The empire on which sun never sets

Since 1819, when Raffles founded Singapore as a trading post for the East India Company the white man’s supremacy had been unquestioned. By the time I went to school in 1930, I was aware that the Englishman was the big boss, and those who were white like him were also bosses – some big, others not so big, but all bosses. They had superior lifestyles and lived separately from the Asiatics, as we were then called. They ate superior food with plenty of meat and milk products. Every three years they went “home” to England for three to six months at a time to recuperate from the everything climate of equatorial Singapore. Their children also went “home” to be educated and not to Singapore schools. They, too, led superior lives.

There were no question of any resentment. The superior status of the British in government and society was simply a fact of life. After all, they were the greatest people in the world. They had the biggest empire that history had ever known, stretching over all time zones, across all four oceans and five continents.

I have taken above text from the book “The Singapore Story – Memoirs of Lee Kuan Yew”. Like what we have Gandhiji in India, same is Lee Kuan Yew for Singapore. For information to reader, Singapore in past was also a British colony and in his book he has written about the impression he had about the British empire till he grew up.

In 1941, Japanese invaded the Singapore and managed to win over Singapore. He writes about British empire post Singapore fall to Japanese in his next chapter as below :

In 70 days of surprises, upsets and stupidities, British colonial society was shattered, and with it all the assumptions of the Englishman’s superiority. During the war, it was the white civilian bosses who ducked under the tables when the bombs and shells fell. Hospitals, public utilities and other essential services were left unmanned. The whites in charge had gone. Stories of their scramble to save their skins led the Asiatics to see them as Selfish and Cowardly. The British myth of their inherent superiority had been smashed by one Asiatic race (read Japanese).

Above lines from the book, indeed describes the selfishness of British race which is inherent in them till date.

In past, I was used to listen this line many time “The sun on British Empire shall never set”. I have seen people leaving for UK from India with very strong faith and belief in this line. Following is the map of the British empire taken from the Wiki as on 1919 which truly says about the supremacy British Raj enjoyed in past.

alt

But today the reality is the glory of British raj is fading away. Tough economic situations, falling markets, spending cuts n what not. It will be interesting to see how the British empire meets the challenges in their own backyard and adapts to the rising Asian powers from Asia and keep the queen’s flag, flagging high in coming time.

It will still be premature to make a statement that Sun on British empire has set because even today in my day to day life, I made to believe that white skin rules but slowly the white skin’s supremacy is coming under question. So which color is going to rule in future? May be “Brown”…….. who knows.  Amen!!

થોડી સમાજસેવા

RC(Resident Committee)માં હું લગભગ 4-5 મહિનાથી સભ્ય છું પણ હવે RCની મિટીંગમાં અને એના કાર્યક્ર્મોમાં નિયમિત રીતે જવાનુ શરૂ કર્યું છે. RC મિટીંગમાં હાજરી આપવા ઉપરાંત  છેલ્લા 10 દિવસમાં RCના બે કાર્યક્રમોમાં હાજરી મેં હાજરી આપી. ગયા રવિવારે RC દ્વારા “Clean n Green Day” કાર્યક્રમનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું. આ કાર્યક્રમનો ઉદ્દેશ હતો કે લોકોમાં સ્વચ્છતા પ્રતિ જાગરૂકતા લાવવી અને સ્વચ્છતા જાળવવા માટે શું કરવું જોઇએ અને શું ના કરવું જોઇએ એ સમજાવવાનો. (આમા પણ સિંગાપોરની સ્વચ્છતા ઉડીને આંખે વળગે એવી હોય છે. અહીં મોલ વગેરેના બાથરૂમો આપણા ઘરના બાથરૂમો કરતા પણ વધારે સાફ લાગે એવા હોય છે :)) સાથે સાથે પર્યાવરણની જાળવણી માટે પણ શું કરી શકાય એ માટે માહિતી અપાઇ હતી. RC એ આ કાર્યક્રમમાં દ્વારા “Anti littering Ambassador” પણ નિયુક્ત કર્યા જે નિયમિત રીતે રહેવાસી એરિયામાં ચક્કર લગાવીને જે તે એરિયા સ્વચ્છ રહે છે કે નહીં એ જોશે અને જો કોઇ ગંદકી જણાય તો Town councilને જાણ કરીને ગંદકીનો નિકાલ કરાવડાવશે. વળી જો કોઇના નસીબે ગંદો ગોબરો પાડોશી ભટકાયો હોય તો એ પાડોશી વિશે ફરિયાદ પણ કરી શકાય અને આ Ambassador ભાઇ માંડવલી કરવાનો પ્રયત્ન કરશે. (જો કે આ પ્રતિનિધિ પાસે કોઇ enforcement power નહીં હોય અને ખાલી લોકોને સમજાવવા સિવાય એ કશું નહીં કરી શકે. કાગળ પર આ આયોજન આમ તો ઉત્તમ લાગે પણ વાસ્તવિકતામાં મને નથી લાગતું કે આ પગલું બહુ અસરકારક નીવડે.) સાથે સાથે દરેક ઝોન પ્રમાણે અમુક સફાઇ કામદારો જેમણે સારુ કામ કર્યું હતુ એમને મંચ પર બોલાવી વાઉચર વગેરે આપીને સમ્માન પણ કરવામાં આવ્યુ હતું. (ઇન્ડિયામાં આવુ કદાચ ક્યારેય નહીં બને કે સંસદ સભ્ય એક સફાઇ કામદારને પોતાની સાથે મંચ પર બોલાવીને એનું પોતાના હસ્તે સમ્માન કરે પણ સિંગાપોરમાં એવો ભેદભાવ નથી. જો કે એક અંદરની વાત એ પણ છે કે સફાઇ કામદારોને આપેલા વાઉચરોનો ખર્ચો એમના જે તે કોંન્ટ્રાક્ટરો પર નાંખવામાં આવ્યો હતો :)).

પહેલા યોજના એવી હતી કે અમારા એરિયામાં એક કાયમી Butterfly Parkનું નિર્માણ કરવું અને આ કાર્યક્ર્મ દરમ્યાન આ પાર્કનું લોકાર્પણ કરવુ. પણ આયોજકો બધાં મોડેથી જાગ્યા અને થોડા સમયમાં Butterfly Park ઉભું કરવું શક્ય નહોતું. વળી એક વખત Butterfly Park બની ગયા બાદ એના નિભાવની જવાબદારી કોની અને એ નિભાવ માટે ખર્ચો કોણ કરે બાબત પર સમજૂતી ના થઇ શકી એટલે આ યોજના હાલ પૂરતી ખોરંભે ચઢી ગઇ. જો કે આ Butterfly Park નો વિચાર હજી પણ જીવંત છે એટલે ક્દાચ હજી પણ આ વિચાર પર પાછળથી અમલ થઇ શકે છે.

કાર્યક્રમમાં આમ તો બીજુ કંઇ ખાસ નહોતું પણ પબ્લિક ઘણી બધી હતી. કાર્યક્રમની 3 ડોલર ટિકીટ રાખવામાં આવી હતી છતાં પણ પબ્લિક આવી હતી. નવાઇ ના લાગે કે પબ્લિક 3 ડોલર આપીને પણ આવા કાર્યક્રમોમાં આવે? પણ નવાઇ પામવા જેવું કશું નથી કારણ કે અહીં તમે કોઇ પણ કાર્યક્ર્મમાં જાઓ એટલે તમે ખર્ચો એના કરતા વધારે જ તમને મળે. આ વખતે 3 ડોલરની ટિકીટમાં McDonaldsનો નાસ્તો અને એક ડ્રીંક આપવામાં આવ્યું હતું. McDonaldsનો નાસ્તો અહીં 5 ડોલરમાં પડે એટલે જો તમે ટિકીટ લો તો 2 ડોલર તમારા બચી જાય. વળી ટિકીટ લો એટલે કાર્યક્રમના અંતે Goodie Bag પણ મળે જેમાં પેન, ડાયરી, કેલેન્ડર, કીચેન, ડિસ્કાઉન્ટ કૂપનો અને બીજી પરચૂરણ આઇટમો હોય. (જેવો પ્રોગ્રામ એવી Goodie Bag.) વળી કાર્યક્રમના અંતે લકી ડ્રો તો હોય જ. એટલે અહીંની પબ્લિકને 3 ડોલરમાં ટિકીટ ખરીદીને પણ ફાયદો જ છે. (જે લોકોને એવી ગલતફહેમી હોય કે આપણે ભારતીયો જ ખાલી મફતિયું શોધીએ છીએ તો તમે ભૂલો છો. કાગડા બધે કાળ જ છે. :))

મેં આ કાર્યક્રમાં લોકોને Goodie Bag વહેંચવામાં અને Welcome Gift આપવામાં મદદ કરી. મારાથી તો McDonaldsનો નાસ્તો ખાઇ શકાય એવું નહોતું (કારણ કે હું રહ્યો શુધ્ધ શાકાહારી માણસ) પણ છેલ્લે કાર્યક્રમ પત્યા બાદ એપલ જ્યુસનું એક આખું ક્રેટ ઉઠાવતો આવ્યો અને મિનરલ વોટરની અમુક બોટલો પણ લેતો આવ્યો. કાર્યકર્મના અંતે જે પણ વધ્યું હોય એ બધું કાર્યકરોને વહેંચી દેતા હોય છે પણ માણસ લઇ લઇને પણ કેટલું લે એ સવાલ છે. મારા ઘરે હવે પેન, કી ચેન અને ડાયરીઓના ઢગલા થઇ ગયા છે. 🙂

ગઇ કાલે બીજો એક મહત્ત્વનો કાર્યક્રમ હતો અને એમાં પણ મેં હાજરી આપી. અહીં સંસદ સભ્યો નિયમિત રીતે બ્લોક પ્રમાણે રહેવાસીઓની મૂલાકાત લેતા હોય છે. મૂલાકાત એટલે ખાલી બધાને ભેગા કરીને મળી લેવાનું નહીં પરંતુ દરવાજે દરવાજે જઇને દરેકને મળવાનું. (ભારતીયોને આ વાંચીને નવાઇ લાગે કારણ કે આપણે ત્યાં નેતાઓ દરવાજે દરવાજે ખાલી ચૂંટણી સમયે મતની ભીખ માંગવા જ આવતા હોય છે.) Meet n Greetના અહીં અનેક પ્રોગ્રામો થતા હોય છે. આપણા ઇન્ડિયામાં સંસદ સભ્યને મળવામાં તો પરસેવો છૂટી જાય પણ અહીં સંસદ સભ્યો એટલા મોંઘા નથી. એ લોકો દર વખતે અલગ અલગ કાર્યક્રમો દ્રારા પ્રજાની વચ્ચે જ રહેતા હોય છે. આ મારા ખ્યાલથી આવકારવાદાયક વાત છે અહીંની રાજનીતિની.

ગઇ કાલે આ door to door visit દરમ્યાન મારી અને અમુક બીજા સભ્યોની જવાબદારી એ હતી કે સંસદ સભ્ય જે માળ પર લોકોની મૂલાકાત લઇ રહ્યા હોય એનાથી નીચેની માળ પર આવેલા રહેવાસીઓને જણાવવાનું કે સંસદ સભ્ય આવી રહ્યા છે અને એમને કોઇ સમસ્યા હોય તો તેઓ સંસદ સભ્યને જણાવી શકે છે. આમ કરવાનું કારણ એ કે સંસદ સભ્યના અને કાર્યકરોના સમયનો સદ્દઉપયોગ કરી શકાય. વળી બીજી એક અગત્યની વાત મારા ધ્યાનમાં એ પણ આવી કે આમ કરવા પાછળનું બીજુ કારણ એ પણ હતું કે લોકોની privacyનું માન રાખવું. Privacy એટલા માટે કે અમુક રહેવાસીઓ એવા હોય કે જેઓ સંસદ સભ્યને ના મળવા માંગતા હોય તો એમના પર કોઇ જોર જબરદસ્તી નથી કે એમણે સંસદસભ્યને મળવું જ પડે. અમુક રહેવાસીઓ એવા પણ મને જોવા મળ્યા જેમણે મને કહ્યું કે એ લોકોને કોઇ સમસ્યા નથી અને તેઓ સંસદ સભ્યને નથી મળવા માંગતા. જ્યારે બે રહેવાસીઓ એવા પણ હતા કે એમને ક્દાચ સંસદ સભ્ય સાથે વાંધો હશે કે શું ખબર પણ દરવાજો મોં પર મારીને અમને ભગાવી દીધા. (ગઇ કાલે આવા બે રહેવાસીઓનો અનૂભવ મારા સહ કાર્યકરોને થયો.) જે લોકોને ના મળવું હોય કે જે લોકોના ઘર બંધ હોય એમના ઘર પર ટેગ છોડવામાં આવે જેમાં લખેલું હોય કે તમારા સંસદસભ્ય તમને મળવા આવ્યા હતા પણ કોઇ કારણો સર રૂબરૂ ના મળી શકાયું. વળી રહેવાસીને સંસદ સભ્યનો પાછળથી સંપર્ક કરવો હોય તો સંપર્ક કરવા માટેની બધી માહિતી ટેગમાં લખેલી હોય. એકદમ perfect નહીં?

આ સંપર્ક યાત્રા દરમ્યાન મને લોકોની તકલીફો વિશે તો બહુ જાણવા ના મળ્યું કારણ કે હું સંસદ સભ્ય સાથે તો હતો નહીં. હજી આ ક્ષ્રેત્રમાં પા.. પા.. પગલી જેવું છે એટલે થોડો સમય લાગશે નક્કર કામોને કરવામાં. 140 ઘરોમાંથી અમે 55 ઘરોમાં લોકો સાથે મૂલાકાત કરી શક્યા. ટકાવારી જોવા જઇએ 39.28% જેટલી રહી પણ ઓછી ટકાવારીનું કારણ એ પણ હતું કે ઘણાં બધા ઘરો બંધ હતા. છેવટે બધાએ સાથે બેસીને સંસદ સભ્ય સાથે અમુક સમસ્યાઓની ચર્ચા કરી અને ત્યારા બાદ લોકો અને સંસદ સભ્ય થોડો નાસ્તો કરીને રવાના થયા. (ફરીથી મારા માટે નાસ્તો કરવાનો કોઇ પ્રશ્ન નહોતો કારણ કે હું રહ્યો શુધ્ધ શાકાહારી માણસ.) સંસદ સભ્યે છેલ્લે મને પણ પૂછ્યું કે તમે પહેલી વાર આ રીતના કાર્યક્રમમાં ભાગ લીધો છે તો તમને કેવું લાગ્યું? દરેક નાના મોટા કાર્યકરની નોંધ લેવાય એ પણ આવકારવાદાયક જ કહેવાયને?

એકંદરે Door to Door મૂલાકાત લેવાનો આ પ્રયાસ મને સારો લાગ્યો. સિંગાપોર નાની જગ્યા છે એટલે આ પ્રકારની વ્યવસ્થા સફળ પણ થઇ શકે. જો કે આ કાર્યક્રમ વિશે અમુક વસ્તુઓ મેં નોંધી છે જે આવતી મિંટીંગમાં feedback તરીકે જણાવીશ. વળી આવતી મિટીંગમાં ઇન્ડિયન કોમ્યુનિટીનો એક પ્રશ્ન પણ ધ્યાનમાં લાવવાનો છે. હવે હું અધિકૃત રીતે Grassroot Member થઇ ગયો છું(આવતા અઠવાડિયા આ માટેની trainingમાં પણ જવાનું છે) એટલે મારે પણ સક્રિય રીતે જે પણ બને એ યોગદાન કરવું જોઇએ લોકોના પ્રશ્નો ઉજાગર કરવામાં.

છેવટે થોડી સમાજ સેવા કરવાનું શરૂ તો કર્યું છે. અહીંનું તંત્ર ભારત કરતા સુવ્યવસ્થિત છે એટલે બહુ અગવડ પડે એવું નથી. (ખાલી એક જ તકલીફ છે અને એ છે ભાષાની. અહીંની ઘણી બધી ચાઇનીઝ અને મલય પ્રજા એમની ભાષા જ સમજી શકે છે અને મને અંગ્રેજી સિવાય કશું નથી આવડતું. એટલે અમુક વખતે એમની સાથે વાતચીત કરવામાં તકલીફ પડે.) સેવા કરતા મેવા મળશે કે નહીં એ તો ખબર નહીં પણ આત્મ સંતોષ તો જરૂર મળશે. બસ ખાલી આ સમાજ સેવાનો તાવ ઉતરી ના જાય એ જોવાનું છે 🙂

હોંગકોંગ ડાયરી – Parade @Disneyland

Finally after a struggle of 3 days, I was able to upload the Disneyland Parade video to You Tube. Parade video can be seen below now:

Parade @Disneyland, Hong Kong

Needless to say that parade at any Disneyland theme park is the signature attraction. We were also excited about this parade.  It was indeed nice experience to see this parade. I have to thank my wife to shoot this video almost to perfection while I was taking picture of parade. Below some pictures of the parade taken by me.

I have to admit here that Uploading and sharing this video took lot of effort. Initially, I tried to upload the original video directly to You Tube after downloading from my cam coder. Original size of video is around 705MB and despite of trying to upload it for 3-4 times, every time it failed. You Tube is really really slow while uploading the videos. Then finally I gave up the idea of uploading the video with original size and converted it to flv format with the size of around 250 MB. Reduced size also resulted in loss of quality. But even with this reduced size also, I struggled to upload the video to You Tube. May be you need 100 MBPS ultra fast connection to upload videos with bigger size. (If any one has idea to reduce the hassle of uploading then please let me know.)

Meanwhile, enjoy the Disney moments…

Golden Era of DD

Sometimes back I got a mail from friend written on Doordarshan era. Inspired from that mail I’m writing this post about the Doordarshan era and my memories from that era. In India, visual media was tightly controlled by government till 1992. We just had Doordarshan and at the most Doordarshan’s Metro channel to satisfy our entertainment needs. But in 1992 revolution came and satellite TV broadcasting started. Over a period of time so many channels got added to satisfy people’s entertainment needs and today we have hundreds of 24×7 channels of various interests beaming in India. But even after so many channels sometimes we still miss the golden era of Doordarshan. Today our platter is full but still we miss the balanced diet served by Doordarshan in past.

I’m just trying to revisit some of the unforgettable things which Doordarshan offered to us in past :

1. The logo n Montage

ATT4853857Well, who can forget this logo of Doordarshan? Also, do you remember the colored stripes seen before the start of actual transmission? sometimes we are so eager for the start of the broadcast that we used to watch these stripes invariably.

Also, we can definitely not forget the irritating Doordarshan’s Signature Montage which was always there before the start of broadcast.

Doordarshan Montage

 

ATT4853858

 

 

 

 

 

 

As I was kid during the Doordarshan era, I will start with the memoirs of kids shows.

2. Kids / Children shows

ATT4853879If I remember properly then Sunday Morning till 11 was dedicated for children on DD. There were plenty of notable shows on DD for kids. One of them was Jungle book with Mougli. Title track of the show was also quite good n I still play this track for Ruhi many times. Smile

Disney’s cartoon show was also once a week on every Sunday. I had to wait for one week in order to watch Mickey n Donald. (Now we have a 24×7 Disney channel n Ruhi is totally hooked up to it. Isn’t it a perfect example of changed time?)

Also, we had HE MAN n Spider man series. Stickers of HE MAN n spider Man were hit amongst children at that time. However, these things haven’t changed yet. Still children love spider man.

Gayab Aaya

 

 

And do you remember गायब आया?

 

 

 

 

 

 

 

When I grew up a little, there were other kid’s shows also, like विक्रम और वैताल, सिंहासन बत्रीसी, तेनाली रामा, etc. Also, there were few English shows also i.e. Didi’s comedy show (I enjoy this even today sometimes on TV), Charlie Chaplin (no one can imitate him) n Lucy’s Comedy show. Though at that point of time I was not able to understand what they speak, still it was good enough to make me laugh. They are just immortal characters.

ATT4853881ATT4853876ATT4853883

 

ATT4853859

Do You remember this boy Swami? Malgudi days one of the most liked serial of mine. At that time I was still a kid and I was able to relate myself with this boy very much.

Based on R. K. Narayan’s works this serial was instant hit. The title tract just ता..ना…..ना….ता..ना…..ना….with amalgamation of sketches was very good. I want to see all the episodes of this epic once again. Smile

 

Malgudi Days

3. Giant robot n other sci-fi

ATT4853864

 

Giant Robot I think was the first sci-fi thing I ever watched by me. (If I ‘m not wrong then Star Trek series started much later.) I was believing in the existence of Giant Robot n was thinking like if some day I’m in problem then I will call Giant Robot. Calling the Giant robot by speaking in watch (yeah watch because Gadget was alien word for me at that time) and then robot preparing to fly n it’s take off looked wonderful to me. (Watch the video below)

I think when Star trek started I had grown up a bit. So I had know how of what the fiction story is all about. Though I was watching Star Trek, I was not avid viewer of that series. (Perhaps I was not able to connect with Star Trek the way I connected with Giant Robot)

4. Mythological serialsATT4853861

First Mythological series on Doordarshan was RAMAYAN. Ramayan was historic in many ways. If I’m not wrong then RAMAYAN went on for 100+ episodes which was kind of record at that time. During the broadcast time of RAMAYAN (i.e. early morning every Sunday), it was curfew like situation in the streets in India. People were so hooked up to this series that in villages people were doing aartis n all that when Ram Sita and Hanuman appeared on screen. Arun Govil who acted as Ram was infect treated like god off the screen by innocent people. Dara Singh and Arvind Trivedi were also hit as Hanuman and Ravan.

After Ramanayn, Mahabharat came on small screen. That was also instant hit amongst people. Producers saw the gold mine with the Mythological serials and finally producers made serials on all the gods from Shiv to Hanuman to all Devi devtas in order to loot the gold mine. But no one could match the euphoria of the Ramayan n Mahabharat.

When I went to my honeymoon in Shimla, I was put up in the hotel operated by Sagar brothers. There they had displayed their creation RAMAYAN in the hotel lounge with proud. I think hotel also had the original cassettes of RAMAYAN in their possession.

5. Comedy Shows ATT4853877

 

As I grew up my hunger for other genre of entertainment also increased. Comedy was one such genre. Some fabulous shows were there on DD to tickle my funny bone. The prime show which everyone still remember is ये जो है जिंदगी. All characters in that show became immortal. Satish Shah, Rakesh Bedi, Shafi Imandar, Swaroop Sampat, etc. I don’t remember any of it’s show now but I would definitely like to watch this show again.

ATT4853878

 

Another notable comedy show was देख भाइ देख. I really liked the sweet family showed in that show. I developed instant liking of Deven Bhojani (Karima as servant in that series). Few years back, I think Sony had shown the re run of this series and I enjoyed watching some episodes again at that time.

 

shriman shreemati

 

One more notable serial in this genre was “Shreeman Shreemati”. Start cast of Jatin Kanakia as Kekuji / Kekda / Keshav Kulkarni, Archana Puransingh as Doll, Rakesh Bedi as Dilruba / DilBura uncle and Reema Lagoo was excellent. Serial was based on just one simple thing of men drooling over to their neighbor’s wife but each episode of it produced excellent and clean humor.

 

I also remember few other shows like “Wagle ki Duniya”, “Aa bail mujhe maar”, “Flop Show”(by Jaspal Bhatti), “Mungerilal ke haseen sapne”, “Mr. Yogi” n perhaps few more. All these shows were offering pure entertainment n not like what today’s shows like “Comedy circus” offers. I think we really miss such kind of clean comedy shows in today’s time. One comedy show which I think currently doing good is “Tarak Mehta ka Ulta Chasma” but unfortunately I haven’t seen single episode of this show as I’m not in India. But given a chance I would like to see this series.

6. Soap Operas

Buniyaad

DD broadcasted few great soap operas. Hum Log and Buniyad were just epic. Though at that time I was not mature enough to understand those serials. But other grown up or mature people had liking for this serials. In those Soap operas however glamour was not at all present.

Another series which touched every one was “Nukkad”. I think at that time everyone liked it.

Another, soap opera (which was soap opera in true sense) which came around in mid 90s and I also liked watching was “Swabhiman”. Swabhiman and Shanti (starring Mandira Bedi) were one of the first daily soaps i.e. broadcasted everyday. These daily soaps were meant for the urban people. Extra marital affairs, rivalries, lust for money, woman n every other evil thing was covered in those daily soaps. I still remember watching “Swabhiman” everyday after coming back from my college. Smile  

However, Daily Soaps were never a forte of DD. Many daily Soaps were broadcasted on DD but most of them were not so successful. None could reach the height or aura of what Ekta Kapoor’s soaps with ‘K’ could reach.

7. Historical EpicsTipu

 

In the Historical epic, I just remember “Sword of Tipu Sultan”. I was watching this serial with interest. I don’t remember any other serials based on History which was popular.

 

8. Crime and Detective series

KaramchandATT4853872Karamchand n Byomkesh Bakshi. Only these two serials worth mention here in this genre. I was fond of detective serials then n I don’t remember that I had missed any episode of “Byomkesh Bakshi”.

Sometimes back Sony had started broadcasting Karamchand again but it didn’t go off well n was stopped within weeks it was started. It seems like now we have developed more liking for “CID”. Smile

9. Horror series

Only one serial which comes to my mind in Horror category n that is “किल्ले का रहस्य". I was bit afraid at that time watching such horror shows but still I was watching it. But as this serial progressed I lost interest and didn’t see it till end.

9. Other Misc. genre

bharat-ek-khoj“Bharat Ek Khoj” a series based on the writings of Jawaharlal Nehru was getting very good viewership then. At that time I was not interested much in that. But now given a chance I would definitely like to see this show.

One more serial I liked at that time was “Rakshak”. This series was to create awareness amongst people towards the environment and wild life.

There were also some short story based series (i.e. new short story in each episode) which worth mention here are “Darpan” and “Katha Sagar”. These two serials were broadcasted I think in late 80s but were good n I liked them at that time.

One series which left ever lasting impression on my mind was “Hello Zindagi”. This series was produced by Nalini Singh who later also presented “Aankho Dekhi”. In each episode, they will pick up one common man and show how he is fighting the battle of his life against all odds. This show had deep impact on my mind and soul at that time. After seeing the show first time I realized that how painful the life could be. During those time, I was also going through lot of problems in my life n at my home and week after week watching this serial I was trying to prepare myself for the battle of life. That was the time of my life when I saw the pain, problems, tensions, etc. for the first time in my life. I had very pampered childhood  and I was not at all prepared to take up the challenges thrown up by life. When not able to cope up with situations, I was used to cry alone in the corner of house. I was thinking like why I’m the only unlucky person in this world? Why god has been so unkind to me? etc. etc. But after seeing “Hello Zindagi”, I realized that I was wrong. There is lot more pain in the world. I had watched all the episodes of “Hello Zindagi” and each episode gave me a strength n courage to fight my problems. Title song "हेलो जिंदगी, जिंदगी नूर है, मगर इसमें जलने का दस्तूर है….." was indeed apt n soothing for me. You can listen this title track here. Unfortunately not a single episode of this series is available anywhere on the web. (If someone finds / have it, do let me know).

Chunauti Title track

I don’t remember many youth oriented series on DD but remember “Chunauti” in this genre. This series was based on the student life in college. This series highlighted issues like politics, drugs, ragging,  poor hostel conditions n poor teaching system, etc. Title track of this series was also very good.

10. Surabhi

ATT4853888

This program was one of the gem produced by DD. It is difficult to categorize this program in any genre because this program has everything in it. Arts, literature, music, science, personalities everything was part of this program. Siddharth Kak n Renuka Sahane were perfect host for the show.  There are few videos of this shows available in the You tube may be as n when time permits I will see them.

11. Bollywood Entertainment

In the Bollywood entertainment, only Rangoli n Chitrahar were there. Rangoli broadcasted on every Sunday morning was really very popular. Apart from these two shows some movies were also shown during the weekend. After the DD started the Metro channel, some more film based programs started and people also liked those programs.

12. News

ATT4853885In the Doordarshan era, there was no concept like “Breaking News”. News was just once in night. News readers were mostly flat faced n they would give smile only at the time of saying Good Bye. Some of the news anchors I remember are J V Raman, Salam Sultan, Shammi Narang, etc.

I think though current 24×7 news channels are mostly serving shit news, still they are better from Doordarshan era because it gets the news for you the moment it happens.

13. Advertisement

Doordarshan not only gave us good programs but also gave us some memorable advertisement. Some of them are

Vicco (Vicoor turmeric nahi cosmetic, Vicco turmeric ayurvedic cream),

Nirma (Suno Suno e Babuji, kapde kyu maile dhule),

Rasna (I love you Rasna),

Complan (I’m a Complan Boy……, I’m a Complan Girl…….),

Bajaj (Jab mein chhota bachchha tha, badi shararat karta tha, meri chori pakdi jaati…),

Gold Spot (The  xing thing Gold Spot),

Hajmola (bas bas maa ne pet ke liye diya hai… bhago bhago masterji aa gaye)

There may be many more ads then listed above. All these ads can be viewed in You tube and one can feel nostalgic seeing them.

I was fortunate that we had tv in our house since early 80s. In early 80’s owning a TV was luxury and only B&W tv were available. After 82 Asiad games, color tvs were available in India. Till 1986, we had B&W tv and then we bought BPL sanyo color tv. That tv lasted for very long time. I was using that TV till I was in Mumbai and was running quite good.

Ahh…. it seems like I wrote too much about DD era. As we know change is way of life and change is the only thing that remains constant in one’s life. Over a period of time we witness many changes in front of our eyes. Some changes are for good while some for not so good. Sometimes changes are so gradual that things changes upside down without we realizing it. One such change was the entry of Satellite TV. I also have some memoirs about the days of Satellite TV evolution in India but about that I shall write in different post sometime later. For now I stop here.

Disclaimer : All the images used in this post is from the various sources on web. It is difficult to mention all of them here. However, if someone has any objection about the use of the images, pls let me know through comment and I shall do the needful.

દિવાળી આવી ગઇ

આવતી કાલથી દિવાળી શરૂ થઇ રહી છે. અત્યાર સુધી દિવાળી આવી ગઇ એવી ખબર જ નહોતી પડતી.  આવતી કાલે ધનતેરસ હોવાથી પૂજાનો સામાન લેવા અને મિઠાઇ લેવા માટે Little India ગયો હતો અને ત્યાંનો માહોલ જોઇને મને દિવાળીનો અહેસાસ થઇ ગયો. છેલ્લા 4 વર્ષમાં પહેલી વખત હું સિંગાપોરમાં દિવાળી મનાવીશ. દર વખતે હું દિવાળી વખતે સિંગાપોરથી ઇન્ડિયા ભાગી આવુ છું પણ હવે રુહી સ્કુલે જતી થઇ ગઇ છે અને અહીંની સ્કુલોમાં દિવાળીની માત્ર એક દિવસની જ રજા હોય છે. (જો કે એક દિવસની પણ જાહેર રજા છે અહીં એ સારુ જ છે કારણ કે ઘણા બધાં દેશોમાં સારા એવા પ્રમાણમાં ભારતીયો હોવા છતા રજા નથી હોતી) રુહીને સ્કૂલ ચાલુ હોય એટલે રજાઓ પાડીને ઇન્ડિયા ના આવી શકાય એટલે આ વખતે મન મારીને અહીં રહેવું પડ્શે.

Little India દર વખતની જેમ આ વખતે પણ શણાગારાયું છે. દિવાળીના તહેવારની રોનક રોડ પર દેખાઇ આવે છે. 

LI

LI1

દિવાળી બજારમાં બરાબરની ભીડ જામી હતી. દિવાળી બજારમાં લોકો તગડો ધંધો કરી રહ્યા હતા. જે માટીના કોડીયા 10 રૂપિયામાં ઇન્ડિયામાં મળી જાય એ અહીં 1 ડોલરમાં વેચાય છે. લોકોને દિવાળીના તહેવાર નિમિત્તે 40-50 ડોલર ખર્ચવા મોંઘા ના પડે એટલે આ લોકો મસ્ત કમાય છે. નાસ્તા મિઠાઇથી માંડીને કોડિયા અને ડિઝાઇનર દીવા તેમ જ પૂજાના સામન વેચતી ઘણી દુકાનો હતી. સાથે સાથે ઇન્ડિયન ટ્રેડીશનલ ડ્રેસ વેચતી પણ ઘણી દુકાનો હતી. નીચે દિવાળી બજારમાં લીધેલી કેટલીક તસ્વીરો છે.

LI2LI3

 

 

 

 

 

 

LI4         LI5

Sweets

 

હું જે પ્રકારની મિઠાઇઓ ખાવા ટેવાયેલો છું એવી મિઠાઇ અહીં નથી મળતી. અહીં દક્ષિણ ભારતની મિઠાઇઓ વધૂ મળે છે. હલ્દીરામની મિઠાઇઓ મળે છે પણ એ બધી પેકેટમાં રહી રહીને વાસી અને કડક થઇ ગયેલી હોય છે એટલે ખાવામાં બહુ મઝા ના આવે. બાકી અમુક જગ્યાએ થોડી સારી અને તાજી મિઠાઇઓ મળે છે પણ એના ભાવ આસમાને હોય છે. એક એક ટૂકડાના 3 ડોલર સુધી ભાવ હોય છે. એટલે પછી આજે મન મારીને જે મળ્યું એ લઇ લીધું. હલ્દીરામના કેસરના બુંદીના લાડુ કદાચ સારા હોય છે. વળી ઘરે ગુલાબજાંબુ અને ગાજરનો હલવો બનાવવાનો છે. એટલે હાલ પૂરતું તો આટલી મિઠાઇઓ અધધધ છે. થોડો ઘણો નાસ્તો પણ લાવ્યો છું પણ અહીં કોઇ ઘરે આવવાવાળું છે નહીં એટલે છેવટે એ નાસ્તો અમારે જ કરી જવાનો છે.

હવે કાલે ધનતેરસની પૂજા કરીશું. વડીલોની હાજરી વગર હું અને વિભા જેવી આવડશે એવી પૂજા કરીશું. પૂજા માટેની તૈયારી, જુસ્સો અને હ્રદયના ભાવ તો છે બસ હવે લક્ષ્મીજી થોડા વધારે રીઝે તો સારુ. 🙂

%d bloggers like this: