Rockstar – The Dirty Picture

Today it was a Bollywood day. First I had a date with Jordan and later with Silk n now it’s time to punch in my viewpoints in my diary about both these characters and films as whole.

Rockstar :

Rockstar released quiet some time back and I hadn’t seen it but it was always there on my watch list solely because of the Rockstar aka Ranbir Kapoor. I have always liked him, his persona, his Casanova image, his films, etc. etc. etc. To me he is the hottest thing in Bollywood at the moment and in due time he will give Khans (who have ruled the Bollywood since edges now) run for their money. I have liked most of his movies (except “Anjana Anjani”) and “Rockstar” was no exception. Rockstar is a story of a character named “Janardhan Jakhar” aka JORDAN who always wanted to be a big name in Music world. The first half of the movie has been superbly made. First half itself was kind of “Paisa Wasool” according to me. Whatever “Junglee Jawani” or bewdagiri everything looked entertaining n gripping. Though whatever little Kashmir has been shown was really exotic.

But second half was kind of disappointing. It was bit difficult to digest how the sweet boy (who was interested only in playing his “Tun Tuna” i.e. Guitar Smile ) suddenly turned into maniac lover and psychopath. The end of the movie was very illogical (I term it as illogical because it is my expectation that all Bollywood movies should have happy lovey dovey kinda end Smile) Also, too many heavy duty songs were put in second half. Instead of songs, I would have preferred some story.

Ranbir as usual is excellent in the movie. To me he fully did justice to the demanding role he got. He perfectly brought out the Rockstarish attitude in his look, expressions n acting.  Only time I felt he failed miserably was when he tried to imitate Shammi Kapoor in one of the song in movie. Also, it was bit emotional to see Shammiji last time on screen. Such an amazing actor he was.

Imtiaz Ali as a director got a novel story and did justice with the story by n large. A R Rehman has done wonderful work on music front. I think he is a gifted musician India has got n he is altogether in different orbit. Movie after movie he comes out with master pieces. In this movie also “Katiya karu….” n “Phir se ud chala….” songs are just  Amaazzingggggg….(in both music and picturisation point of view) Just an advice for the lyricist Irshad Kamil. Please write your songs which common man also can understand. You could be gifted writer with immense control on words but too much poetry n urdu in each song makes it bit difficult for common man to understand. By writing such difficult to understand songs you can show your creative geniusness and satisfy poet inside you but don’t forget masses still like n appreciate crap like “Kolavari” Smile Some wording are so difficult that I had to google them.

The biggest disappointment in movie to me was Nargis Fakhri. Sorry babe but you scored almost zero according to me. Acting was sub standard, look wise also nothing great except you are appreciator of white skin. It was good that Director got her voice dubbed by someone else otherwise it would have been disaster. I really wonder what was in Imtiaz Ali’s mind while deciding to cast 32 year old girl (or should I say woman) in the lead role which demanded freshness. Infect, I liked that sidekick tv reporter in the movie better than Ms. Fakhri.

All n all, Rockstar was definitely kinda watchable movie. For those who are fan of Ranbir, you can’t miss this one for sure. By writing “I LOVE JORDAN”, I just end here.

The Dirty Picture :

The Dirty Picture was kinda  most awaiting movie of the year. The reason was simple : people still try to sell sex on the name of boldness/art/freedom of expression and you agree it or not, you except it or not, Sex still gets sold. However, I had a different mindset while going for this movie. I had this VB’s punch line “फ़िल्मे चलती है सिर्फ और सिर्फ तीन चीजो से और वो है Entertainment… Entertainment.. और Entertainment से” in my mind while deciding to go for this movie.

Like Rockstar the first half of the movie was very very very entertaining. Our desi public was kind of jumping and screaming on their seats in Singapore theatre which says all how good it was. One scene in the beginning was very funny in which villain throws two coins in air and fires two rounds from gun to hit those coins. In response, hero throws 1000 INR bill in air and fires a bullet which causes rain of coins on the villain. The scene was so terrific that it caused laugh riot in theatre. Dialog like सुना है तुजे होली खेलने का बहोत शोख है पर तेरी पिचकारीमें दम नहीं है though suggestive yet entertaining in the context of the scene. Film starts with catchy tamil tune of something like आ रा रा नागमुका नागमुका नागमुका n entertainment soars up perfectly with song उ..ला…ला…उ..ला..ला… Dialogs were also funny if you have appetite to digest suggestive content. All n all full to tabla tod Paisa Wasool kind of first half.

But towards the end of first half entertainment dries out. In second half it looked more like melodramatic typical Bollywood with story focusing on depicting the downfall of Silk. Entertainment totally dried up in second half in doing the justice with the real life story of actress Silk Smitha based on whom this movie has been made. In second half, film was on similar line like the movie “Fashion” however in different way.

The most interesting factor in the movie was the oomph factor of Vidya Balan. She had done full justice to her role. I think she took very bold step in accepting such roles and challenging herself with such demanding role. In our society where morale policing still rules, taking such step was very courageous on her part. VB has tried to look her erotic best by showing enough cleavages in almost each scene of movie. But I think her body is not in perfect shape to get people crazy on her. In some scenes she looks very fatso n kind of ugly. I was wondering while industry is breeding with hot females who is ready to go to any extent in order to grab limelight why Balaji opted for not so seductress VB but then I realized that even Silk Smitha the person on which this film has been based was also on bit healthier side. There is a dialog in movie that “अगर फल बडा  हो तो वो मीठा ही होग वो जरूरी नहीं होता” n I had similar kind of feeling seeing VB in some scenes. In the second half of the movie even the face of VB looks swollen n I don’t know whether it was part of showing the ill effects of her alcoholic habits on her face or something was indeed wrong with her face while shooting.

Imran Hasmi n Tushaar Kapoor both had pretty ordinary roles or kind of supporting roles in movie. Imran still manages to get some kissing n managed to keep his track record intact.

On music part, songs उ..ला…ला…उ..ला..ला… & इश्क सूफीआना…. are good.

Now let me put my view about morale policing and all the debate of right/wrong thing related to this movie in my perspective. Though nothing shown open/nude, no bed scenes, no deep kissing scenes in the movie, still this movie can’t be seen along with family. The reason being few suggestive dialogs, Cleavage show of VB and showing of continuous consumption of Alcohol n Cigarette on screen (if you get offended with it then). Lines have been crossed marginally in the movie otherwise movie is very much like other typical Bollywood movies. Now question is whether such movies should be made or not? To me the answer is such movies are being made because it sells. So if things doesn’t go beyond certain limits and movie has entertainment value then personally I’m ok with such movies. I’m against Sunny Leone’s pole dance in Bigg Boss because the platform of tv is different than movie. If something is on TV, it is in your drawing room while in case of movie it is your choice whether you are desperate enough to come out of your home and spend 100+ bucks for the entertainment. Hence, in case of movie, you are making a conscious decision on your behalf about what kind of entertainment you want for yourself. So this is my personal opinion on this matter however far reaching social impacts of such movies on our society is altogether a deep subject.

All n all this movie is kind of watchable not from the oomph factor point of view but from it’s entertainment value of first half.

Desi Boyz :

Ultimate crap. Except John’s biceps nothing is there in movie to see not even Deepika/Chitrangada. Don’t waste your hard earned money on this crappy stuff.

पूरब और पश्चिम

આજથી ચાર દિવસના લાંબા વીકએન્ડની શરૂઆત થઇ છે. લાંબા વીક એન્ડની શરૂઆત "पूरब और पश्चिम" મૂવી જોઇને કરી. 15મી ઓગસ્ટના વીક દરમ્યાન સોની પર રોજ દેશ ભક્તિના મૂવી આવતા હતા એ વખતે આ મૂવી રેકોર્ડ કર્યું હતું તો આજે જોવાનો મેળ પડ્યો. આમ તો આ મૂવી પહેલા જોયેલુ છે પણ ઘણા વખત પહેલા જોયું હતું એટલે ફરી જોવાની મઝા આવી. અહીં સિંગાપોરમાં બેઠા બેઠા આવા (અથવા ભારત કુમારના કોઇ પણ) મૂવી  જોઇએ એટલે થોડા સેન્ટી થઇ જવાય.

purab aur paschimuntitled

મૂવીના અમુક સંવાદો સરસ છે જેમ કે જ્યારે ભારત કુમાર ભણવા માટે લંડન જતા હોય છે ત્યારે અશોક કુમાર એમને કહે છે કે પહેલા દુનિયાભરમાંથી લોકો જ્ઞાન મેળવવા ભારત આવતા હતા જ્યારે હવે લોકોને જ્ઞાન મેળવવા માટે પરદેશ જવું પડે છે. ત્યારે ભારત કુમારે સરસ જવાબ આપ્યો કે જ્ઞાન નહીં પણ વિજ્ઞાન મેળવવા માટે લોકો પરદેશ જાય છે. કદાચ આજથી 25-30 વર્ષ પહેલા આ દલીલ યોગ્ય હતી પણ આજના જમાનામાં એવું નથી રહ્યું. આજ કાલ લોકો ફક્ત GreenBack માટે અને રૂપિયાનો ગુણાકાર કરવા જ જાય છે. બાકી આજકાલ જ્ઞાન વિજ્ઞાન માટે જનારા લોકો બહુ ઓછા રહી ગયા છે.

બીજો સંવાદ મને અશોક કુમારનો ગમ્યો જેમાં એ કહે છે કે “हरनाम पछ्छ्म पछ्छ्म करता रहा, क्या मिला उसे पछ्छ्म से…” આજના સમયમાં જોવા જઇએ તો આ વાત સાચી પણ છે અને ખોટી પણ છે. પશ્ચિમ પાસેથી માણસને રૂપિયા અને ભૌતિકવાદ મળી શકે છે. પણ ભારત પાસે જે અખૂટ માનવીય સંવેદનાઓ, સંબંધોના તાણાવાણા અને પ્રેમભાવ છે એ પશ્ચિમ ક્યારેય નહીં આપી શકે. જો કે હું એમ નથી કહેતો કે માણસે ક્યારેય પરદેશ ના જવું જોઇએ અને પરદેશ ખરાબ જ છે. દરેક વ્યક્તિએ ભારતની બહાર નીકળીને એકવાર અનૂભવ તો લેવો જ જોઇએ. જો તમે ખરાબ અને સારુ બન્ને નહીં જુઓ તો તમે નક્કી નહીં કરી શકો કે શું સારુ છે અને શું ખોટુ છે? દરેક માણસની જીવન પાસેથી અપેક્ષાઓ અલગ અલગ હોય છે એટલે જેને જે સારુ લાગે એ પ્રમાણે નિર્ણય કરે.

મૂવીના અમુક ગીતો પણ સારા છે. આવા મૂવી સમયાંતરે જોતા રહેવા જોઇએ જેથી થોડા emotionally charge થઇ જવાય. મને મૂવી જોતા જોતા વિચાર આવ્યો કે હું પરદેશમાં તો છું પણ પશ્ચિમમાં નહીં પૂર્વમાં છું તો શું મારે આ મૂવી જોઇને બહુ સેન્ટી થવું જોઇએ? 🙂

ઇમેજ : ગુગલ ઇમેજીસમાંથી

Gandhi My Father

આજે અનિલ કપૂર દ્વારા નિર્મિત ચલચિત્ર Gandhi My Father જોયું. આ એક ઓફબીટ મૂવી છે (મને હવે આવા પ્રકારના મૂવી જોવા વધારે ગમે છે.) અને ચલચિત્ર મને સારુ લાગ્યું. આ ચલચિત્ર ગાંધીજી અને એમના પુત્ર હરિલાલ વચ્ચેના મતભેદો અને વિચારભેદો પર આધારિત છે.

મને ગાંધીજી અને એમના પુત્ર હરિલાલ વચ્ચેના અણબનાવ વિશે આછો ખ્યાલ હતો. આ ચલચિત્ર મુજબ ગાંધીજીએ સત્યાગ્રહના ઝનૂનમાં હરિલાલની જુવાનીનો અમૂલ્ય સમય છીનવી લીધો હતો. હરિલાલ આ માટે એના પિતા ગાંધીજીને માફ ન કરી શક્યો. મતભેદો વધતા એણે ગાંધીજીથી પોતાને અલગ કરીને પોતાની રીતે આગળ વધવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પરંતુ એ પોતાના પ્રયત્નોમાં સફળ ના થઇ શક્યો. હરિલાલ ભણી પણ ના શક્યો કે ના નોકરી ધંધામાં પણ સફળ ના થઇ શક્યો અને પોતાની આ નિષ્ફળતા માટે પોતાના પિતા ગાંધીજીને દોષ દેવા લાગ્યો. છેવટે એ પોતાના માતા પિતાથી દૂર થઇ ગયો અને self destructionના રસ્તે પોતાની જીંદગી બરબાદ કરી નાંખી.

ચલચિત્ર જોતા શરૂઆતમાં એમ લાગે કે ગાંધીજીએ પોતાના સિધ્ધાંતો અને એમની મહાન બનવાની લ્હાયમાં હરિલાલનું જીવન બલિએ ચડાવી દીધું પણ પાછળથી હરિલાલના કરતૂતો જોયા પછી લાગ્યું કે હરિલાલની જીંદગીની બરબાદી પાછળ ગાંધીજી કરતા પણ એનો ખૂદનો વધારે દોષ હતો. ગાંધીજીના વ્યક્તિત્વના થોડા નકારાત્મક પાસાને આ ચલચિત્રમાં સારી રીતે ઉજાગર કરવામાં આવ્યા છે. ગાંધીજીના પાત્રમાં દર્શન જરીવાલા, કસ્તૂર બાના પાત્રમાં શેફાલી શાહ અને હરિલાલની પત્ની તરીકે ભૂમિકા ચાવલાનો અભિનય સારો છે. ટૂંકમાં મારા મતે આ મૂવી એક વખત જોઇ શકાય.

(ઇમેજ : વિકી પરથી)

In the calmness of the night when love blossoms

Some of the songs which I really like to listen in the calmness of the night when all the noises around me has muted, no traffic on the roads outside, the world around me has already slept and I’m with myself.

1. Na jane kya hua, Jo tune chhu liya from movie “Dard”


2. Tumhe dekhti hu to lagta hai aise from movie “Tumhare liye”


3. Lag ja gale ki fir ye hasi raat ho na ho from movie “Wo kaun thi”


4. Choo kar mere mann ko kiya tune kya ishara from “Yaarana”


5. Dekha ek khwab to ye silsile hue from movie “Silsila”


6. Tu hai wahi dil ne jise apna kaha from movie “Yeah vaada raha”


7. Kitne bhi tu kar le sitam from movie “Sanam teri kasam”


8. Dil kya kare jab kisi se kisi ko pyaar ho jaye from “Julie”


9. Vaada karo nahi chhodoge tum mera saath from movie “Aa gale lag ja”


10. Ye lamhe ye pal hum barso yaad karenge from movie “Lamhe”

Songs listed above are not kinda my top 10 or something. What I listen is all depend on the kind of mood I am in.

Peepli Live

આજે મૂવી Peepli Live જોયું. મૂવી જોઇને શું લખવું એ ખબર નથી પડતી? મૂવી જોઇને સારુ લાગ્યુ એટલે ખુશ થવું જોઇએ કે પછી આપણા દેશના ખેડૂતોની દારૂણ પરિસ્થિતિ વિશે દુ:ખી થવું જોઇએ. ખેડૂતોની આત્મહત્યા અને મિડીયાની સંવેદનહીનતાના મૂદ્દે બનેલી આ મૂવી આમ જોવા જઇએ તો મનોરંજક પણ છે અને વિચારપ્રેરક પણ છે.











અવારનવાર આપણે વાંચીએ છીએ છાપામાં કે ખેડૂતો આત્મહત્યા કરી રહ્યા છે પણ આપણે હવે આ બાબતો પ્રત્યે સંવેદના ગુમાવી ચૂક્યા છે. મિડીયા માટે આ મૂદ્દો એ સનસની ફેલાવી ટીઆરપી કમાવાનો ધંધો છે જ્યારે રાજકારણીઓ માટે આ મૂદ્દો એમની રાજનિતી કરવાનો છે. ગાંધીજીએ કહ્યું હતુ કે અસલી ભારત ગામડાઓમાં વસે છે. દરેક રાજકારણી ગાંધીવાદી હોવાનો ઢોંગ કરે છે પણ એમણે કહેલી આ પાયાની વાતને કોઇ ગણતુ નથી. દેશની આઝાદીને 60 વર્ષ ઉપર થઇ ગયા તો પણ આજે ગામડાઓ પછાત જ રહ્યા છે. આજે પણ સિંચાઇની સુવિધાઓના અભાવે ખેડૂતો કુદરતના ભરોસે જ જીવી રહ્યા છે. આપણા આધુનિક ભારતના ગાંધીજી (રાહુલ ગાંધી) કહે છે કે અમે ખેડૂતોની 70,000 કરોડ રૂપિયાની લોન માફ કરી આપી છે (જો કે આ આંકડો કેટલો સાચો છે એ ભગવાન જાણે). મારે એમને એટલું જ કહેવું છે કે 70,000 કરોડ રૂપિયાની લોન માફ કરવી પડી કારણ કે દેશના ગામડાઓમાં સિંચાઇની સારી સુવિધાઓ ઉભી કરવામાં સરકાર નિષ્ફળ રહી છે. જો સિંચાઇની સુવિધા સારી ઉભી કરી હોત તો દુકાળની પરિસ્થિતિમાં ખેડૂતોને સરકાર પાસે હાથ લાંબો ના કરવો પડત.

મૂવીની વાત કરુ તો ખેડૂતોની આત્મહત્યા અને મિડિયાની સંવેદનહીનતાને વણી લઇને મૂવી બનાવવાનો વિચાર આવવો એ સહેલી વાત નથી. અનૂષા રિઝવીએ પોતાના પ્રથમ પ્રયત્નમાં મૂવીની પટકથા પર સારુ કામ કર્યુ છે. મૂવીમાં દરેકનો અભિનય ઉમદા છે અને દરેકના ભાગે યોગ્ય કામ આવ્યુ છે. સરકારની વિવિધ યોજનાઓના નામનો ઉપયોગ જેમ કે एक लाल बहादूर दे दो….પણ ખૂબ ચોટદાર છે. મૂવીના સંગીતમાં લોકગીત અને ગામડાની ખૂશ્બુનો અહેસાસ થાય છે. सखी सैया तो खूब कमात है, मंहगाइ डायन खाये जात हे… આ ગીત આજની પરિસ્થિતમાં એકદમ બંધબેસતુ છે પણ મારુ ગમતુ ગીત મૂવીમાં Indian Ocean દ્વારા સંગીતબધ્ધ થયેલું ગીત देश मेरा છે.


આ ગીતમાં મને સૌથી ચોટદાર પંક્તિ "इन्डिया सर ये चीज धूरंधर, रंगरंगीला परजातंतर" લાગી. ભારતની સૌથી મોટી ખૂબી એ ભારતનું પ્રજાતંત્ર છે પણ આ પ્રજાતંત્રને અત્યારે ભ્રષ્ટાચારની ઉધઇ લાગી ગઇ છે. ઘણી વખત મને લાગે છે કે ઇન્ડિયાનું આખુ તંત્ર ભગવાન ભરોસે ચાલે છે. જ્યારે તમે વિદેશમાં રહેતા હો અને તમે તમારી આજુબાજુ એકદમ વ્યવસ્થિત તંત્ર જોતા હોય ત્યારે તમને એ અહેસાસ થયા વગર ના રહે કે સાલુ ઇન્ડિયામાં આખુ તંત્ર કઇ રીતે ચાલે છે?

(ફોટા : ગૂગલ ઇમેજમાંથી)

જેલ અને ન્યાયતંત્ર

થોડા દિવસ પહેલા મધુર ભંડારકર દ્વારા નિર્મિત મૂવી "જેલ" જોયું. મધુર ભંડારકર મોટાભાગે વાસ્તવિક અને સાંપ્રત વિષયો પર મૂવી બનાવવા માટે જાણીતા છે અને આ મૂવી પણ વાસ્તવિકતાની ઘણી નજીક છે. આ મૂવી જેલમાં રહેતા કેદીઓની જીંદગી વિશે છે. આ મૂવી જોયા પછી આપણા પાંગળા જેલતંત્ર અને ન્યાયતંત્ર વિશેના મારા વિચારો અહીં મૂકુ છું.

જેલમાં આપણે ગયા ના હોઇએ પણ છાપાઓમાં કાયમ આપણી જેલો, તેમાં પ્રવર્તતી અંધાધૂંધી અને કેદીઓની બિસ્માર હાલત વિશે વાંચતા હોઇએ છીએ. જેલ અને એમાં રહેતા કેદીઓની બિસ્માર હાલત માટે આપણી નબળી ન્યાયિક પ્રક્રિયા જ જવાબદાર છે. કેદીઓના કોર્ટ કેસ વર્ષો સુધી ચાલતા રહે છે અને જેલ કેદીઓથી ઉભરાતી રહે છે. સામાન્ય માણસ માટે ન્યાય મેળવવો એક દીવા સ્વપ્ન જેવું જ છે. આપણું ન્યાયતંત્ર પણ એવું છે કે માણસ જેલમાં જાય પછી નિર્દોષ હોય તો પણ જેલની બહાર ના નિકળી શકે. આમ આદમી  ન્યાય મેળવવાની લડત આજીવન ચાલુ રાખે તથા આર્થિક અને માનસિક હાલાકી ભોગવે તો પણ જીવતે જીવ તો ન્યાય ના પણ મળે. માણસ એક વાર જેલમાં જાય એટલે ખંધા વકીલો અને ધીમી ન્યાય પ્રક્રિયાનો ભોગ બની જાય. (આ બાબતે અહીં અમીત શાહનું ઉદાહરણ એકદમ બંધબેસતું છે. અમીત શાહ દોષી છે કે નિર્દોષ છે વાત એ નથી પણ એમના જેવા હાઇ પ્રોફાઇલ વ્યક્તિ કે જે પૈસા પાણીની જેમ વાપરી શકે છે, રામ જેઠમલાણી જેવા દેશના ટોચના ધારાશાસ્ત્રીને જામીન માટે લગાવ્યા છે અને પૂરતું રાજકીય પીઠબળ છે છતાં છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી જામીન માટે રાહ જોઇ રહ્યા છે. જો હાઇ પ્રોફાઇલ લોકોના પણ આવા હાલ હોય તો આમ આદમીની તો શું હાલત થાય?) જેલમાં જનારા બધાં આરોપી નથી હોતા કે બધાં નિર્દોષ નથી હોતા પણ લીલા જોડે સૂકું પણ બળે એ ન્યાયે નિર્દોષો પણ આ અમાનવીય પ્રક્રિયાનો શિકાર બની જાય છે.

જેલની અમાનવીય પરિસ્થિતિઓ વચ્ચેનું જીવન અને બીજા આરોપીઓની સંગતમાં સારો માણસ પોતાની જાતને સારો રાખી શકે એ વાત લગભગ અશક્ય જેવું છે. માણસની ધીરજ ક્યારેક તો ખૂટી જ જવાની છે ને? આ બાબતે જેલ મૂવીમાં એક સરસ સંવાદ પણ છે કે જેમાં મનોજ બાજપેયી નીલ નીતિન મૂકેશને કહે છે કે "हो सके तो जैसे आये थे वैसे ही बहार जाना" એટલે કે તુ નિર્દોષ છે અને નિર્દોષતાને જાળવી રાખજે.

મને કાયમથી પીળી વર્દીવાળા, કાળા કોટવાળા અને સફેદ કોટવાળાનો ડર રહે છે. પોલીસ સ્ટેશન, કોર્ટ કે હોસ્પિટલના પગથિયા ચઢો એટલે આર્થિક અને માનસિક હાલાકી સિવાય કશું નથી મળવાનું. પાસપોર્ટ માટે પોલીસ ઇન્ક્વાયરીનું કામ પણ પૈસા આપ્યા વગર નથી થતું. આપણું નામ પોલીસ ચોપડે ચઢ્યું હોય કે ના ચઢ્યું હોય 50-100 રૂપિયાનો તોડ કર્યા વગર કામ ના થાય. મેં જ્યારે પહેલી વખત પાસપોર્ટ બનાવેલો અને પોલીસ સ્ટેશન ઇન્કવાયરી માટે ગયો હતો ત્યારે મારા કાગળિયામાં સહી કરીને મને કહી દીધું કે સામે પાનવાળી દુકાનથી 1.5 લિટરની બે કોકની બાટલીઓ લઇ આવો. મારાથી ના કહી શકાય એવી કોઇ સંભાવના જ નહોતી કારણ કે વિનંતી કરવામાં આવે તો હા-ના થાય પણ આ તો હકથી માંગવામાં આવે બધું. ઇન્ડિયામાં આપણને ટ્રાફિક પોલીસ પકડે એટલે આપણું લાઇસન્સ લઇ લે અને પછી કહે કે કોર્ટમાં આવીને દંડ ભરીને લાઇસન્સ પાછું લઇ જજો. આમ કહે એટલે આપણે તરત જ નાણાં કોથળી ઢીલી કરી દઇએ અને જેટલા માંગે એટલા આપણે એ પોલીસને આપી દઇએ. એનું કારણ એ છે કે આપણને કોર્ટ પર ભરોસો નથી અથવા તો ત્યાં વેઠવી પડતી હાલાકીઓનો અને સમયની બરબાદીનો ડર છે. હું ઇન્ડિયામાં કોર્ટમાં સોગંધનામું બનાવવા જેવા નાના કામ માટે પણ જવાનું ટાળું છું. કાયદાની જાણકારીના અભાવે જનતાની લૂંટાલૂંટ કરતી સંસ્થા જેવું મને ત્યાં લાગે છે. જે કામના માત્ર 100 રૂપિયા થવા જોઇએ એ કામના વકીલોની મિલીભગત અને ભરપૂર ભ્રષ્ટાચારના લીધે 500 રૂપિયા થઇ જાય છે. ડોકટરોનું પણ આજ કાલ આવું જ છે. ભગવાન મને કાયમ આ ત્રણ પ્રકારના લોકોથી બચાવીને રાખજે…

ભ્રષ્ટાચારની વાત બાજુએ મૂકીને ખાલી ન્યાયતંત્રની વાતા કરીએ તો મને ઘણી વખત એમ વિચાર આવે કે આપણે શા માટે આપણી ન્યાય પ્રક્રિયાને ઝડપી ના બનાવી શકીએ? અમેરિકાએ ટાઇમ્સ સ્કેવરમાં બોમ્બ મૂકવાના આરોપી ફૈઝલ શહેઝાદને પકડ્યો અને 4-5 મહિનાની અંદર એનો કેસ પતી પણ ગયો અને એને જન્મટીપની સજા પણ થઇ ગઇ. જ્યારે આપણે ત્યાં કસાબભાઇ આટલા લોકોને છડે ચોક મારીને પણ આપણા પૈસે મોજમજા કરી રહ્યા છે. એમને તો ખબર નહીં ભારત સરકાર સજા કરશે કે કેમ? એ જ રીતે અફઝલ ગુરૂનો કેસ પણ ખાલી એક ચૂંટણી મૂદ્દો બની રહી ગયો છે. ભારતની દરેક અદાલત એ વ્યક્તિને મૃત્યુદંડની સજા આપી ચૂકી છે છતાં સરકાર ગંદી રાજનીતિ કરી રહી છે. સજાનો અમલ નથી થતો એટલે જેલમાં એક માણસને જીવાડવા માટે ખોટો ખર્ચો કરવો પડે છે. જેલમાં કેદીઓની સંખ્યા વધતી રહેવાનું કારણ અકાર્યદક્ષ ન્યાય પ્રક્રિયા જ જવાબદાર છે. રામ જન્મભૂમિ, મુંબઇ બ્લાસ્ટ કેસ, ભોપાલ ગેસ કાંડ વગેરે જેવા અનેક કેસોના ચૂકાદા આપવામાં નીચલી અદાલતોએ 20-25 વર્ષ કાઢી નાંખ્યા અને હજી આવા કેસો લટકતા રહ્યા છે. નથી કોઇ ગુનેગારોને નોંધપાત્ર સજા થતી કે નથી બધા પક્ષકારોને મંજૂર હોય એવો ચૂકાદો આવતો. આવી ન્યાય પ્રક્રિયાનો શું મતલબ છે.

છેવટે જેલ મૂવી વિશે વાત કરીએ તો મૂવી મને આમ સારુ લાગ્યું. એક વખત જોઇ શકાય એવું તો ખરું. મધુર ભંડારકરના "ટ્રાફિક સિગ્નલ" સિવાયના બધાં મૂવી મને ગમ્યા છે અને મારા ખ્યાલથી બધા એક વખત જોઇ શકાય એવા મૂવી તો છે જ.

બેટર હાફ – સંગીત

ગઇ કાલે રાગામાં ખાંખા ખોળા કરતા મને હમણાં થોડા વખત પહેલા રજૂ થયેલા ગુજરાતી ચલચિત્ર “બેટર હાફ”નું આલ્બમ જોવા મળ્યું. આ ચલચિત્ર વિશે એક બ્લોગ પર પ્રશંસા વાંચી હતી એટલે ઉત્સુક્તાપૂર્વક એનું સંગીત સાંભળવાનું શરૂ કર્યું. મને સંગીત સાંભળીને ભયંકર નિરાશા થઇ. જેટલા ઉત્સાહથી શરૂ કર્યું હતું સાંભળવાનું એ બધો ઉત્સાહ 1-2 ગીતમાં જ  મરી પરવાર્યો. ગીત ગદ્ય છે કે પદ્ય એ જ સમજવું અઘરું હતું. જાણે શબ્દોને જેમ તેમ જોડીને સંગીત બનાવી દીધું હોય એમ લાગતું હતું. બે ગીતો તો પાછા હિન્દીમાં હતા. મને એમ થયું ગુજરાતી ભાષા અને એનું સંગીત એટલું પાંગળું બની ગયું છે કે ચલચિત્ર બનાવીએ તો એના 3-4 ગીત પણ ગુજરાતી ભાષામાં ના બનાવી શકીએ? ચલચિત્ર તો મેં જોયું નથી પણ સંગીત સાંભળીને જરૂર હું નિરાશ થયો.

જીતેન્દ્રભાઇના બ્લોગ પર એમણે લખ્યું છે કે નવું ગુજરાતી ચલચિત્ર “સૂરજ ઉગ્યો શમણાંને દેશ” એ જરા હટ કે છે. આશા રાખું કે એ ખરેખર સાચી વાત હોય. ભલે ગુજરાતી કસબીઓ હોલીવૂડ કે બોલીવૂડને ટક્કર આપે એવા ચલચિત્ર ના બનાવે પણ કમ સે કમ જોઇ શકાય એવા તો ચલચિત્રો બનાવે એવી આશા રાખી શકાય.

હમણાં થોડા સમયથી અહીં ઝી પર મહિનામાં એક વખત રવિવારે બપોરે ગુજરાતી ચલચિત્ર આવે છે. લાગણીના ઘોડાપૂરમાં તણાઇને આ મૂવી જોવા કોઇ વખત બેસું છું પણ આખું મૂવી હજુ સુધી નથી જોઇ શક્યો. કદાચ આખું મૂવી જોવું અસહ્ય થઇ જાય છે અથવા તો સમય બગડતો હોય એમ લાગે છે.

ગુજરાતી ચલચિત્ર જગતની આ પરિસ્થિતિ ક્યારેય સુધરશે?

%d bloggers like this: