ચેક કરાવીને અંદર વિમાનની એકદમ નજીક પહોંચી ગયા. રુહીએ પહેલી વખત વાસ્તવિક્તામાં વિમાનને આટલી નજીકથી જોયું. એને બહુ મજા આવી. નીચે એનો બેકગ્રાઉન્ડમાં વિમાન સાથે લીધેલો ફોટો છે.

ત્યાં ઇન્ટરનેટ કીઓસ્કની પણ સુવિધા હતી જે મને ખૂબ ગમી. તમને વિમાનના દરવાજા સુધી જો બધી સવલતો મળતી હોય તો પછી શું કહેવુ? આમ એકંદરે ચાંગી એરપોર્ટ પર જે પણ થોડી  રખડપટ્ટી કરી એમાં મઝા આવી.

IMAG0205                       IMAG0204  

ત્યારબાદ અમે વિમાનમાં ગોઠવાયા. આખી ફ્લાઇટમાં એક પણ સીટ ખાલી નહોતી. ઓસ્ટ્રેલિયા, ન્યુઝીલેન્ડ, સિંગાપોર અને અમેરિકાના NRI લોકોથી આખી ફ્લાઇટ ફૂલ હતી. બિચારી એર હોસ્ટેસોનો લોકોની સેવા કરી કરીને દમ નીકળી ગયો. મને પહેલી વાર એવો અહેસાસ થયો કે એર હોસ્ટેસની જોબ કેટલી thankless job છે. NRI લોકો પરદેશમાં જઇને વસે તો પણ અમુક manners તો નથી જ શીખી શકતા. એર હોસ્ટેસની ગ્લેમરસ લાગતી ઇમેજની ફ્લાઇટમાં લોકોની સેવા કરતા કેવી લેવાઇ જાય છે એ હું બરાબર સમજી ગયો.

રુહીન ફ્લાઇટમાં 5:30 કલાક શાંતિમય રીતે એક સીટ પર બેસાડી રાખવી એ ભગીરથ પ્રયત્ન હતો. જેવી In flight entertainment service ચાલુ થઇ તરત જ એના ટીવી સેટ પર કાર્ટૂન ચેનલ ચાલુ કરી આપી એટલે થોડો સમય નીકળી ગયો. ત્યારબાદ જ્યુસ પીવડાવ્યો અને થોડો નાસ્તો કરાવ્યો. થોડી એની સાથે ધમાલ કરી અને જમાડી. પછી એને શાલ ઓઢાડીને હા…લા… કરાવી. એને પણ એકંદરે મઝા આવી.

મેં ફ્લાઇટમાં "કમ્બખ્ત ઇશ્ક"મૂવી જોયું. 2 કલાકનો વ્લગર અત્યાચાર. કોઇ પણ સેન્સ વગરનું મૂવી. બોલીવૂડમાં 90% મૂવી અત્યાચાર જેવા જ બને છે. (જતી વખતે "વેક અપ સીડ" જો જોવા મળે તો કામ થઇ જાય :)) છેવટે નિયત સમય કરતા 15 મિનીટ પહેલા અમે અમદાવાદ એરપોર્ટ પર ઉતરાણ કર્યું. આખી ફ્લાઇટ ફૂલ હતી એટલે માનસિક રીતે તૈયારી તો હતી જ કે બહાર નિકળવામાં ટાઇમ તો લાગશે જ. રન વે પરથી બસ અમને ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર સુધી તો મૂકી ગઇ પણ વધૂ લોકોની સંખ્યાને લીધે મોટા ભાગના લોકોને ઓફિસ બહાર રોડ પર ચાંદનીમાં ઉભું રહેવુ પડ્યું. નાના છોકરાઓ હોય કે ઘરડા માણસો દરેકને રોડ પર લાઇનમાં ઉભા રહેવાનું (થોડું વધારે પડતુ ના કહેવાય?). વળી રોડ પર જે લોકોની લાઇન થઇ હતી એની બાજુમાંથી જ ખુલ્લી ગટર લાઇનો પોતાની દિવ્ય સુગંધ પ્રસરાવતા હતા. સ્વાભાવિક છે અમારા ચોખ્ખા NRI નાકોને આવી ગંદી સુગંધોની સૂગ ચઢે અને એટલે NRI લોકોએ ટાઇમપાસ કરવા “India Bashing” ચાલુ કરી દીધું. જો કે મને લાગે છે કે આ બાબતમાં “India Bashing” યોગ્ય હતું. મોદી સાહેબ જાપાન, કોરિયા અને સિંગાપોરથી ઇન્વેસ્ટરોને બોલાવે અને પછી એમને રોડ પર ઉભા રખાવી ખુલ્લી ગટર લાઇનોનો અનૂભવ કરાવે એ યોગ્ય તો નથી જ. યાદ રાખવું રહ્યું કે first impression is last impression. રોડ પરથી અંદર ગયા બાદ અમારા શરીરનું તાપમાન લેવાયુ. કમ્પાઉન્ડર કમ ડોક્ટર જેવા 2-3 લોકો સામાન્ય સવાલ કરીને લોકોને જવા દેતા હતા. આ રીતે થયેલું સ્વાઇન ફ્લૂનું ચેકીંગ કેટલી હદે કાર્યદક્ષ છે એ કહેવું મૂશ્કેલ છે પણ સાવધાની વર્તાય છે એ પણ ઘણું છે. 4-5 ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પરથી આખી ફ્લાઇટના પેસેન્જરોને કલીઅર કરવાના હતા. ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટરો પર કામ થાય એકદમ બાપૂશાહીથી અને તુમાખી સાથે. સ્માઇલ સાથે ખાલી ગ્રીટ કરી પોતાનું કામ કરવામાં ખબર નહીં એ ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પર બેઠેલા લોકોનું શું લૂટાઇ જતુ હશે? પણ આ બધું ક્લિયર કરીને જ્યારે સામાન લેવા પહોંચ્યા ત્યારે ખરી ધમાલ મચી હતી. એક તો કન્વેયર બેલ્ટ એકદમ નાનો અને એકનો એક સામાન જ ફરતો રહેતો હતો. લોકો હેરાન પરેશાન અને બૂમાબૂમ. મારે તો ખાલી 5.5 કલાકની જર્ની હતી એટલે હું બહુ થાક્યો નહોતો પણ જે લોકો ઓસ્ટ્રેલિયા, ન્યુઝીલેન્ડ અને અમેરિકાથી આવતા હોય એમની થાકના લીધે કેવી હાલત થાય? મને સામાન મેળવતા મેળવતા લગભગ અડધો કલાક જેટલો સમય થઇ ગયો. બહારથી આવનારા કોઇ પણ માણસ એરપોર્ટ પરથી એક ઇમ્પ્રેશન લઇને જાય છે એટલે મોદી સાહેબે ખરેખર હવે એરપોર્ટને આધુનિક કરવા વિશે વિચારવું જ રહ્યું.

એરપોર્ટની બહાર તો વળી વધારે બૂમરાણ. એટલી પબ્લિક હતી કે બિચારી સિક્યુરીટી અને પોલીસના માણસોની પણ વાટ લાગેલી હતી. એક એક માણસને લેવા માટે મારા ખ્યાલથી ઓછામાં ઓછા 4-5 માણસો આવ્યા હશે (મને લેવા 6 જણ આવેલા :)) અંદર સામાન લેવામાં અને ઇમીગ્રેશન ક્લિયર કરવામાં એટલી વાર થઇ ગઇ કે બહાર ઉભેલી પબ્લિકની ધીરજ પણ ના રહે. મારી સામાનની ટ્રોલી લઇને આગળ વધવાની પણ બહાર જગ્યા નહોતી. એમાં જો પોતાનું કોઇ દેખાઇ ગયું તો બૂમાબૂમ "એ ભઇલા અહીંયા… અહીંયા…" કે પછી "એ મામા આયા…….." વગેરે વગેરે. હું માંડ માંડ બહાર નીકળતો હતો તો પણ વચ્ચે 2-3 જણા હાથ પકડીને મને રોકી લીધો પૂછવા કે સિંગાપોરની ફ્લાઇટમાં જ હું આવ્યો કે કેમ? હવે એ લોકોને શું કહેવું કે ભાઇ અમદાવદના કહેવાતા આંતરરાષ્ટ્રીય એરપોર્ટ પર ગણીને 4-5 ફ્લાઇટ ડાયરેક્ટ ઇન્ડિયા બહારથી આવે છે અને એ ટાઇમે બીજી કોઇ ફ્લાઇટ નથી હોતી.

જો કે આ બધી અગવડો એક તરફ પણ સ્વજનોને મળવાનું સુખ અને ઇન્ડિયામાં આવવાનું સુખ એક તરફ. લાઇનમાં ઉભેલા દરેક NRIની વાતોમાં એક પ્રકારનો આનંદ હતો ઇન્ડિયા આવવાનો. દરેકના પ્લાનિંગ હતા. કોઇના નાના છોકરાઓ કે ટાબરિયાઓ પહેલી વાર ઇન્ડિયા આવી રહ્યા હતા એટલે માતા પિતા બધુ સમજાવી રહ્યા હતા કે બધુ બતાવી રહ્યા હતા.  દરેકના ખાવા-પીવાના, હરવા ફરવાના અને શોપિંગના પ્લાનિંગ હતા. NRI થઇ ગયા પછી ઇન્ડિયામાં આવીને રૂપિયા વાપરવા થોડા ઓછા આકરા લાગે. વળી અમુક વસ્તુઓની ખરીદીનું પ્લાનિંગ કે ખાવા પીવાના કાર્યક્રમો ઇન્ડિયા બહાર થઇ જ ના શકે. એટલે બધાને મજા કરવી હતી.

બસ આ બધા નિરીક્ષણો કરીને એરપોર્ટ પરથી બધા સાથે ઘર તરફ પ્રયાણ કર્યું.

%d bloggers like this: