સિંગાપોર- શાંઘાઇ – ડાલીઆન

જ્યારે ઇન્ડિયામાં હતો ત્યારે ઘણી બિઝનેસ ટ્રીપો કરી કરીને લગભગ આખુ ભારત ફરી વળ્યો હતો. સિંગાપોર આવ્યા બાદ બેગો ભરી ભરીને દોડવાનું બંધ થઇ ગયુ છે અને 8:30થી 5:30ની નોકરીમાં જીંદગી સેટ થઇ ગઇ છે. લગભગ 6 વર્ષ પછી ગયા અઠવાડિયે બિઝનેસ ટ્રીપ પર જવાનું થયું અને આ વખતે સ્થળ હતું ચાઇના. ચાઇના હું પહેલા ક્યારેય ગયો નહોતો એટલે આ ટ્રીપ દરમ્યાન નવા દેશને જોવાની અને ત્યાંના લોકોને સમજવાની મારા માટે એક તક હતી. આ પોસ્ટમાં સિંગાપોરથી ડાલીઆન સુધીની યાત્રા દરમ્યાનના વિચારવાયુને અને અવલોકનોને મૂક્યા છે.

20120727_061135રવિવારે સવારે 10-10 વાગ્યે સિંગાપોરથી શાંઘાઇની ફ્લાઇટનો સમય હતો એટલે સવારે લગભગ 8-15 વાગ્યાની આસપાસ ચાંગી એરપોર્ટ પર પહોંચી ગયો. હોંગકોંગના ખતરનાક અનૂભવ પછી હવે એરપોર્ટ દર વખતે જલ્દી પહોંચી જઉં છું (અંગ્રેજીમાં આના માટે કહેવત છે “once bitten, twice shy” અને ગુજરાતીમાં કહેવત છે કે “દૂધનો દાઝ્યો છાશ પણ ફૂંકી કૂંકીને પીએ”) ઇન્ડિયાના એરપોર્ટો પર સમય કંઇ રીતે કાઢવો એ સમસ્યા છે પણ ચાંગી એરપોર્ટ પર એવી કોઇ સમસ્યા નથી. વહેલા પહોંચી કોફી-નાસ્તા પાણી કરો કે પછી window shopping કરો (કારણ કે મને એરપોર્ટ પર શોપીંગ પોષાય એમ નથી :)) અથવા કંઇ ના કરવું હોય તો

Some Sculpture @Changi Airport

હાથમાં રાખેલા ફોનને રમાડો. એરપોર્ટ પર wi-fi connectivity મફતમાં છે એટલે આરામથી સમય પસાર કરી શકો. ઇન્ડિયાના એરપોર્ટો પર આવી સુવિધાઓ ક્યારે આવશે એમ વિચારતા દુખી થઇ જવાય છે. (ડીસેમ્બર 2011 સુધી તો અમદાવાદ અને મુંબઇ એરપોર્ટ પર વ્યવસ્થિત wi-fi connectivity ઉપલબ્ધ નહોતી હવે કદાચ પરિસ્થિતિ બદલાઇ હોય તો ખબર નહીં.) ચાંગી એરપોર્ટને જોઇને કાયમ એજ પ્રશ્ન મને થતો હોય છે કે આપણે ઇન્ડિયામાં ક્યારેય આવા એરપોર્ટો જોઇ શકીશું ખરા? એરપોર્ટ પર સ્વચ્છતા, બધી સામાન્ય સુવિધાઓનો ઉત્તમ રખરખાવ અને યાત્રીઓની સુવિધાને ધ્યાનમાં રાખીને અપાતી સેવાઓ વગેરે ક્યારેય ઇન્ડિયામાં શક્ય બનશે ખરું? ચાંગી એરપોર્ટ પર જો યાત્રીઓને 0.5 કિમી પણ જો ચાલવાનું હોય કે થોડા દૂરના બોર્ડીંગ ગેટ પર જવાનું હોય તો એના માટે મોનો રેલની  અથવા ટ્રાવેલેટરની વ્યવસ્થા હોય છે જ્યારે આપણે મોનોરેલની દોડાવવાની વાત દૂર રહી એક મોનોરેલનો બ્રીજ પણ બરાબર નથી બનાવી શકતા. બીજી સુવિધાઓની વાત તો જવા દો બાથરૂમના નળમાં વ્યવસ્થિત પાણી આવે એટલું પણ નથી કરી શકતા (બાથરૂમમાં હાથ ધોવા સાબુ હોવો કે સ્વચ્છતા હોવી એ તો બહુ દૂરની વાત છે).  મુંબઇના Interntational Terminalથી Domestic Terminal પર યાત્રીઓને લઇ જવા માટે એક પ્રોફેશનલ બસ સર્વિસ પણ પૂરી નથી પાડી શકતા. આ બધું ઉભું કરવામાં કોઇ Rocket Science સમજવાની જરૂર નથી આ બધી માળખાગત સુવિધાઓ ઉભી કરવામાં ખાલી સામાન્ય બુધ્ધિ વાપરવાની જરૂર છે અને ભ્રષ્ટાચારને બાજુએ રાખીને ઇચ્છાશક્તિથી કામ કરવાની જરૂર છે પણ કમનસીબે ઇંન્ડિયામાં આ જ વાતનો અભાવ છે. બે વર્ષ પહેલા સુધી અમદાવાદ એરપોર્ટ પર જો બે ફ્લાઇટ એક સાથે આવી ગઇ હોય તો આવેલા પ્રવાસીઓને એક જ છત નીચે ઉભા રાખી શકે એવું બિલ્ડીંગ પણ નહોતું. મુસાફરો ડિસેમ્બરની રાતની કડકડતી ઠંડીમાં ખુલ્લી ગટરોના સંસર્ગમાં લાઇન લગાવીને બહાર ઉભા રહેતા અને જ્યારે વારો આવે ત્યારે અંદર બિલ્ડીંગમાં જઇને ઇમીગ્રેશનની વિધિ પૂરી કરતા. મોદી સાહેબ જાપાની મૂડી રોકાણ વધારવા માટે જાપાન આંટાફેરા મારે છે પણ બે વર્ષ પહેલા મેં મારી સાથે ફ્લાઇટમાં આવેલા જાપાની રોકાણકારોને  ગટરની ખુલ્લી લાઇનો જોઇને મોં બગાડતા જોયા છે. જો એરપોર્ટ પર ઉતર્યા બાદ પહેલી જ impression આવી પડે તો કોઇ રોકાણકારને રોકાણ કરવાનું મન થાય ખરું? હવે નવું એરપોર્ટ બનવાથી અમદાવાદની પરિસ્થિતિ થોડી સુધરી છે પણ મુંબઇ એરપોર્ટનો તો ભગવાન માલિક છે…

20120722_164648સિંગાપોરથી અમારી China Eastern Airlinesની ફ્લાઇટ હતી. ફ્લાઇટ સમયસર ઉપડી ખરી પણ સમયસર પહોંચી નહીં. અમને લગભગ 40 મિનીટ મોડા શાંઘાઇ પહોંચાડ્યા. China Eastern Airlinesની એર હોસ્ટેસો જોઇને પારાવર દુખ થયું. ચાઇનમાં જોઇએ એટલી નમણી નારો મળી રહે તેમ છતાં પણ અમારી ફ્લાઇટની બધી એર હોસ્ટેસો આપણી Air Indiaની એર હોસ્ટેસોને પણ સારી કહેવડાવે એવી હતી. (હશે નસીબ નસીબની વાત:)) જો કે In Flight service સારી હતી. ફ્લાઇટમાં in flight entertainmentની સુવિધા નહોતી. (સિંગાપોર એરલાઇન્સમાં તમે

China Eastern Airlines’ Flight

મુસાફરી કરતા રહેતા હો તો એનો આ ગેરફાયદો… તમારી આદતો બગડી જાય :)) મારી આશાથી વિપરીત વિમાનમાં મને અપાયેલું શાકાહારી ભોજન ઠીક ઠાક હતું. (આપણે આપણી આશાઓ ઓછી કરી નાંખીએ તો જીવનમાં કેટલો સંતોષ વધી જાય નહીં? :)) ફ્લાઇટમાં અમુક ચાઇનીઝોએ એમની coutesyless વર્તણૂંકનો પરચો આપી દીધો પણ એ મારા માટે expected હતું એટલે વધુ નવાઇ ના લાગી. છેવટે લગભગ 4 વાગ્યાની આસપાસ અમે શાંઘાઇ પહોંચ્યા.

20120722_165525શાંઘાઇ એરપોર્ટ પર જેવો એરોબ્રીજમાંથી હું બહાર નીકળ્યો ત્યાં એક માણસને હાથમાં કાગળ લઇને ઉભેલો જોયો એમાં લખ્યું હતું કે યાત્રીઓએ પોતાનો સામાન ક્યા બેલ્ટ પરથી લેવાનો. સિંગાપોરમાં ફ્લાઇટ જ્યારે લેંડ થવાની હોય ત્યારે ફ્લાઇટમાં જ જાહેરાત થઇ જાય કે સામાન ક્યા બેલ્ટ પર આવશે જ્યારે અહીં આવી વિચિત્ર પ્રથા. કદાચ Labor sensitive દેશોમાં આવું જ હશે એમ લાગ્યું. શાંઘાઇ એરપોર્ટ મને બહુ સામાન્ય લાગ્યું. મોટું છે પણ એમાં એક પણ વાત ઉડીને આંખે વળગે એવી ના લાગી. માળખાગત સુવિધાઓના ફરકને નજરઅંદાજ કરીએ તો મુંબઇ અને શાંઘાઇ એરપોર્ટ બન્ને સરખા લાગ્યા. સામાન આગળની યાત્રા માટે સીધો જ ટ્રાન્સફર થવાનો હોવાથી અમે Domestic Terminal તરફ રવાના થયા કારણ કે ત્યાંથી અમારે ડાલીઆન માટે ફ્લાઇટ લેવાની હતી. મેં થોડા એરર્પોર્ટ પર આંટા ફેરા માર્યા પણ

Shanghai Airport at glance

કંઇ ધ્યાનાકર્ષક લાગ્યુ નહીં. જો કે એરપોર્ટ પર આંટાફેરા મારતા એક વાતની મને ખબર પડી ગઇ કે Apple શા માટે આજની તારીખમાં દુનિયાની Most Valued કંપની છે? એરપોર્ટ પર લગભગ દરેક વ્યક્તિના હાથમાં iPhone/iPad હતા.(આ વાતની એરપોર્ટથી બહાર આવ્યા બાદ પણ પુષ્ટિ થઇ) હવે જ્યારે દુનિયાના સૌથી વધૂ વસ્તી ધરાવતા દેશમાં કોઇ કંપનીનો આટલો મોટો market share હોય તો એ કંપની બિલીયન ડોલર્સમાં કમાવાની જ છે ને. શાંઘાઇથી ડાલીઆન માટેની અમારી ફ્લાઇટ સાંજના 6-10 વાગ્યે હતી. બરાબર 6-10 વાગ્યા સુધીમાં બધા યાત્રીઓ વિમાનમાં ગોઠવાઇ ગયા હતા અને 6-15ની આસપાસ વિમાને ટેક ઓફ માટે રન વે પર આગળ વધવાનું શરૂ પણ કર્યું. ટેક ઓફ પહેલા વિમાન અચાનક જ સ્થિર થઇ ગયું અને થોડી વાર પછી વિમાનમાં જાહેરાત થઇ કે વિમાન ખોટા રનવે પર ચઢી ગયું છે એટલે ટેક ઓફ કરતા ટાઇમ લાગશે. બધાં પેસેંજરો બિચારા વિમાનમાં ભરાઇ ગયા. હવે બીજા રનવેથી ટેક ઓફ કરવા માટે જ્યાં સુધી એ રન વે પર લેન્ડ થનારી બીજી ફ્લાઇટો લેન્ડ ના થાય ત્યાં સુધી રાહ જોવી રહી. છેવટે 7-15 વાગ્યે એટલે નિયત સમય કરતા 1 કલાક અને 5 મિનીટ મોડા અમારા વિમાને ઉર્ધવગમન કર્યું. એરપોર્ટના રનવે પર અટવાયેલો હતો ત્યારે મેં બીજી એક વાત નોંધી કે ત્યાં રન વે પર બાકાયદા ટ્રાફિક સિગન્લની સિસ્ટમ હતી. એટલે કે જો કોઇ વિમાન રનવે પર જતું હોય તો બીજા વાહનો માટે લાલ લાઇટ હોય એટલે એ વાહનો ઉભા રહે જ્યાં સુધી વિમાન ના જાય ત્યાં સુધી. આ મને થોડી ખતરાજનક વાત લાગી. ના કરે નારાયણને સાલું કોઇ વાહનચાકલનું મગજ ફટક્યું અને વિમાનમાં વાહન ઘૂસાડી દે તો મારામારી થઇ જાય ને? (ડેનવરમાં “The Dark Knight Raiser”ના સ્ક્રિનીંગ દરમ્યાન ગોળીબારનો કિસ્સો હજુ તાજો જ હતો એટલે આવા વિચારો આવે એ સ્વાભાવિક છે). લગભગ 8:45ની આસપાસ અમે ડાલીઆન પહોંચ્યા. એરપોર્ટ મને શાંઘાઇ કરતા થોડું સારુ લાગ્યું પણ ત્યાની લગેજ માટેના converyor beltની સિસ્ટમ થોડી વિચિત્ર લાગી. સૌ પ્રથમ મેઇન બેલ્ટ પર લગેજ આવતો હતો અને ત્યાંથી એક ઢાળ પરથી સામાન નીચે લગેજ બેલ્ટ પર લપસીને આવતો હતો જેને કેચ કરવા માટે 🙂 એક લેડી ત્યાં ઉભી હતી એટલે સામાન આંચકા સાથે દિવાલ પર અથડાય નહીં અને એ લેડી લગેજને કેચ કરીને લગેજ બેલ્ટ પર બરાબર ગોઠવતી હતી. આવી ગોઠવણ કેમ મને ના સમજાયું.  હવે આ ગોઠવણમાં Fragileના સ્ટીકર લગાવેલા સામાનો પણ આવતા હતા. અમુક ખોખામાં આવેલા સામાનો ફાટેલા પણ મેં જોયા. ટૂંકમાં Fragileનું સ્ટીકર તમે તમારા મનના સંતોષ માટે જ લગાવ્યું હોય એવી વ્યવસ્થા હતી.

એરપોર્ટ પર બહાર નીકળતા જ ચાઇનીઝ તહેઝીબનો અનૂભવ થઇ ગયો. લોકો ટેક્ષીની લાઇનમાં ઉભા ઉભા બીજા લોકોની પરવા કર્યા વિના બિંદાસપણે ધૂમ્રપાનનો આનંદ લઇ રહ્યા હતા. વળી એક બે નહીં પણ 3-4 જણા આ ભગીરથા કાર્યમાં લાગ્યા હતા. આ જોઇને મને મલેશિયાનું એરપોર્ટ યાદ આવી ગયું. ત્યાં પણ આ જ હાલત છે. આ એક બાબતે કદાચ આપણે ભારતીયો કદાચ સારા છીએ. રાત્રે લગભગ 9:30 વાગ્યે અમે હોટેલ પર પહોંચ્યા. એરપોર્ટથી ટેક્ષીમાં હોટલ જવામાં લગભગ 20-25 મિનીટ જેવો સમય લાગ્યો. રસ્તા થોડા ભીના હતા એટલે લાગ્યુ કે થોડા સમય પહેલા વરસાદ પડ્યો હશે. વાતાવરણ એકદમ ઠંડુ હતુ અને ટેક્ષીમાં બેઠા બેઠા ઠંડા પવનના સપાટા ખાવાની મઝા આવી કારણ કે સિંગાપોરમાં આવી હવા ભાગ્યે જ ખાવા મળે. ટૂંકમાં દિલ ગાર્ડન ગાર્ડન થઇ ગયું અને એમ થયું કે હોટેલ થોડી દૂર હોય તો સારુ તો થોડી વધૂ ઠંડી હવા ખાવા મળે :).

અમારી હોટેલ હતી “Howard Johnson Parkland Hotel”. હોટલ પર પહોંચ્યા બાદ ચેક ઇન કરી લીધું. ચેક ઇન કાઉંટર પર પણ લોકોને અંગ્રેજી બોલવામાં તકલીફ પડતી હતી. મારી સાથે ઓફિસના બીજા બે સિંગાપોરના ચાઇનીઝો હતા એટલે એમણે બધી વિધિ મારા વતી પતાવી દીધી. હોટેલ પંચતારક હોવાથી બધી જોઇતી સુવિધાઓ રૂમમાં ઉપલબ્ધ હતી. સૌથી સારી વાત એ કે મફતમાં wi-fi સુવિધા પણ હતી પણ સ્પીડ ધીમી હતી. જો કે સ્પીડ કરતા પણ મોટી સમસ્યા એ હતી કે ફેસબુક, ટ્વીટર, વર્ડપ્રેસ, ગુગલ+ બધું blocked હતું (first test of censorship) એટલે ખાલી મેઇલ ચેક કરી શકો અથવા કોઇ ટાઇમ્સ ઓફ ઇંડિયા જેવા સમાચારપત્રો વાંચી શકો. ટીવીમાં અમુક મૂવી ચેનલો અને બીજી ચાઇનીઝ ચેનલો આવતી હતી પણ મને એમાં બહુ રસ ના પડ્યો. આખા દિવસનો મુસાફરીનો થાક હતો એટલે તરત પથારીમાં લંબાવ્યું અને સમાધી લગાવી.

ચાઇના મુસાફરી દરમ્યાન કરેલા બીજા અવલોકનો, વધૂ માહિતી અને ફોટા માટે બીજી પોસ્ટ લખવાનો વિચાર છે. (Time Permitting Smile) …..

Advertisements

S̄wạs̄dī p̣hūkĕt

13-16મી મે દરમ્યાન થાઇલેન્ડના પ્રખ્યાત પર્યટક સ્થળ ફૂકેટમાં મેં સપરિવાર નાનુ વેકેશન માણ્યું. 3-4 દિવસ માટે મીની બ્રેક લઇને મારે ક્યાંક જવું તો હતું પણ ક્યાં જવું એ નક્કી નહોતું થઇ શકતું. ફૂકેટ જવાનો તો મારો જરા પણ વિચાર નહોતો કારણ કે ફૂકેટ દરિયા કિનારે આવેલું પર્યટક સ્થળ છે અને મને દરિયા કિનારે ભટકવું કે ગોરા લોકોની જેમ દરિયા કિનારે પડ્યા રહેવું ગમતું નથી અને આમ પણ મેં બહુ દરિયા કિનારા જોઇ લીધા છે એટલે દરિયો જોવા ડોલર ખર્ચવાની ઇચ્છા ઓછી થાય મને. મારા વિચારેલા સ્થળોના વિકલ્પો માટે ફ્લાઇટની ટિકીટોના ભાવ જોતા જોતા મને બ્રહ્મજ્ઞાન લાધ્યું કે ફૂકેટની ટિકીટ બીજા વિકલ્પો કરતા સસ્તામાં મળી રહી છે એટલે પછી મારા ગજવાના ઉંડાણને ધ્યાનમાં રાખીને ફૂકેટ જવાનું નક્કી કર્યું. આમ પણ હું થાઇલેન્ડ ક્યારેય ગયો નહોતો એટલે પછી થયું કે ચાલો ફૂકેટમાં વેકેશન કરી સર જમીને થાઇલેન્ડને ચૂમતા આવીશું. 🙂

જ્યારે ફ્લાઇટની ટિકીટો બુક કરાવી ત્યારે મને બહુ આશા નહોતી કે ફૂકેટમાં મઝા આવશે. મને એમ જ હતું કે દરિયો શ્વાસમાં ભરી અને થોડુ હરી ફરી આરામ કરીને પાછા આવીશું. ટિકીટો બુક કરાવ્યા પછી જ્યારે નેટ જગતમાંથી ફૂકેટ વિશે માહિતી મેળવી ત્યારે લાગ્યુ કે સાલુ દરિયા સિવાય પણ અહીં બીજુ ઘણું બધું કરી શકાય એમ છે.

ફૂકેટમાં અમે Patong વિસ્તારમાં રહ્યા હતા. Patong બીચ અને એની આજુબાજુનો વિસ્તાર એ ફૂકેટનો કહેવાતો સૌથી વધૂ ધમધમતો વિસ્તાર છે. જો કોઇને ફૂકેટ જવું હોય અને થોડી ચહલ પહલ જોઇતી હોય તો હું Patong વિસ્તારમાં જ રહેવાની ભલામણ કરુ. અમે લોકો Patong Resort હોટલમાં રોકાયા હતા. હોટલનું લોકેશન બહુ સારુ હતું અને જે જોઇએ એ બધું નજીકમાં જ હતું. ડોલર જેટલા ખર્ચ્યા હતા એ પ્રમાણે હોટલમાં સુવિધાઓ બરાબર હતી અને બધી સગવડો સચવાઇ રહે એવી હતી એટલે હોટલનો અનૂભવ ઓકે રહ્યો. હોટલની તકલીફ ખાલી એ હતી કે એ લોકો મફતમાં wifi access નહોતા આપતા અને પૈસા ખર્ચવાની તૈયારી હતી તો પણ એ લોકો જે વ્યવસ્થા કરી આપતા હતા એ વ્યવસ્થા મારા iPhoneને અનૂકુળ આવે એમ નહોતી એટલે 4 દિવસ નેટ જગતથી ફરજિયાત દૂર રહેવું પડ્યું Patong વિસ્તાર ફૂકેટ વિમાનતલથી થોડો દૂર છે. ટ્રાફિક ના હોવા છતા પણ અમને ટેક્ષીમાં વિમાનતલથી હોટલ સુધી પહોંચતા લગભગ કલાક જેટલો સમય લાગ્યો.

 Paton Resort the hotel where we stayedHotel's waiting lounge n bar for guests

 

 

 

 

 

 

 

ફૂકેટ જઇને શું કરવું એ વિશે પહેલેથી કોઇ કાર્યક્રમ નક્કી નહોતો. સામાન્યત: હું જ્યારે પણ વેકેશન માટે જતો હોઉં છું ત્યારે સિંગાપોરથી જ એક એક દિવસનો કાર્યક્રમ નક્કી કરી લેતો હોઉ છું પણ આ વખતે ફૂકેટ માટે એવી કોઇ તૈયારી કરી નહોતી એટલે હોટલ પર પહોંચી જરા ફ્રેશ થઇ તરત જ અમે લોકો માર્કેટમાં ઉપડ્યા જેથી બીજા દિવસે સવારનો ક્યાંક જવાનો કાર્યક્રમ ગોઠવી શકીએ. માર્કેટમાં ચારે બાજુ ટુરિસ્ટ સેન્ટરોનો રાફડો હતો. (આટલા બધા વિકલ્પો જોઇને મને પેલી પંક્તિઓ યાદ આવી ગઇ "દો રંગી દંભી દુનિયામાં વ્હાલા કોને કહેવા….." :)) આમ પણ પર્યટક સ્થળો પર લૂંટાલૂંટ જ ચાલતી હોય છે એટલે હું કાંઇ પણ ખરીદુ મને કાયમ એમ જ થયા કરે કે આ સાલો મને છેતરવા જ બેઠો છે 🙂 અમે 4-5 જગ્યાએ અલગ અલગ ટુરો માટે પૂછપરછ કરી જોઇ અને ભાવપત્રકનો અને શું શું ફરવુ એનો અંદાજો લઇ લીધો. પછી પહોંચ્યા અમે એક નાનકડા રોડ સાઇડ ટુરીસ્ટ સેન્ટર પાસે. ત્યાં જે મહિલા હતી એણે અમને બહુ સારી રીતે બધું સમજાવ્યુ અને અમને એના અલગ અલગ ટુર માટેના ભાવ પણ બરાબર લાગ્યા. છેવટે કલાક સુધી અમે ત્યાં જ રોકાયા અને એક ખરા ગુજરાતીને છાજે એમ ભાવમાં રકઝક કરી કરીને આખરે ત્રણે દિવસની બધી ટુરો અને કાર્યક્રમો અમે એ ટુરિસ્ટ સેન્ટર પરથી નક્કી કરી લીધી. બધી ટુરો નક્કી થઇ ગઇ એટલે મગજ પરનો ભાર થોડો હળવો થઇ ગયો અને હ્રદયમાં પણ હળવો હળવો આંતરિક આનંદ હતો કે ખેંચી ખેંચીને ભાવ કરાયા છે અને આપણને દુનિયાથી સૌથી સારી ડીલ મળી છે. 🙂 ખાલી એક જ વાતની શંકા હતી કે સાલુ બધું પાકુ કરી તો નાંખ્યું છે પણ બધુ પાર ઉતરશે કે કેમ, છેતરામણી તો નહીં થાય ને? પણ God is great!! ત્રણ દિવસ દરમ્યાન બધી ટુરો એકદમ સરસ રહી અને કોઇ સમસ્યા ના થઇ.

દિવસ – 1 :
ફૂકેટમાં પહેલો દિવસ અમે સમુદ્રમાં અને ટાપુઓમાં વિતાવ્યો. 3-4 અલગ અલગ ટાપુઓ પર અમે રખડ્યા. ઘણાં બધાં ફોટા પાડ્યા અને એ ફોટા પાડવામાં પણ ઘણાં નખરા કર્યા. પહેલી વખત કેનોઇંગ પણ કર્યું અને સમુદ્ર વચ્ચે કોતરાયેલી ગુફાઓ પણ જોઇ. એકંદરે દિવસ એકદમ સરસ રહ્યો અને ટૂર માટે ખર્ચેલા  પૈસા એકદમ વસૂલ.

close upTime to sit back n relax

 

 

 

 

 

woow... one more master shot... thanks to my boat man...I don't remember the name but so many movies has this standup rock

 

 

 

 

 

 

 

 

 

દિવસ આખો સરસ પસાર થયો તો રાત એનાથી પણ વધારે રંગીન રહી. સમુદ્રમંથન કરી અમે સાંજે લગભગ છ વાગ્યે પાછા આવ્યા અને પછી તરત 8 વાગ્યે અમે કેબ્રે શો જોવા ગયા. "The Simon Cabaret Show" ફૂકેટનો બહુ જાણીતો શો છે. આ શોની એક વિશેષતા છે કે આ શોમાં કોઇ પણ સ્ત્રી ભાગ નથી લેતી. Transgenders/LadyBoy વિશે સાંભળ્યું જ હશે બધાએ (જો ના જાણતા હો તો ગુગલ શરણે જાઓ). આ શોમાં LadyBoy જ ભાગ લે છે. નીચેના ફોટામાં તમે જેને પણ જોઇ રહ્યા છો એ કોઇ પણ સ્ત્રી નથી. We went for very famous Simon Cabaret show... The show by all transgenders/shemales perhaps

n all beauties(once again not beauties trans..) lined up to show case their talent

 

 

 

 

 

Well just to remind all these beauties are not women!!!DSCF3555

 

 

 

 

 

 

શો કેબ્રે કહેવાય છે પણ એમાં એટલી અભદ્રતા નથી. જો તમે બોલીવૂડ મૂવી જોઇ શકતા હો તો તમે આ શો પણ જોઇ જ શકો. અમે વળી VIP કેટેગરીની ટિકીટ લીધી હતી એટલે બીજી હરોળમાં એકદમ નજીકથી જ આખો શો જોવાની ખૂબ મઝા આવી. શોમાં જુદી જુદી ભાષાના એટલે ચાઇનીઝ, થાઇ, અંગ્રેજી અને આપણી હિન્દી ભાષાના ગીતો પર સરસ કાર્યક્રમ અને નૃત્યો રજૂ થયા હતા. નર્તકો (એટલે કે બાઇ કમ ભાઇ લોકોએ) હિન્દી ભાષી ગીતમાં "ઓમ શાંતિ ઓમ"ના ધૂમ તા.. ના… ગીત પર અફલાતૂન નૃત્ય રજૂ કર્યું હતું. એમની વેશભૂષા ખરેખર અદ્દ્ભૂત હતી. મને લાગે છે આ ગીતને આ નર્તકોએ જે રીતે રજૂ કર્યું હતુ એ રીતે ફરીથી રેકોર્ડિંગ કરીને મૂવીમાં મૂકવું જોઇએ. દરેક નૃત્યમાં નર્તકોનો પહેરવેશ અને મેક અપ અદ્દ્ભૂત હતો. જો તમને ખબર ના હોય શો જોતા પહેલા કે આ બાઇ કમ ભાઇ લોકોનો શો છે તો ભાગ્યે જ કોઇને શંકા જાય કે આ નૃત્યકારો બધા બાઇ નથી. વિભાને પણ શો પત્યા પછી મેં કહ્યું ત્યારે એને ખબર પડી. શો ની કિંમત આમ જોવા જઇએ તો બહુ મોંઘી નહોતી (લગભગ 900 ભારતીય રૂપિયામાં) અને મનોરંજન ભરપૂર રહ્યું. વળી કશુંક નવું જોવાનો આનંદ પણ થયો. ફૂકેટ જાઓ તો આ શો જરૂરથી જોવો જોઇએ. છેવટે  રાતના 12 વાગ્યાની આસપાસ અમે હોટેલ પાછા આવ્યા અને નિંદ્રાધીન થયા.

દિવસ – 2 :
બીજા દિવસે સવારે અમારે જવાનું હતું બાઇકીંગ અને મોટરીંગ માટે. મેં બાઇકીંગની જગ્યાએ મોટરીંગ પસંદ કર્યું હતું જેથી કરીને રુહી સાથે જઇ શકાય. જો કે એમાં બહુ મઝા ના આવી. એ લોકો ખુલ્લા રોડ પર સામાન્ય ટ્રાફીક પર આ બધી મઝા કરાવતા હતા અને એમની ગાડીઓ જરા Hyper હતી એટલે એકદમ ઝડપથી એને કાબૂમાં લાવવી પણ મૂશ્કેલ હતી. એક વખત તો રસ્તાની બાજુ પર આવેલી રેલીંગ સાથે મેં અથડાવી પણ દીધી. જો કે મેં અને રુહીએ સીટ બેલ્ટ બાંધેલો હતો એટલે કોઇ ઇજા ના થઇ. મને આમાં કોઇ નવીનતા ના લાગી એટલે બહુ મઝા પણ ના આવી.

 Front viewRuhi is ready for driving

 

 

 

 

 

 

 

આ કામ બહુ જલ્દી પતી ગયું એટલે હોટલ પર આવી થોડી વાર બેસીને અમે લોકો શોપિંગ કરવા માટે નીકળ્યા. શોપીંગ કરવા માટે "Jung Ceylon" મોલ હોટલની નજીક જ હતો. આ મોલ કદાચ Patong વિસ્તારમાં આવેલો એકમાત્ર મોલ છે પણ સારો મોલ છે. લગભગ દરેક વસ્તુ મોલમાંથી મળી રહે એવું હતું.

Well... everything is there in Jung Ceylon....DSCF3774small shops set up in boat inside the mall

 

 

 

 

 

 

મોલમાં જઇને પહેલા મેકડોનાલ્ડમાં જઇને થોડી પેટ પૂજા કરી. રુહીને ફ્રેંચ ફ્રાઇઝ મળે એટલે બીજું કાંઇ ના જોઇએ. ત્યાંથી 18 જ બ્હાટમાં (લગભગ 75 સિંગાપોર સેન્ટ) આઇસ્ક્રીમ પણ લીધો. પછી મોલમાં થોડું ઉપર નીચે ફરીને CareeFour ગયા. ત્યાંથી થોડીક લોકોને આપવા માટે ગીફ્ટો, ચોકલેટો અને બીજી પરચૂરણ વસ્તુઓની ખરીદી કરી. મારા માટે અમુક બ્રાન્ડેડ કપડા જોયા પણ સિંગાપોર કરતા પણ વધારે મોંધા પડે એમ હોવાથી માંડી વાળ્યું. લોકલ માર્કેટમાં પણ થોડું ફર્યા. ત્યાર બાદ હોટલ પર પાછા આવી મેં અને રુહીએ હોટલના સ્વિમીંગ પૂલમાં ઝંપલાવ્યું. રુહીને બહુ દિવસ પછી પૂલમાં નહાવાની મઝા આવી અને મેં પણ સ્વિમીંગનો થોડો અભ્યાસ કરી લીધો. રુહી સાથે પૂલમાં બોલ સાથે પણ રમ્યો. સાંજનો કાર્યક્રમ નક્કી હતો. સાંજે અમારે Phuket Fantasea જવાનું હતું.  Phuket Fantasea શું છે એ વિશે મને બહુ ખ્યાલ નહોતો પણ બધાએ અભિપ્રાય આપ્યો હતો કે ત્યાં જવું જોઇએ એટલે પછી ત્યાંનો કાર્યક્ર્મ બનાવ્યો હતો. નામ મુજબ આ જગ્યા એક ફેન્ટસી લેન્ડ જેવી છે. મોટાઓ કરતા નાના છોકરાઓને વધારે મઝા આવે એવી જગ્યા છે. ગેમીંગ ઝોન, કાર્ટૂન પાત્રો, હાથીઓ અને બીજી ઝાકમઝોળમાં  તમારો સમય ક્યાં પસાર થઇ જાય એ ખબર ના પડે. અહીં વાઘના બચ્ચાઓ પણ પાળવામાં આવે છે અને એમને બોટલથી દૂધ પિવડાવતા પણ મેં જોયા. વાઘ દૂધ પણ પીએ એ પહેલી વાર જ્ઞાન લાધ્યું. 🙂 છેવટે જે મુખ્ય શો હતો એ જોવા માટે અમે ગયા. શો માટે બહુ વિશાળ મંચ હતો લગભગ 15-20 હાથી આરામથી ઉભા રહી શકે એટલો મજબૂત પણ હતો. પ્રેક્ષકો માટેની બેઠક વ્યવસ્થા પણ બહુ વિશાળ હતી. લગભગ 3000 માણસો એક સાથે બેસી શકે એવી વ્યવસ્થા હતી. વળી આ બેઠકો વચ્ચેથી શો દરમ્યાન હાથી અને બીજા અમુક પ્રાણીઓ પસાર થઇ શકે એવી પણ વ્યવસ્થા હતી. આ શો માટે અને થોડું ફરવા માટે ખાલી 3-4 કલાકમાં 4500 બ્હાટ (લગભગ 6500 રૂપિયા)  ખર્ચ્યા હતા. મને ખર્ચેલા પૈસા પ્રમાણે શો ઠીક ઠાક લાગ્યો. તેમ છતાં પણ જો ફૂકેટ ગયા હો તો આ જગ્યા જોવી જ રહી. જે લોકો પહેલી વાર ભારત બહાર આવ્યા હોય એમને આ જગ્યા બહુ પ્રભાવક લાગશે.

DSCF3599So many elephants in this picture....Monkey riding the Rickshaw.... Now this is truly fantastic fantasy :)So cute.... Do jism... ek jaan...

 

 

 

 

 

 

રાત્રે લગભગ 12 વાગ્યાની આસપાસ હોટલ પર પાછા આવ્યા અને ઇન્ડિયન રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા ગયા. પણ જમવાનું સાવ ફાલતુ હતુ અને  રેસ્ટોરન્ટવાળાએ સરસ પૈસા પડાવ્યા. ફૂકેટમાં કોઇ સારી ઇન્ડિયન રેસ્ટોરન્ટ હોય એવું મને લાગ્યું નહીં. છેવટે હોટલ પર આવીને નિંદ્રાધીન થયા.

દિવસ – 3 :

રુહી આ દિવસ માટે સૌથી વધારે રાહ જોઇ રહી હતી કારણ કે અમારે Elephant Safari, Moneky Show, Snake Show અને Baby Elephant Show જોવા જવાનું હતું. હાથીની સવારી કરવાની તો મઝા આવી. જો કે હાથીને અમારા જેવા હાથીઓને ફેરવવાની 100% મઝા નહીં આવી હોય :). હાથીની સફારી પતાવી અમે લોકો વાંદરાઓનો કાર્યક્રમ જોવા ગયા. ત્યાં બધા પૂર્વજો જોડે મઝા કરી. પછી સર્પોનો કાર્યક્રમ જોવા ગયા સર્પો બાદ હાથીના બચ્ચાનો ખેલ જોવા ગયા.

Kiss of Deathn I'm on.....now balancing on hand...Trust me the load was heavy n snake was all set to piss my neck....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

આમ જોવા જઇએ તો દરેક શોમાં કશું અદ્દ્ભૂત કહી શકાય એવું નહોતું પણ તેમ છતાં અમને બધાને મઝા આવી. સિંગાપોરના પ્રાણી સંગ્રહાલયમાં પ્રાણીઓના અદ્દ્ભૂત શો જોયા હોય તો આવા શોની બહુ નવાઇ ના લાગવી જોઇએ પણ અમુક વખતે તમને સાદગી વધારે આકર્ષી જતી હોય છે. આ બધા શો ગમવાનું કારણ પણ કદાચ સાદગી જ હતી. સિંગાપોરમાં જોયેલા બધા શોમાં એક વેપારી વૃત્તિ જેવું વધૂ લાગે જ્યારે અહીં શોના સંચાલકો બહુ સરળ હતા અને તમને પ્રાણીઓ હાથમાં આપીને તમને સમજાવતા કે પ્રાણીઓ સાથે ફોટા પણ પાડવા દેતા હતા. સિંગાપોરમાં આ પ્રાણીઓને પ્રશિક્ષણ આપવા જેટલા રૂપિયા અને વ્યવસ્થાઓ ઉપલબ્ધ હશે એના કરતા દસમા ભાગની સુવિધાઓ પણ એમની પાસે નહોતી પણ છતાં એ લોકોએ ઇમાનદારીપૂર્વક દરેક પ્રાણીઓ પાછળ મહેનત કરી હતી અને  કાર્યક્રમમાં એ લોકોએ પ્રાણીઓ પાછળ કરેલી મહેનત દેખાઇ આવતી હતી. એકંદરે મઝા આવી અને ફરી પૈસા વસૂલ 🙂 છેવટે બધાં શો પતાવી પાછા આવ્યા અને પીઝા હટ્ટમાં જઇને પીઝા ઝાપટ્યા. સિંગાપોર કરતા લગભગ થોડું સસ્તુ હતું. અમે ત્રણે જણાએ વ્યવસ્થિત ધરાઇને પીઝા ખાધા. ત્યારબાદ લોકલ માર્કેટ થોડું ફરી આવ્યા. હું હોટલની પાછળ આવેલા દરિયાકિનારે એક ફટાફટ આંટો પણ મારતો આવ્યો. આખરે દરિયા કિનારે આવ્યા હોઇએ અને દરિયો શ્વાસમાં ભર્યા વગર પાછું થોડી જવાય? ત્યાં સુધીમાં તો 4:30 જેવું થઇ ગયું હતું. 5 વાગ્યે પાછું એરપોર્ટ જવા નીકળવાનું હતું. એરપોર્ટ પર જલ્દી પહોંચી ગયા હતા થોડા અને ત્યાં રુહી સાથે થોડી મસ્તી કરી. સિંગાપોર રાત્રે ઘરે પહોંચતા પહોંચતા 1 વાગી ગયો હતો.

ફૂકેટનું વેકશન એકંદરે સારુ રહ્યું અને નીચે ફૂકેટ, થાઇલેન્ડ અને વેકેશન વિશે મારી ટિપ્પ્ણીઓ અને અવલોકનો :

Sà-wàd-dee(kâ/kráb) means greeting in thai language... I found Thai people very welcoming and soft... I loved their way of greeting the guests with folded hand... similar to Indian style1. મને થાઇલેન્ડના લોકો શાલીન અને મહેનતુ લાગ્યા. તમે હોટલમાં સવારે નાસ્તો કરવા જાઓ કે કોઇ જગ્યાએ ખરીદી કરો કે કોઇ પર્યટક સ્થળે જાઓ ત્યારે તમારુ સ્વાગત અચૂકપણે તેઓ બે હાથ જોડીને આવકારો આપીને કરશે. મને એમની આ રીતે આવકાર આપવાની પધ્ધતિ ખૂબ  ગમી.

2. ફૂકેટમાં જે લોકો ત્યાંના રહેવાસીઓ છે તેઓ પ્રવાસીઓનું મહત્ત્વ સમજે છે અને તેઓ પ્રવાસીઓને છેતરવાની નીતિ નથી રાખતા. સાથે સાથે પ્રવાસીઓને સારો અનૂભવ થાય એ માટે પ્રયત્નશીલ હોય છે. (જો કે આ મારા વ્યકતિગત અનૂભવ પરથી કહુ છું કદાચ કોઇને ખરાબ અનૂભવો પણ થયા હોય) જે લોકો ગોવા ગયા હશે એમને ખબર જ હશે કે ત્યાંના રહેવાસીઓ કેવા છે.

3. ફૂકેટમાં Beach અને Bitch બન્ને છે. થોડામાં ઘણું સમજો. 🙂 અહીં બધું જ છે એટલે જેને જેવો આનંદ જોઇએ એવો આનંદ લૂંટે. ફૂકેટમાં દરિયા કિનારો છે પણ એના સિવાય પણ ઘણું બધું છે. હું જો વધૂ 2 દિવસ રોકાયો હોત તો કદાચ ડાઇવિંગ, વોટર સ્પોર્ટસ, કીક બોક્સિંગ વગેરે કરી શક્યો હોત.

4. ફૂકેટમાં સૌથી વધારે પ્રવાસીઓ આવે છે ઓસ્ટ્રેલિયા અને મધ્યપૂર્વી એશિયાના દેશોમાંથી. ઓસ્ટ્રેલિયનો અહીં વધારે આવે એ તો સમજી શકાય કારણ કે ઓસ્ટ્રેલિયનોને ફૂકેટ નજીક પડે અને સસ્તુ પડે પણ આરબો કેમ અહીં મોટી સંખ્યામાં આવે છે એ હું ના સમજી શક્યો. આરબો પોતાની બીબીઓને માથાથી પગના નખ સુધી ઢાંકીને લઇને આવ્યા હોય તો એની બાજુમાં જ કોઇ ઓસ્ટ્રેલિયન સ્ત્રી પોતાના પુરૂષ મિત્ર સાથે બિકીનીમાં બિન્દાસ્ત બેઠી હોય એવું  પણ બને. અમે પહેલા દિવસે બોટમાં ગયા હતા ત્યારે જ આવો અનૂભવ અમને થઇ ગયો. 🙂

5. ફૂકેટમાં હલકા ઓસ્ટ્રેલિયનોનો બહુ ત્રાસ છે. કદાચ એ હલકા લોકોના લીધે જ ફૂકેટની પથારી ફરશે કોઇ દિવસ.

6. ફૂકેટમાં ઘણા ભારતીયો દુકાનો અને રેસ્ટોરન્ટ ખોલીને બેસી ગયા છે અને એમનો અભિગમ પ્રવાસીઓ પ્રત્યે ખાસ કરીને તો સફેદ ચામડી સિવાયના પ્રવાસીઓ પ્રત્યે બહુ ખરાબ હોય છે. લાગે છે આ બધા લોકો ગોવાથી આવેલા હશે.

7. ફૂકેટ મારી ધારણા કરતા મને મોંધું પડ્યું. મારો ખર્ચા માટે જે અંદાજ હતો એના કરતા લગભગ 20-30% જેટલો ખર્ચો વધારે થયો. હવે આ મહિને એ બધા ક્રેડિટ કાર્ડના બીલો ચૂકવવાના છે 🙂

8. અત્યાર સુધી હું જે પણ દેશોમાં ગયો છું એ બધાં કરતા થાઇલેન્ડના વિઝીટર વિઝા મને વધારે મોંઘા પડ્યા. પાસપોર્ટ દીઠ વિઝીટર વિઝાના 1000 બ્હાટ (એટલે કે લગભગ 42 સિંગાપોર ડોલર = 1500 રૂપિયા)  મારા મતે આ ફી બહુ વધારે કહેવાય.

9. થાઇ મસાજ માટે સમયના અભાવે ના જઇ શક્યો એનો અફસોસ રહી ગયો. 😦

હવે જ્યાં સુધી ઇન્ડિયા વેકેશન માટે ના જઇએ ત્યાં સુધી બધાંના પાસપોર્ટ લોકરમાં. 🙂 જોઇએ હવે પછી વેકેશનનો કાર્યક્રમ ઇન્ડિયા સિવાય ક્યાં અને ક્યારે બને છે?

હોંગકોંગ ડાયરી – પ્રસ્થાન

ગયા અઠવાડિયે 21 ઓક્ટોબરથી – 25 ઓક્ટોબર દરમ્યાન અમે ચાર દિવસ હોંગકોંગ અને મકાઉ ફરવા ગયા હતા. હોંગકોંગ અને મકાઉ બન્ને સ્થળો બરાબર ફરવા માટે ચાર દિવસ પૂરતા નહોતા પણ  મારી પાસે વધૂ રજાઓ ના હોવાના લીધે ચાર દિવસમાં જેટલું જોવાયું એટલું જોઇને પતાવવા સિવાય કોઇ છૂટકો નહોતો. 21મી તારીખે બપોરના 1:30 વાગ્યે ફ્લાઇટ હતી. ટિકીટ બુક કરાવી હતી Tiger Airwaysની કે જે સિંગાપોર અને એશિયા પેસિફિકની જાણીતે બજેટ એરલાઇન્સ છે. મને બજેટ એરલાઇન્સમાં ફરવું નથી ગમતું પણ શું થાય હજી સુધી એટલું જ કમાઇ શક્યો છું કે બજેટ એરલાઇન્સમાં મુસાફરી કરી શકું. Beggars can’t be choosers એના જેવો ઘાટ છે.

જ્યારે પણ મેં બજેટ એરલાઇન્સમાં ટિકીટ બુક કરાવી છે ત્યારે કાયમ મારી સાથે કોઇક તો લોચા થયા જ છે. આ વખતે તો હજી વિમાન સુધી પહોંચુ એ પહેલા જ ડખા ચાલુ થઇ ગયા. મેં જ્યારે ટિકીટ બુક કરાવી હતી ત્યારે 4:30 વાગ્યાની બપોરની ફ્લાઇટની ટિકીટ બુક કરાવી હતી. પણ ફ્લાઇટના ત્રણ દિવસ પહેલા મેઇલ આવ્યો એમાં ચૂપચાપ ફ્લાઇટનો સમય 4:30 થી 1 વાગ્યાનો થઇ ગયો. મેં reminder મેઇલ સમજીને જો એ મેઇલ ના જોયો હોત તો ખબર નહીં શું થાત? હવે 3 કલાક ફ્લાઇટ વહેલી થઇ ગઇ એટલે મારી જોડે 0.5 દિવસની રજા વધારે લેવા સિવાય કોઇ બીજો રસ્તો નહોતો.  જો 4:30 વાગ્યાની ફ્લાઇટ હોત તો હું કદાચ ટાઇમ ઓફ લઇને ચલાવી શક્યો હોત પણ બજેટ એરલાઇન્સમાં આપણે જઇએ એટલે આવા નાના નાના ભોગ આપવા પડે. કદાચ આવા સરપ્રાઇઝોના લીધે જ બજેટ એરલાઇન્સમાં મુસાફરી કરવાની મજા છે. 🙂

 DSCF2201

અમે લોકો એરપોર્ટ પર સમયસર પહોંચી ગયા હતા. ચાંગી એરપોર્ટના બજેટ ટર્મિનલ પર પણ સારી સુવિધાઓ છે. છોકરાઓને રમવા માટેની પણ સુવિધા છે. રુહી ત્યાં રમવા લાગી અને બીજા અમુક નાના છોકરાઓ પણ ત્યાં રમતા હતા એટલે એને તો ત્યાં એમની સાથે રમવાની બહુ મઝા આવી. વળી આગલા દિવસે એના માટે ડોરાના લાઇટીંગવાળા શુઝ પણ લાવ્યા હતા એટલે બહુ ફોર્મમાં હતી. એરપોર્ટ પર થોડા ફોટા પણ લીધા બધાંના.

 

 

DSCF2203

 

 

 

 

એક બંદર એરપોર્ટ કે અંદરDSCF2196 

 

 

 

 

 

 

 

ડોરાના લાઇટવાળા જૂતા

 

થોડા સમય બાદ અમે લોકો ઇમીગ્રેશન પતાવી બોર્ડિંગ ગેટ તરફ રવાના થયા. ત્યાં થોડી મગજમારી થઇ ગઇ. જ્યારે હેન્ડબેગ ચેક કરાવી તો એમાં ફ્રુટ જ્યુસ, રુહી માટે દૂધ, પાણી વગેરે હતું. અમને કહેવામાં આવ્યું કે કોઇ પણ પ્રકારનું પ્રવાહી હેન્ડબેગમાં લઇ નહીં જવા દેવામાં આવે અને એમાં પાણીનો પણ સમાવેશ થતો હતો. અમને કહે જે પણ લાવ્યા છો એ ક્યાં તો બધું પતાવી દો અથવા કચરાપેટીમાં ફેંકી દો. હવે એક સાથે આટલું બધું અને જાતજાતનું કંઇ રીતે પિવાય? પણ પછી થોડી રકઝક કરી અને રુહીના નામે અમે જ્યુસ અને દૂધની બોટલ અંદર લઇ જવામાં સફળ રહ્યા. પાણી કેમ ના લઇ જવાય એ મને ખબર ના પડી. દૂધની બોટલમાં પણ મારી પાસે બોટલનું સીલ તોડાવીને કહે કે રુહીને થોડું પીવડાવો પછી જ અંદર લઇ જઇ શકશો. પછી સત્તા આગળ શાણપણ નકામું અને ગરજે ગધેડાને પણ બાપ કહેવો પડે એમ માની જે રહ્યું એ રહ્યું ગણીને અંદર પહોંચ્યા. છે ને આતંકવાદીઓનો ત્રાસ…..

જ્યારે બોર્ડિંગ ગેટ પર આવ્યા ત્યારે બીજી નાની માથાકૂટ થઇ. જ્યારે મેં બોર્ડિંગ પાસ ચેક કરનાર લેડીને ખાલી મારો બોર્ડિંગ પાસ જ આપ્યો ત્યારે મારા પર એણે ઘૂરકિયા કરવા માંડયા. થોડા Hi decibleમાં એણે મારો પાસપોર્ટ માંગ્યો. એણે મારો પાસપોર્ટ લઇને પછી એણે વિધિ તો પતાવી પણ પછી પાસપોર્ટ અને મારો બોર્ડિંગ પાસ બરાબર મારા ચહેરાની સામે રાખીને બરાડી કે "from next time give both passport n boarding pass together". હું તો આવું વર્તન જોઇને એકદમ સ્તબ્ધ થઇ ગયો. મારા ખ્યાલથી એ ચેક કરનાર લેડી માટે અમે બજેટ એરલાઇન્સમાં ટ્રાવેલ કરવાવાળા એકદમ હલકા લોકો હોઇશું.  એમાં ય વળી મારો ચામડીનો કલર પણ સફેદ નહીં એટલે એના મતે તો હું કારીગર વર્ગના લોકોમાં આવતો હોઇશ. ખબર નહીં એ લેડીની એના બોયફ્રેંડ સાથે મારામારી થઇ હશે કે એને ભૂખ લાગી હશે કે ગમે એ હોય પણ એનું વર્તન જરા પણ વ્યાજબી નહોતું. જો કે મેં એ વખતે કોઇ મગજમારી ના કરી પણ પાછા આવીને અહીંથી કરેલી Tiger Airways પરની ચાર્જશીટમાં પણ આ મૂદ્દાને સરસ રીતે વણી લીધો છે. જોઇએ હવે શું થાય છે? એરલાઇન્સવાળા મને ખબર છે કે કોઇ પગલા નહીં ભરે પણ મારી સાથે થયેલા ખરાબ વર્તનની મારે ફરિયાદ તો કરવી જ રહી.

છેવટે ફ્લાઇટમાં અમે ગોઠવાયા. સદ્દ્ભાગ્યે ફ્લાઇટમાં કોઇ ઘટના ના ઘટી અને અમે લોકો નિયત સમય મુજબ હોંગકોંગ પહોંચી ગયા. હોંગકોંગ અમે લોકો લગભગ 5:30 વાગ્યાની આસપાસ પહોંચ્યા. મને એમ હતું કે આટલા જલ્દી પહોંચીશું તો જલ્દી જલ્દી હોટલ પહોંચીને ક્યાંક ફરવા જઇશું. પણ અમને એરપોર્ટમાંથી ઈમીગ્રેશન વિધિ પતાવીને બહાર આવતા જ લગભગ 6:15 જેવું થઇ ગયું. હોંગકોંગ એરપોર્ટ મને એમ હતું કે ભલે ચાંગી એરપોર્ટ જેવું અફલાતૂન નહીં હોય પણ એકંદરે સારુ હશે. પણ મને એરપોર્ટમાં કશું ખાસ સારુ ના લાગ્યું. મારા ખ્યાલથી કદાચ અમદાવાદ અને હોંગકોંગના એરપોર્ટ વચ્ચે બહુ ફરક નહીં હોય. મેં અમદાવાદનું નવું બનેલું એરપોર્ટ જોયું નથી પણ કદાચ એવું પણ બને કે અમદાવાદનું નવું એરપોર્ટ હોંગકોંગના એરપોર્ટ કરતા પણ વધારે સારુ હોય. હોંગકોંગમાં ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પર બરાબર ભીડ હતી અને માત્ર 4-5 કાઉન્ટર ચાલુ હતા. અમારે પણ લગભગ 20-25 મિનીટ ઉભા રહેવું પડ્યું. (આની સરખામણી સિંગાપોર એરપોર્ટ સાથે કરીએ તો સિંગાપોર પાછા આવ્યા ત્યારે ઇમીગ્રેશનમાં 5 મિનીટ પણ ના લાગી.) એરપોર્ટ પરથી નિકળ્યા બાદ સિટી બસ સુધી પહોંચવામાં અમને બહુ સમય ના લાગ્યો. અમે બહાર નિકળ્યા ત્યારે અંધારા જેવું થઇ ગયું હતું. હોંગકોંગમાં પણ ઇન્ડિયાની જેમ ચાર ઋતુઓ છે અને અત્યારે હાલમાં કદાચ શિયાળાની ઋતુ ચાલી રહી છે. એટલે જ લગભગ 6:30 વાગ્યાની આસપાસ અંધારુ થઇ ગયુ હતું. અમે સિટી બસ દ્વારા હોટલમાં જવાના હતા. એરપોર્ટથી અમારી હોટેલ થોડે દૂર હતી. બસમાં મને સુખદ આંચકો ત્યારે લાગ્યો જ્યારે મેં જોયું કે બસમાં મફત wi-fiની સુવિધા છે. મેં આ પ્રકારની સુવિધા પબ્લિક ટ્રાંસપોર્ટમાં પ્રથમ વખત જોઇ. બસમાં wi-fiની સુવિધા એકદમ સરસ ચાલતી હતી. સ્પીડનો કે કનેક્શન વારેવારે બ્રેક થવાનો પણ કોઇ પ્રોબ્લેમ નહોતો. હોંગકોગમાં મે એ જોયું કે ઘણી બધી જગ્યાએ મફતમાં wi-fiની સુવિધા પ્રાપ્ય છે. અમે જ્યાં રોકાયા હતા એ મોટી હોટલ ના હોવા છતાં પણ ત્યાં એકદમ સરસ wi-fiની સુવિધા પ્રાપ્ય હતી.

જ્યારે અમારી બસ એરપોર્ટથી નીકળી ત્યારે થોડા સમય સુધી તો હાઇવે પર જ ચાલતી રહી. મને થોડી નવાઇ લાગી  કે હોંગકોંગમાં આવું જહાઇવે જેવું જ છે કે પછી કોઇ residential / business district જેવું પણ છે. જો કે થોડા સમય પછી અમે જ્યારે શહેરમાં પ્રવેશ્યા ત્યારે તો દ્રશ્ય એકદમ બદલાઇ ગયું હતું. રસ્તાઓ પર જ્યાં જુઓ ત્યાં લોકોની ભીડભાડ હતી. રસ્તાની બન્ને બાજુએ દુકાનો હતી. ફૂટપાથ પર પણ ગલ્લા જેવું અને નાના સ્ટોલ દેખાતા હતા. મને રસ્તા પર લોકોની આટલી ભીડ જોઇને એકદમ સુખદ આશ્ચર્ય થયું. સિંગાપોરમાં સામાન્યત: આટલી ભીડ રોડ પર ક્યારેય મેં જોઇ નહોતી. વળી સિંગાપોરમાં રસ્તાની આજુબાજુ દુકાનો નથી હોતી. અહીં કોઇ પણ નાની વસ્તુ ખરીદવી હોય તો પણ બજારમાં કે મોલમાં જવું પડે છે. હોંગકોંગને પહેલી નજરે જોઇને એમ જ લાગ્યું કે હું મુંબઇ પહોંચી ગયો છું અને કોઇ ટ્રેન સ્ટેશનની બહાર જોઇ રહ્યો છું. મને ખરેખર હોંગકોંગની આ વાત બહુ ગમી. જેમ મુંબઇમાં દરેક વસ્તુ રોડ પર મળી રહે એવું જ કદાચ હોંગકોંગનું પણ છે. જેમ જેમ અમે લોકો સિટીની અંદર જતા ગયા એમ માનવ મહેરામણ વધતો ગયો. મને મુંબઇની બધી યાદગીરીઓ તાજી થવા લાગી.

છેવટે હોટલ પર પહોંચ્યા. હોટલ પર પહોંચતા અમને 8 વાગી ગયા હતા. બહાર અંધારુ થઇ ગયું હતુ એટલે ક્યાંય જવાનું માંડી વાળ્યું અને ઘરેથી લાવેલો નાસ્તો થોડો કરીને અમે લોકો સૂઇ ગયા. વહેલું સૂઇ જવું પણ જરૂરી હતું કારણ કે બીજા દિવસે ડિઝનીલેન્ડ જવાનું હતું. હોંગકોંગમાં પહેલો દિવસ આમ જ પૂરો થઇ ગયો.

હોંગકોંગના બીજા દિવસોની યાદગીરીઓ હવે પછીના હોંગકોંગ ડાયરીના પાનાઓમાં….

Trip to Pulau Ubin

શુક્રવારે 2જી એપ્રિલે “ગુડ ફ્રાઇડે” હતો એટલે આ વખતે 3 દિવસ લાંબો વીક એન્ડ માણવા મળ્યો. જ્યારે પણ 2 દિવસથી વધારે રજાઓ સળંગ મળે એટલે ક્યાંક નવી જગ્યાએ જવાની ખુજલી ઉપડે :). આ વખતે શુક્રવારની રજામાં ખાલી થોડું શોપિંગ કર્યું અને સાંજે એક મિત્રનો ફોન આવ્યો એટલે સાથે Pulau Ubin જવાનું નક્કી કર્યું.

પુલાઉ ઉબીન એ સિંગાપોરમાં જ આવેલો એક નાનકડો ટાપૂ છે. અહીં જવા માટે ચાંગી ફેરી પોઇંટથી બોટમાં બેસીને જવું પડે છે. ખાલી 10 મિનીટની જ બોટ રાઇડ છે પણ મજા આવે એમ છે. પુલાઉ ઉબીન એ અવિકસિત ગામડા જેવો એક ટાપૂ છે અને સિંગાપોર સરકારે જાણી જોઇને આ ક્ષેત્રનો વિકાસ નથી કર્યો જેથી આવનારા લોકોને જંગલ, ટાપૂઓ અને ગ્રામ્ય જીવન જોવા મળે. અમે લોકો સવારે લગભગ 11 વાગ્યે બોટની સફર કરીને ટાપૂ પર પહોંચ્યા. ટાપૂ પર આમ તો જોવા લાયક કશું નથી. અહીં મુખ્ય આકર્ષણ સમાન જગ્યા છે “ચેક જાવા”. અહીં એક ઉંચો ટાવર છે, મેંગ્રુવના જંગલોની વચ્ચેથી એક કાચો પાકો રસ્તો છે, સમુદ્ર પર સેતુ બનાવેલો છે જેના પરથી ચાલવાની અને કુદરતને નિખરવાની મજા આવે એવું છે. અહીં ભાડા પર સાઇકલ મળે છે અને લોકો જેટ્ટી પરથી ચેક જાવા જવા માટે સાઇક્લનો ઉપયોગ કરે છે પણ અમારી પાસે થોડો સામાન અને નાના છોકરાઓ હતા એટલે અમે ગાડીમાં જવાનું પસંદ કર્યું. ચેક જાવામાં ચાલતા જતા જતા કંઇ ખાસ મઝા આવે એવું નહોતું. રસ્તાની બન્ને બાજુએ મેન્ગ્રુવના જંગલો હતા. જ્યારે અમે એક જગ્યાએ થોડા આરામ માટે રોકાયા ત્યારે મચ્છરોએ એવો દેકારો બોલાવ્યો કે અમારે ફટાફટ ત્યાંથી ઉભા થઇને ભાગવું પડ્યું. ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે અમે કુદરતના ખોળે છીએ અને ઘરના આરામમાં નથી. આજુ બાજુથી કોઇ વિચિત્ર જીવ જંતુ કે પ્રાણી ના આવી જાય એનું ધ્યાન પણ રાખવું પડે. એક મસ્ત ઘો જેવું સરિસૃપ પ્રાણી પણ જોવા મળ્યું. મેન્ગ્રુવના જંગલોમાં થતી અમુક નવી વનસ્પતિઓ પણ જોવા મળી. ત્યાર બાદ અમે સમુદ્ર પર બાંધવામાં આવેલા સેતુ પરથી ચાલવાની શરૂઆત કરી જેમાં મજા આવી. સેતુની નીચે પાણી એટલું સાફ નહોતું જો કે એકદમ ગંદુ કે વાસ મારે એવું પણ નહોતું. જો કે ખરી મજા હવે ચાલુ થઇ. જ્યારે સેતુ પરથી ચાલીને જઇ રહ્યા હતા ત્યારે વાતાવરણે એકદમ પલટો લીધો અને ધીમો વરસાદ આવવાની શરૂઆત થઇ. અમે વરસાદને ગણકાર્યા વગર આગળ ચાલવાનું શરૂ કર્યું પણ જ્યારે સેતુ પૂરો કરી ફરીથી જંગલમાં પહોંચ્યા ત્યારે એક્દમ ધોધમાર વરસાદ વરસવાનો શરૂ થયો. હવે સમસ્યા એ થઇ કે માત્ર મારી પાસે એક નાની છત્રી હતી અને એમાં બે નાના છોકરાઓ સાથે છ માથા સમાવવાના હતા જે અશક્ય હતું. મારા મિત્રએ ના છૂટકે પલળવાનો વિકલ્પ પસંદ કરવો પડ્યો કારણે કે એની પાસે બીજા કપડાની જોડી હતી. ધોધમાર વરસાદમાં અડધા પલળતા અમે લગભગ 15-20 મિનીટ છોકરાઓને લઇને એક છત્રીમાં ધક્કામૂક્કી કરતા એક્દમ સાંકડી જગ્યામાં ઉભા રહ્યા. એ વખતે મને ખાલી ભય એ હતો કે છોકરાઓને મચ્છર કે બીજા કોઇ જીવજંતુ ના કરડી જાય. આ એક બહુ જ અલગ પ્રકારનો અનૂભવ હતો. કુદરતના સાનિધ્યમાં જંગલની ગોદમાં થયેલો અનૂભવ યાદગાર અને અવિસ્મરણીય રહેશે.

ત્યાર બાદ વરસાદ થોડો રોકાયો એટલે ફટાફટ અમે બેઝ પર પાછા આવ્યા અને ગાડી બોલાવી જેટ્ટી પર પહોંચ્યા. જેટ્ટી પાસે પહોંચીને ત્યાં થોડા ફ્રેશ થઇને નાસ્તો પાણી કર્યા અને થોડું આમતેમ ફરીને બોટમાં બેસી પાછા આવી ગયા. પાછા આવીને નજીક જ ચાંગી બીચ હતો એટલે મિત્ર સાથે ત્યાં ગયાં. ત્યાં અમે બેઠા, થોડી અલક મલકની વાતો કરી, વિમાનોને એકદમ નજીકથી આવતા જોયા (કારણ કે ચાંગી વિમાનતલ નજીક જ છે) અને પાછા ઘર ભેગા.

કુદરતને નજીકથી જોવાનો અનૂભવ સારો રહ્યો. એ વાતનો અહેસાસ થઇ ગયો કે શહેરી જીવન હવે એટલું કોઠે  પડી ગયું છે કે એક દિવસ થોડા કલાકો પણ જંગલની જીંદગી જીવવા આપણે સમર્થ નથી. સમયાંતરે આવા કુદરતના ખોળાને ખૂંદવાની મઝા લેવી જોઇએ એમ થાય છે. મારી સાથે મારો કેમેરા હતો જ અને આ વખતે અમુક અદ્દ્ભૂત ફોટા લીધા છે. અમુક ફોટા એવા breath taking લીધા છે કે મને મારા પર માન થઇ ગયું. 🙂

DSCF1614

DSCF1636

DSCF1616

DSCF1623

DSCF1632

Petronas Twin Tower

મલેશિયાની રાજધાની કુઆલાલમ્પુરનું સૌથી આકર્ષક કહી શકાય એવું સ્થળ હોય તો એ છે પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર.

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર મૂળે તો એક ઓફિસીયલ કોમ્પલેક્ષ છે જેમાં મલેશિયાની પ્રમુખ તેલ કંપની પેટ્રોનાસની મુખ્ય ઓફિસ છે. ટવીન ટાવરની ઉંચાઇ છે 452 મીટર જેટલી અને એ દુનિયાનો સૌથી ઉંચો ટવીન ટાવર છે. (સૌથી ઉંચા સિંગલ ટાવર તરીક હાલમાં બુર્જ દુબઇનું નામ છે જેની ઉંચાઇ લગભગ 800 મીટર જેટલી છે.)

DSCF0405

ટવીન ટાવરના બન્ને ટાવરમાં 84 માળ છે અને 42મા માળે બન્ને ટાવરને સ્કાય બ્રીજથી જોડવામાં આવ્યા છે. વિઝીટરોને અહીં ફક્ત 42 મા માળ સુધી જવા દેવામાં આવે છે જેથી તેઓ સ્કાય બ્રીજ પરથી કુઆલાલમ્પુર શહેરનો ટોપ વ્યુ જોઇ શકે.  રાત્રે આ ટાવર જ્યારે રોશનીમાં નહાતા હોય છે ત્યારે એ અદભૂત લાગે છે. નીચે મેં મારા કેમેરાથી ટવીન ટાવરના અને સ્કાય બ્રીજ પરથી લીધેલા અમુક ફોટા મૂકેલ છે.

DSCF0418 

DSCF0419

ટવીન ટાવર બહારની તરફથી

DSCF0415

ટવીન ટાવર સૂરિયા કેએલસીસી મોલની પાછળથી

DSCF0394

કુઆલાલમ્પુરની સ્કાયલાઇન

DSCF0398

સ્કાયબ્રીજ પરથી કુઆલાલમ્પુરના ટ્રાફિકનું દ્રશ્ય

DSCF0395

સ્કાયબ્રીજ પરથી કેએલસીસીનો વ્યુ

DSCF0413 

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવરના સ્કાયબ્રીજની મૂલાકાત લેતા પહેલા દરેક મૂલાકાતીઓને 5-7 મિનીટની એક મૂવી બતાવવામાં આવે છે. આ મૂવી પેટ્રોનાસ ગ્રુપ વિશે ટોમ ટોમ કરવા માટે બતાવવામાં આવે છે. મેં એ મૂવીને મારા કેમેરા વડે શૂટ કરી હતી જે નીચે મૂકી છે. ખાલી એક જ પ્રોબ્લેમ છે કે આ મૂવી 3D છે એટલે લખાણ ડબલ દેખાય છે અને ચિત્ર એકદમ સ્પષ્ટ નથી.

 

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર વિશે વધૂ માહિતી વિકી પર છે. મલેશિયા જવાનું થાય તો ટવીન ટાવરની મૂલાકાત લેવી જ રહી.

Folk Dances of Malaysia

Malaysia is very rich art and culturewise compared to Singapore. Singapore is bankrupt state in this matter. Though the cultures in malaysia is not so diverse as India still its worth exploring.

I’m a kinda person who is greatly interested in learning about different cultures, histroy, folk dances, Places, festivals and life styles, etc. Museums are places which I really like to visit. During my recent visit to KL, I got a chance to view the Folk dances of  Malaysia. I didn’t miss the opportunity to record it.

 

Apart from dances, I could see some really cool wooden musical instruments @KL Tower. Snaps of some of them I have given below.

 

1

3 2

Perhaps because of this richness in arts and culture of the malaysia, Tourisam Malaysia’s tag line reads as “Malaysia Truly Asia”………

Something which caught my attention

મલેશિયામાં જોયેલી અમુક વસ્તુઓ જે મારી આંખોને કંઇક અલગ લાગી.

1> મલેશિયામાં મલય ભાષા બોલાય છે અને એમાં ઘણાં શબ્દો લગભગ અંગ્રેજી ભાષામાંથી અપભ્રષ્ટ થયેલા હોય એમ લાગે. જેમ કે અહીં ટોઇલેટ માટે “TANDAS” શબ્દ વપરાય છે. આપણને અલગ એટલા માટે લાગે કે આપણે T ના બદલે S વાપરતા હોઇએ છે.

DSCF0407 

2> પોલીસ માટે POLICE ના બદલે POLIS લખાય છે.

DSCF0378

3> અહીં KL Tower, Menara Kuala lumpur તરીકે ઓળખાય છે. આપણે ટાવરને મિનાર કહીએ જ્યારે અહીં મેનારા (Menara) તરીકે બોલાય છે. 

DSCF0376 

4> મેનારા કુઆલાલમ્પુરની રચના તો સુંદર છે જ પણ એની ટિકીટ સાથે અમને પાણીની એક નાની બોટલ પણ આપી હતી. એ બોટલની ડિઝાઇન મને ખરેખર ગમી ગઇ. આ બોટલની ડિઝાઇન પણ મેનારા કુઆલાલમ્પુરની જેમ જ છે.

DSCF0504

5> છેલ્લે એક ફોટો જે ખરેખર મારી કલ્પના શક્તિ બહારની કલા છે. નીચેનો ફોટો જોઇને હું એટલો હસ્યો છું કે જે ક્રિયા માટે હું ગયો હતો એ કરવાનો મેં ભરપૂર આનંદ લીધો. DSCF0501
આ તસ્વીર છે પુત્રજાયાના એક ટોઇલેટ બાઉલની. દેડકાભાઇને શૂટ કરવાની ચેલેન્જ આપી છે. અને મેં એ ચેલેન્જ ઉપાડીને બરાબર વોટર ગનથી દેડકાને શૂટ કર્યો. [:)]

%d bloggers like this: