Boy smoking like pro

થોડા વખત પહેલા દિવ્ય ભાસ્કરમાં એક સમાચાર વાંચ્યા હતા જેમાં લખ્યું હતું કે ઇન્ડોનેશિયામાં કોઇ 2 વર્ષનો બાળક દિવસમાં 40 સિગારેટ ફૂંકે છે. દિવ્ય ભાસ્કરના સમાચાર પર તરત ભરોસો કરવો એ મારા માટે મૂશ્કેલ છે એટલે મને એમ લાગ્યું કે દિવ્ય ભાસ્કરે ફરી કોઇ ચલાવી લાગે છે. આ વિશે મેં ટ્વીટર પર એક મેસેજ પણ મૂક્યો હતો : " Isn’t this difficult to believe? http://bit.ly/cDsrnt"

ત્યારબાદ હમણાં STOMP પર આ વિશેનો વિડીયો પણ જોયો. વિડીયોમાં આ નાનકડો છોકરો એકદમ પુખ્તવયની વ્યક્તિની જેમ સિગારેટ ફૂંકે છે અને ધૂમાડાની રિંગો બનાવે છે. વિડીયો જોયા બાદ પણ સાચા ખોટા વિશે ટિપ્પણી કરવી મૂશ્કેલ છે. પણ જો આ સાચું હોય તો ભગવાન આ છોકરાને અને એના મા બાપ અથવા વાલીઓને સદ્દ્બુધ્ધિ આપે.

પાર્થે ચઢાવ્યું બાણ :)

ગઇ કાલે “Shrek” મૂવી જોવા ગયા હતા. મૂવીમાં બહુ મજા ના આવી. મૂવીના animationમાં કંઇ નવીનતા નથી અને વાર્તા પણ કંઇ જામે એવી નહોતી. રુહીને પણ મૂવીમાં કંટાળો આવી ગયો પણ કંટાળો આવવા છતાં થિયેટર હોલમાં બહુ ધમાલ કે બૂમાબૂમ ના કરી એ સારુ થયું.

IMG_0152

હવે એમ થાય છે કે રુહીને લઇને મૂવી જોવા જઇ શકાય પણ પછી એમ થાય કે કદાચ સારી animation મૂવીમાં એ ધમાલ કર્યા વગર એ બેસી રહે પણ 2-2.5 કલાકના બોલીવૂડ મૂવીમાં શાંતિથી ના બેસી રહે. ફરી ક્યારેક હવે બોલીવુડ મૂવી માટે સાથે જવાનો પ્રયત્ન કરી જોઇશું.

મૂવી જોવા માટે Suntecમાં ગયા હતા. થિયેટર પર થોડા વહેલા જ પહોંચી ગયા હતા એટલે આજુ બાજુ થોડી રખડપટી થઇ શકે. આજુ બાજુ ફરતા જોયું તો થિયેટરની સામે એક દુકાનમાં તીરંદાજી (archery) કરવા માટેની વ્યવસ્થા હતી. દુકાનમાં જઇને જોયું તો એક જ હરોળમાં લગભગ 6-7 નિશાન લગાવવા માટેના બોર્ડ હતા. લોકો પોતાના તરકશમાંથી એક પછી એક બાણ નિકાળી નિશાન લઇને તીર ચલાવી રહ્યા હતા. 5 ડોલરમાં તમે 12 વખત નિશાન લઇને તીર ચલાવી શકો. બહુ મોંઘું ના કહેવાય એટલે મેં અને મારા મિત્રે હાથ અજમાવવાનું નક્કી કર્યું. મારા મોટા ભાગના તીર બોર્ડ પર તો લાગ્યા પણ એક્દમ વચ્ચે નિશાન ના સાંધી શક્યો. પહેલા નાના હતા ત્યારે ફાટેલા પતંગની સળીઓમાંથી તીર અને કમાન બનાવતા અને રમતા પણ આજ કાલના આધુનિકા તીરા કામઠા બહુ અલગ હોય છે. કમાન કે ધનુષ્ય જેને કહેવાય એ હવે ધાતુના આવી ગયા છે અને બહુ ભારે હોય છે. ખાલી 12 વખત તીર ચલાવ્યા તો પણ મારો હાથ ખાલી ધનુષ્ય પકડીને દુખી ગયો. તીર પણ મજબુત અને અલગ પ્રકારના હોય છે.

એકંદરે મઝા આવી. લગભગ ત્રણ વર્ષ પછી તીરંદાજી કરી. આ પહેલા મલેશિયા ગયા હતા ત્યારે ત્યાંના થીમ પાર્કમાં તીરંદાજી કરી હતી. સિંગાપોરમાં તીરંદાજી માટેની સગવડ ક્યાં છે એ ખબર નહોતી પણ હવે જ્યારે મન થશે ત્યારે આ જગ્યાએ જઇને મારા દુશ્મનનો ફોટો લગાવીને તીર ચલાવી સંતોષ મનાવી લઇશ 🙂 નીચે તીર ચલાવતો મારો ફોટો છે. મને ખાલી મારો દુશ્મન જ દેખાઇ રહ્યો છે 🙂

IMG_0147

 

   અમુક વાક્યો યાદ આવે છે તીરંદાજીને લગતા :

   1. પાર્થને કહો ચઢાવે બાણ, હવે તો યુધ્ધ એ જ ઉધ્ધાર.

   2. નિશાન ચૂક માફ, નહીં નીચું નિશાન.

Life runs on code

I came across this Visual Studio promo picture during Microsoft lauch event. I found the tag line “life runs on Code” quite eye catching n thought provoking.

2010 : The Future of Productivity

માઇક્રોસોફ્ટ… માઇક્રોસોફ્ટ…. માઇક્રોસોફ્ટ…… સોફ્ટવેરની દુનિયાનું સૌથી મોટું માથું. માઇક્રોસોફ્ટ જે પણ કરે એ શાનથી જ કરે એમાં કોઇ નવાઇ ના હોય. આજકાલ માઇક્રોસોફ્ટ દુનિયાભરમાં પોતાની 2010 સિરીઝની અલગ અલગ પ્રોડક્ટ રિલીઝ માટે કાર્યક્રમો કરી રહી છે. માઇક્રોસોફ્ટ હાલમાં Office 2010, SharePoint 2010, Project 2010, Visio 2010, Visual Studio 2010, SQL Server 2008 R2 રિલીઝ કરી રહ્યું છે. માઇક્રોસોફ્ટની આ નવી પ્રોડક્ટ રેન્જમાં productivity (એટલે કે કાર્યદક્ષતા) પર વધૂ ભાર મૂકવામાં આવ્યો છે.

Future of Prodcutivity

 

જેમ કે માઇક્રોસોફ્ટનો દાવો છે કે Office 2010 વાપરવાથી વાપરનાર વ્યક્તિની કાર્યદક્ષતામાં વધારો થશે અને વપરાશકાર દીઠ દર કલાકે 2 ડોલરનો કંપનીને ફાયદો થશે. ખબર નહીં માઇક્રોસોફ્ટ આવો દાવો કંઇ રીતે કરી શકે છે અને કંઇ રીતે 2 ડોલરના આંકડા પર આવ્યા.   

 

 

 

માઇક્રોસોફ્ટના રિલીઝ પ્રોગ્રામના ભાગરૂપે આજે સિંગાપોરમાં મરીના બે સેન્ડસ રિસોર્ટના કન્વેન્શન સેન્ટર ખાતે ભવ્ય કાર્યક્રમનું આયોજન કર્યું હતું.

image001

IMG_0125

(બાજુનો ફોટો મરીના બે સેન્ડ રીસોર્ટની મુખ્ય ઇમારતનો છે. અહીં રહેવા માટેના રૂમ, શોપિંગ મોલ, ખાવા પીવા માટેની હોટલો અને બીજા આકર્ષણો છે. જો કે હજી ઘણું બધું કામ બાકી છે અને લગભગ એકાદ વર્ષમાં બધું બરાબર શરૂ થઇ જશે. આ ઇમારત 55 માળની છે. આ વિશે વધૂ માહિતી અહીં છે. આ ઇમારત એવી બની છે કે તમે જો અહીંથી પસાર થતા હોવ તો બે ઘડી ઉભા રહીને જોવાનું મન થઇ જાય અને સિંગાપોર વિશે માન થઇ જાય.)

IMG_0119

એપલ અને ગુગલ જેવી કંપનીઓ માઇક્રોસોફ્ટને હવે પૂરેપૂરી સ્પર્ધા આપે છે એટલે હવે માઇક્રોસોફ્ટ માટે આ નવી પ્રોડક્ટોને સફળ બનાવ્યા સિવાય છૂટકો નથી અને એ માટે જોઇએ પૂરતું માર્કેટીંગ. સિંગાપોર ટેકનોલોજીના ક્ષેત્રે દક્ષિણ એશિયાનું હબ સમાન છે અને એટલે જ માઇક્રોસોફ્ટે અહીં મોટો પ્રોગ્રામ રાખવો જરૂરી હતો. માઇક્રોસોફ્ટના CEO સ્ટીવ બાલ્મોર પણ આજે અહીં હાજર હતા. કાર્યક્રમની શરૂઆતમાં એમનું વ્યક્તવ્ય રાખવામાં આવ્યું હતું. સ્ટીવને પહેલી વખત રૂબરૂમાં સાંભળવાની તક મને મળી. એનું વ્યક્તવ્ય સારુ હતું. 54 વર્ષની ઉંમરે બહુ વૃધ્ધ ના કહેવાય તો પણ સ્ટીવની athleticism અને stage presence સારી હતી. એણે ભવિષ્યનો ચિતાર આપતો એક સરસ વિડીયો પણ બતાવ્યો. એના મત મુજબ ભવિષ્યમાં દરેક વસ્તુઓ touch based અને compact થઇ જશે. દરેક device એ smart device હશે અને intelligence સાથે હશે. જેમ આજે મોબાઇલ ફોનનો ઉપયોગ કોમ્પ્યુટર, કેમેરા, કંપાસ વગેરેની જેમ થઇ રહ્યો છે એમ ભવિષ્યમાં મોટા ભાગના device એ multifunctional હશે. વાત એકદમ સાચી છે. ટેકનોલોજી આજે ખૂબ તેજ ગતિએ આગળ વધી રહી છે. Productivity અને Business intelligenc પર ભાર મૂકતા માઇક્રોસોફ્ટથી રૂડું જગતમાં કંઇ નથી એવો સંદેશો સ્ટીવભાઇએ આપ્યો. ત્યારબાદ જુદા જુદા વક્તાઓ દ્વારા વ્યક્તવ્યો હતા જેમાં નવી પ્રોડક્ટમાં આવેલી સુવિધાઓ વિશે વાત કરી હતી.

માઇક્રોસોફ્ટ હાલમાં SharePoint પર પણ બહુ ભાર આપી રહી છે. મોટાભાગના માઇક્રોસોફ્ટના પાર્ટનર કે જેઓ પોતાની પ્રોડક્ટનો પ્રચાર કરી રહ્યા હતા એ Business processના નામે પોતાના SharePoint solution વહેંચી રહ્યા હતા. મને જો કે SharePoint વિશે બહુ ખબર નથી. અમારી કંપનીમાં હાલમાં SharePointનો ઉપયોગ કરી ખાલી Internal portal બનાવેલા છે જે અમે વાપરીએ છીએ. આ સિવાય મને બહુ SharePoint વિશે ખબર નથી. માઇક્રોસોફ્ટ જે રીતે પોતાની પ્રોડક્ટ રેન્જ લાવી રહ્યું છે એ રીતે જોતા મારા જેવા Desktop applicatin developersનું ભવિષ્ય બહુ ઉજ્જ્વળ નથી લાગતું.

નોકિયાએ પણ હવે માઇક્રોસોફ્ટ સાથે પાર્ટનરશીપ કરી છે અને નોકિયાના E સિરીઝના બધાં ફોનમાં હવે Microsoft Exchangeનો સપોર્ટ છે. નોકિયા જો કે હજી પણ સિમ્બીયન ઓપરેટીંગ સિસ્ટમ વાપરે છે અને હજુ સુધી કોઇ windows mobile આવ્યો નથી પણ ભવિષ્યમાં કદાચ આવું કંઇક શક્ય પણ બને. નોકિયા દ્વારા પણ એક સેમિનાર હતો અને એમાં પણ Productivity પર ભાર મૂકાયો હતો. આજ કાલ જમાનો productivity સાથે સાથે multitaskingનો પણ છે. સ્માર્ટફોન કદાચ ભારતમાં હજી 3G સેવાના અભાવના લીધે એટલા ઉપયોગી નથી પણ વિદેશોમાં સ્માર્ટ ફોન વગર જીવન શક્ય નથી એવું લાગે. આજે ઘણું બધું કામ હું મારા આઇફોન પર જ ઓફિસ આવતા જતા કરી લઉ છું. બિઝનેસમાં પણ જો આજ કાલ કોઇ એમ કહે કે હું ઓફિસમાં નથી 2 દિવસ પછી જવાબ આપીશ તો મને એમ જ લાગે કે આ ભાઇને કોઇ રસ નથી. આજે મોબાઇલ ઓફિસનો કોન્સેપ્ટ આવી ગયો છે. એટલા માટે જ માઇક્રોસોફ્ટ Office 2010માં Web Apps આપી રહ્યું છે. તમે તમારો ડેટા ઓન લાઇન રાખી શકો તેમ જ કોઇ પણ જગ્યાએથી મેનેજ પણ કરી શકો. ડેટાની security વિશે થોડી ચિંતા થાય. જો કે આજે એક વાત મને જાણવા મળી કે તમે જો નોકિયાના મોબાઇલ ફોન પર Exchange મેઇલ અને બીજી માહિતી રાખેલી હોય અને જો ફોન ખોવાઇ જાય તો આ ડેટાને remote command થકી દૂર કરી શકાય છે. આમ કરવાથી ડેટા કોઇ ખોટા હાથમાં જવાનો પણ ભય ના રહે. Windows Mobileની પણ નવી ઓપરેટીંગ સિસ્ટમ આવી રહી છે અને સાથે સાથે મોબાઇલ માટે પણ Windows Mobile Office 2010 તો ખરું જ.

જો કે મને માઇક્રોસોફ્ટની જે પ્રોડક્ટ વિશે સૌથી વધારે જાણવાની ઇંતેજારી હતી (Visual Studio 2010) એ વિશે બહુ જાણવા ના મળ્યું. Visual Studio 2010 વિશે વધૂ જાણવા હવે મારે જાતે જ મહેનત કરવી પડશે. કાલે હવે ઓફિસમાં Office 2010 અને Visual Studio 2010 ડાઉનલોડ કરવા પડશે. મારી પાસે MSDN Value subscriberનું લાઇસન્સ છે એટલે બધાં સોફ્ટવેર મફતમાં ડાઉનલોડ કરી શકાય છે એટલે પ્રયત્ન કરવામાં વાંધો નહીં.

મને માઇક્રોસોફ્ટની મોટાભાગની પ્રોડક્ટ સારી લાગી છે (IE આમાં અપવાદ છે.) મફતિયા સોફ્ટવેરો કરતા ગુણવત્તા એકંદરે સારી હોય છે. ખાલી એક જ મોટી સમસ્યા મને કાયમથી નડતી આવી છે અને એ છે performanceની. મોટા ભાગે બધાં પ્રોજેક્ટોમાં development પતી ગયા પછી performance improvementની માથાકૂટ કરવી પડે છે. જો કે માઇક્રોસોફ્ટ દાવો કરે છે કે Office 2010 એ Office 2003 કરતા 90% વધુ ફાસ્ટ છે. જો એમ હોય તો સારુ જ છે. આજે એક વ્યક્તવ્યમાં એવું બતાવવામાં આવ્યું હતું કે Excel sheetમાં 1.5 મિલીયન ડેટા હતા તો પણ sort કરતા ફક્ત 2 સેકંડમાં Data Sort થઇ ગયો. સાચું ખોટું તો વક્તા જ જાણે.

એકંદરે આજનો દિવસ સારો રહ્યો. નવી અમુક બાબતો જાણવા મળી. ઘણી બધી નાની નાની ભેટો મળી. મરીના બે સેન્ડની મૂલાકાત પણ થઇ ગઇ. ખાવા પીવા સાથે મીની જલ્સો થઇ ગયો. બોલો માઇફ્રોસોફ્ટની જય 🙂

P.S. : આ પોસ્ટમાં એટલા બધાં અંગ્રેજી શબ્દો ગુજરાતીમાં ઠપકાર્યા છે કે મને એમ થાય છે કે આના કરતા પોસ્ટ અંગ્રેજીમાં જ લખી હોત તો સારુ હોત. પણ અમુક શબ્દોનું અંગ્રેજીમાંથી ગુજરાતી કરવું મૂશ્કેલ છે જેમ કે સોફ્ટવેરનું ગુજરાતી શું કરવું? કોઇને ખબર હોય તો નીચે કમેન્ટ્માં લખી જણાવજો.

રજાઓ બાદના વિચારવમળો

ગઇકાલે રાત્રે રજાઓ માણીને રાત્રે લગભગ 9 વાગ્યે સિંગાપોર પાછો આવ્યો. ફોન ચાલુ કરતા જ મેંગ્લોરમાં બનેલી વિમાન દુર્ઘટના વિશે જાણવા મળ્યું. વિમાની દુર્ઘટનામાં 160 જીંદગીઓ નામશેષ થઇ ગઇ. સમાચાર જાણીને રજાના મૂડમાંથી એકદમ ફિલોસોફીકલ મૂડ થઇ ગયો. જીંદગી કેવી અજીબ છે. કોઇના ઘરે દિવાળી તો કોઇના ઘરે હોળી છે. કોઇના ઘરે અંધકાર તો કોઇના ઘરે ઉજાસ છે. કોઇના જીવનમાં ખુશીઓ છે તો કોઇના જીવનમાં માતમ છે. જેના પર વીતે છે એ જ જાણે છે જીંદગી કેટલી ક્રુર છે. જીંદગીનો કોઇ ભરોસો નથી અને મૃત્યુ એ જ જીવનનું અકળ સત્ય છે એ યાદ રાખવું જ રહ્યું. આવા ધણાં બધાં આડાઅવળા વિચારો દિમાગમાં આવવા લાગ્યા. અંતે, મૃતકજનોના પરિવારજનોને સાંત્વના.

રજાઓમાં માણવા માટે અમે અમારા એક મિત્રના પરિવાર સાથે ગયા હતા. મારા મિત્રને પણ રુહી જેટલી ઉંમરની જ બેબી (વેદા) છે. એટલે ત્રણ દિવસ રુહીને એની સાથે બહુ મઝા આવી રમવાની. ત્રણ દિવસ રુહી અને વેદા બન્નેએ બહુ ધમાલ કરી. રાત્રે સૂતી વખતે પણ રુહી વેદાને યાદ કરે અને સવારે ઉઠીને પણ તરત વેદાને યાદ કરે. જતા આવતા બસમાં બન્નેએ ધમાલ મચાવી મૂકી. પણ કાલે જ્યારે ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પરથી છૂટા પડવાનો સમય આવ્યો ત્યારે વેદાને બાય કહેતા રુહીના ચહેરા પર એક ઉદાસી જેવું મને લાગ્યું. જ્યારે એને ખબર પડી કે હવે વેદા એની સાથે નહીં હોય ત્યારે એ એકદમ ઉદાસ થઇ ગઇ. આપ્તજનોથી વિખૂટા પડવાની પીડા એ ફક્ત મોટેરાઓમાં જ નહીં પણ નાના છોકરાઓમાં પણ હોય છે એ વાત મને સમજાઇ. અહીં વિદેશમાં ઇન્ડિયાની જેમ છોકરાઓનું ગ્રુપ બનવું મૂશ્કેલ છે. એટલે જ નાના છોકરાઓ બિચારા કોઇનો સાથ ઝંખતા હોય છે. મને એ વાતનું દુ:ખ થયું કે પૈસા કમાવવાની લ્હાયમાં રુહી પાસેથી હું એનું બાળપણ છિનવી રહ્યો છું, જે દાદા-દાદી કે ઘરના લોકોનો પ્રેમ મળવો જોઇએ એ પ્રેમ એની પાસેથી હું છિનવી રહ્યો છું, પોતાની ઉંમરના બાળકો સાથે ધમાલ કરવાની મઝા હું છિનવી રહ્યો છું. કદાચ હું બહુ લાગણીશીલ થઇને આ વિચારી રહ્યો છું. પણ આ વાત સાવ ખોટી તો નથી જ. ઘણી બધી વસ્તુઓ હું વિચારી શકું છું અને કરવા માંગુ છું પણ કરી શકતો નથી. કોઇક અલગ બંધનોમાં હું જકડાઇ ગયો છું એમ લાગે છે. આ બંધનો ક્યારેક તૂટશે એ આશા છે.

ત્રણ દિવસ રજાઓ દરમ્યાન દરિયા કિનારે સમય વિતાવવાનો સારો એવો સમય મળ્યો. એક દિવસ વહેલી સવારે હું દરિયા કિનારે ફરવા પણ ગયો હતો. સવારે દરિયા કિનારે ફરતા ફરતા મને મારા ગોવામાં વિતાવેલા દિવસોની યાદ તાજા થઇ ગઇ. સવારે જ્યારે તમે દરિયાને જુઓ ત્યારે એ એકદમ શાંત લાગે પણ આ જ દરિયો સાંજે જુઓ તો ઉન્માદમાં લાગે. સવારના સમયે પ્રકૃતિનું સાનિધ્ય માણતા દરિયાને શ્વાસમાં ભરી લેવાની મઝા કંઇક ઓર હોય છે. દરિયા કિનારે એકલા (હા એકલા જ :)) બેસી સમુદ્રના મોજાઓને નિહાળતા મન એકદમ શાંત થઇ જાય અને મનમાં અનેક નવીન વિચારોને આકાર પણ મળે. આવી એકલતા મને લાગે છે દરેકે સમયાંતરે માણવી જોઇએ.

અત્યારે ફકત આટલું જ લખવાનો સમય છે. રોજનીશીમાં વેકેશન વિશેની બીજી વાતોના પાનાં પછી ઉમેરીશ.

Muslims in Gujarat

L. K. Advani on his blog mentions that Muslims in Narendra Modi’s Gujarat are in far better situation compared to other states of Gujarat. He sites the finding of the Sachar committee report to support his this claim. Well, I read report’s findings & figures put up on his blog and statistically one can agree with what Mr. Advani has to say. I don’t read much into these figure as figures sometimes may be misleading and don’t portray true picture. But by saying that I don’t want to take away credit from Mr. Modi. One thing which I really appreciate is during Mr. Modi’s rule poor & common man has not lost single day’s wage because of the communal riots, curfews & tense situations. In Congress raj, every now & then poor people suffered because of the riots and can not go out to earn their rozi roti. I definitely see this as an achievement of Mr. Modi.

I read about this on DeshGujarat. On this post, I also read the comment of one of the Muslim guy. He had put up some suggestion on what Mr. Modi’s government should do in his comment point wise and after reading that I also put up my thoughts in form of comment to his points. Following is what I commented point wise :

Instructing Police to be cordial to Muslims especially Muslim institutions which should not be harrassed on mere suspicion without evidences.

    Why police should give free hand to Muslim organisation? Don’t you think many times RSS or other Hindu sangathans are also victimised? So your belief that only Muslim organisations are being targeted is incorrect.

Instructing Intelligence Agencies to shed off their pre-conceived notions that all Islamic organisations stand for terror.

It’s bitter fact that not all Muslims are terrorist but all terrorists are Muslims. It’s very bitter thing to accept but it’s truth also. Many bombers/terrorists are very innocent but their real innocence comes out only when they attempt for terror acts. Recent example is the Pakistani born US citizen who did the failed attempt to do bomb blast in New York. None of his neighbors even doubted his conduct but in the end he did something really insane. By doing all these Muslims only harming to the Muslims world over. If Muslims continue doing such things who is going to allow them to rent the house, give job, etc. And after doing all this Muslims cry about discrimination? Is this fair? In India, Muslims are treated in utmost fair manner but still they are not happy n taking the path of violence than only allah can save Islam and Muslims.

Framing rules to allow Muslims to purchase properties in any given area from any developers

Now you are asking for reservation even in real estate sector. It’s really sad that politicians of our country have made Muslims of our country so handicapped by throwing the bites of reservation at them every now & then. I stay in Singapore and here housing sector is by and large controlled by government i.e. 75% of the houses here are built and managed by government and rest 25% is open for private players. In government controlled estates, they do have quotas for each race but in private sector they don’t enforce such thing. But still people of different races have formed the packets by buying and stay together in private properties. So it’s human tendency to stay with the people of the same race. Also, forcing such things may work in Singapore because larger part of the real estate market is controlled by government while in India, exactly opposite scenario is there. So I think forcing private players to give reservation in property is not fair. Pls come out of the reservation mentality.

Also, in this point I would like to mention one more thing. When Muslims want to stay within community, they should learn to respect the sensitivities of other races and religions. I remember when I was in Mumbai and staying in Borivali, we had few Muslim houses in our near by locality. We also had jain temple near by. On the day of Bakri id, despite of requesting them, Muslims were butchering the goat in front of temple gates. Do you think it was absolutely required? Why you don’t respect the sensitivities of other religions? This is also one of the reason why Hindu societies doesn’t allow Muslims. If I talk about Singapore, here government doesn’t allow butchering the goat in open on ids. Govt. allows sacrifice of goat only in mosque and then all have to take mutton from the mosque only. As Indian citizen we have fundamental right of liberty and freedom of expression but while exercising these rights one must realise that he/she should be sensitive enough to others.

Instruct various ministries to encourage Muslim groups to build institutins like Schools, Colleges, Hospitals and not create obstacles in doing so

Why government should encourage only Muslim schools and institute. Government has just one race to take care? You have your own system in forms of Madresas. Why don’t you try to strengthen this traditional system rather then developing parallel system. Try to remove radical elements out of it and strengthen the system and encourage the well being of the communities rather than breeding anti social elements.

Include Muslims in formulating developmental policies

If you want Muslims say in formulating policies then ask people from your community to take part in democratic process and get elected and take part in formulating policies. Join mainstream and contribute in positive way rather than relying on government to do it for you. Be a good to society and they will definitely take care of you.

Curb extreme and fascist movements for the larger interest of the society

curbing extremist from society has to be done by Muslims only. When government takes some harsh steps to curb extremist, Muslim organisations only start shouting. Your strengthen the grass root system in such a way that radical elements can not brain wash the youth easily. Government can only play a supportive role into this I think.

 

While I put this on blog, one thing I need to clarify is I don’t have anything personal against this guy or against Muslim community. I had and even in today’s date I have some Muslim friends who have been very gentle and nice. I am writing this only to express my view points on some of the misunderstanding most of the Muslims have in their minds. I’m firmly against the populist and minority appeasement policies of government and when I talk about minority it’s not only Muslims but any minority community.

P.S.

I don’t know how ethical it is to throw upon someone’s comment from other blog on my blog. But I’m doing this as I think I’m not harming interest of any one, I’m not trying to violate any one’s privacy and I’m not humiliating / bringing disrespect to any human being or race in general. However, if someone has objection, pls revert by putting comment.

વેકેશન

છેલ્લા લગભગ મહિનાથી હું વેકેશનનું પ્લાનિંગ કરી રહ્યો હતો પણ એક યા બીજા કારણસર એ પાછું ઠેલાતું જતું હતું. પણ છેવટે વેકેશન નક્કી થઇ ગયું છે. આજે હું વેકેશન ટુર માટે ડોલર ભરી આવ્યો અને હવે આવતા અઠવાડિયે શુક્ર, શનિ અને રવિ ત્રણ દિવસ માટે સિંગાપોરને અલવિદા. વેકેશન એક્દમ આરામપ્રદ અને આનંદદાયી રહે એ માટે બધી વ્યવસ્થા કરી લીધી છે. વેકેશન દરમ્યાન બીચ પર પડ્યા રહીને મસ્ત આરામ કરવો છે એટલા માટે sea facing chaletનું બુકીંગ કરાવ્યું છે. થાક ઉતારવા માટે મસ્ત મસાજ કરાવવા છે. સ્નોર્કલીંગ એટલે કે દરિયામાં ડૂબકી મારવાની છે. સાથે સાથે મસ્ત ફોટા પાડવા છે.કૂદરતના સાનિધ્યને પણ માણવું છે. ટૂંક્માં ત્રણ દિવસ માટે Sun, Sand, Beaches n Fun.

નીચે હું જે જગ્યાએ વેકેશન માટે જઇ રહ્યો છું એ સ્થળના અમુક ફોટા છે.

This slideshow requires JavaScript.

જો ઇન્ડિયાની ટ્રીપને વેકેશન ના ગણું તો બરાબર એક વર્ષ પછી હું વેકેશન માટે જઇ રહ્યો છું. આશા રાખું કે વેકેશન આનંદપ્રદ રહેશે.

Shameful Flight

Yesterday Finally, I laid my hand on some book after a long gap. Yesterday I went to library here. I had one specific book in my mind which was suggested by someone. The book which I wanted to borrow was “From third world to first, Singapore Story” written by Lee Kuan Yew. Lee Kuan Yew is a father figure of Singapore and he is given a credit to transform the Singapore from the third world nation after it’s birth in 1965 to first world nation of today. From whatever little I know about the history of Singapore since it’s birth, I think this fellow LKY has done good job for Singapore and have high regards for this man. But at the same time, I’m a big time criticiser of his recent policies. LKY / MM Lee (that is how he is known here) still have a great clout in Singapore and currently his son is ruling the Singapore. I was interested in reading how this fellow managed this development journey of Singapore but but but unfortunately I couldn’t lay my hands on this book. To my disgust though book was not out on loan was also not there on book shelf. Despite of my attempts to find out and taking the help from library staff, I couldn’t find the book.

As I couldn’t find that book but was determined to read something I tried to search for some other book. First time in the library, I explored the book section where India related books were kept. Though the collection was not huge still it was interesting. There were many books on gandhi, few books on history on tourism and culture. I also found one book titled as “Culture shock” describing the dos n don’t in the Indian culture and describing what outsiders must know about India before visiting India, in order to avoid culture shock. I think amazing concept to write book on :).  I took one book titled as “Shameful Flight” which is on the horror of the partition after Indian got independence. I’m avid history lover but feel ashamed to admit that till date I haven’t read any authenticate book on Indian partition which I feel I must have done so far. So by taking “Shameful Flight”, I am attempting to revisit partition era and will be trying to know what mistakes/good things likes of Gandhi / Sardar / Nehru etc. did. Some day I also want to read book on Mohammed Ali Jeenah. I think Jaswant singh’s latest book written on him is available in Singapore National library. So some day I will borrow it to read it.

Now I have managed to get the book but the problem is to get the time to do the justice with the book. Most likely I will have to read this while travelling for the office ( so will hv to stop surfing on iPhone) otherwise currently I don’t have a luxury to have spare time to read books. And yeah, yesterday I also got latest issue of magazine “India Se”. Perhaps more than enough reading material to my disposal. 🙂

શું આ ન્યાય છે?

ગઇ કાલે કસાબના કેસનો ચૂકાદો આવ્યો. મને એ વાતની રાહત થઇ કે આ કેસનો ચૂકાદો બે વર્ષની અંદર આવ્યો (જો કે હજી કસાબને સજા થતા વર્ષો નીકળી જશે, કેટલુંય ખંધું રાજકારણ રમાશે અને કસાબને જીવતો રાખવા લખલૂટ ખર્ચો થશે એ અલગ વાત છે). સાથે સાથે 26/11 કેસના બીજા બે ભારતીય આરોપીઓને મુક્ત કરવામાં આવ્યા. આ બે ભારતીય આરોપીઓ પર આરોપ હતો કે એમણે હુમલા પહેલા પાકિસ્તાનમાં બેઠેલા આતંકવાદીઓના આકાઓને જરૂરી માહિતી પૂરી પાડી હતી, નક્શા બનાવી આપ્યા હતા અને આતંકવાદી હૂમલા માટે અમુક વ્યવસ્થા કરી આપી હતી. આપણી પોલીસ આ લોકો સામે જડબેસલાક પૂરાવા ના મેળવી શકી. જજ સાહેબે એમ કહીને એ બે આરોપીઓને છોડી મૂક્યા કે તેમણે જે નક્શા બનાવ્યા હતા એના કરતા વધારે સારા નક્શા Google Map પરથી મળી શકે છે. એટલે હવે માત્ર કસાબને જ સજા થશે અને એ પણ થશે ત્યારે થશે. કસાબને મૃત્યુદંદની સજા થતા લોકો ખુશ થયા કે ચલો ન્યાય થઇ ગયો. આતંકવાદીઓને સબક શીખવાડી દીધો. કસાબને સજા મળી (અને એ પણ 2 વર્ષમાં જ) એ આવકાર્ય છે પણ એ સત્ય ના ભૂલવું જોઇએ કે કસાબ તો આખા ધટનાક્રમમાં નાનું રમકડું માત્ર છે જ્યારે મોટા માથા કે જેઓને ખરેખર સજા થવી જોઇએ એ તો પાકિસ્તાનમાં બેસીને મજા કરી રહ્યા છે અને એ લખવાની જરૂર નથી કે એ લોકોનો પાકિસ્તાનમાં વાળ પણ વાંકો નથી થવાનો. ડેવીડ હેડલી કે જેણે ખુદ 26/11ના આતંકવાદી હુમલામાં પોતાની સંડોવણી હોવાનું સ્વિકાર્યું છે એની પૂછપરછ કરવા માટેની પરવાનગી મેળવવા માટે આપણી સરકાર અમેરિકા આગળ ભાઇ બાપા કરી રહ્યું છે. હવે સમાચાર આવ્યા છે કે હેડલીની પૂછપરછ થઇ શકશે પણ એ ભાઇને ભારત સરકારને હવાલે નહીં કરાય. એટલે આપણે ફક્ત કસાબને સજા કરીને ખુશ થઇને મન મનાવી લેવાનું અને બીજા આવા મોટા આતંકવાદી હુમલા ના થાય એ માટે ભગવાનને પ્રાર્થના કરતા રહેવાની. 26/11ના આતંકવાદી હૂમલાના લીધે 166 લોકોના મોત થયા, લગભગ 300 લોકો ઘાયલ થયા, કરોડો રૂપિયાનું નુકશાન થયું અને 66 કલાક સુધી આખા દેશવાસીઓ અધ્ધર શ્વાસે આ ખૂની ખેલ જોતા રહ્યા અને છેવટે એક વ્યક્તિને સજા આપીને આપણે ન્યાય થઇ ગયો એમ કહીએ તો શું આ ખરેખર ન્યાય છે?

1993ના બોમ્બ વિસ્ફોટોનો ચૂકાદો હમણાં થોડા સમય પહેલા આવ્યો. 1993ના બોમ્બ વિસ્ફોટોના ચૂકાદામાં પણ જે મુખ્ય ગુનેગારો છે એ નાસતા ફરે છે (અથવા સાચું લખીએ તો પાકિસ્તાનમાં બેસીને મજા કરે છે) અને નાના નાના રમકડાઓને પકડીને સરકાર સજા આપવાનું ગૌરવ લઇ રહી છે. 1993ના બોમ્બ વિસ્ફોટ કેસનો ચૂકાદો આવ્યો ત્યારે અમુક અપરાધીઓ તો ચૂકાદાની રાહ જોતા જોતા ટપકી ગયા હતા.લગભગ 15વર્ષના સમય પછી અમુક નાના લોકોને પકડીને સજા આપો તો શું એ ન્યાય થયો કહેવાય?

વર્ષોથી પાકિસ્તાન આપણી સાથે મેલી રમત રમી રહ્યું છે છતાં પણ મનમોહન સિંઘને પાકિસ્તાન સાથે મંત્રણાઓ કરવાની ગલી ગલી થાય એ યોગ્ય છે? પાકિસ્તાનને ભારત સાથે મંત્રણાની રમતો રમતી જોઇને જે લોકોએ આતંકવાદી હૂમલામાં પોતાના સ્વજનો ગુમાવ્યા છે એમની આંતરડી નહીં કકળતી હોય? ન્યાય ત્યારે જ થયો કહેવાય કે જ્યારે પાકિસ્તાન સાથે કડક હાથે આતંકવાદના મૂદ્દે કામ લેવાય અને જે પણ મુખ્ય ગુનેગારો છે એને ખરા અર્થમાં સજા થાય. આતંકવાદના મૂદ્દે આપણી સરકાર વામણી પૂરવાર થઇ રહી છે અને એના પરિણામ સમગ્ર દેશની જનતા ભોગવી રહી છે. હમણાં ન્યુયોર્કમાં આતંકવાદી હૂમલાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ થયો અને 2 દિવસની અંદર જ અમેરિકા સરકારે મુખ્ય સૂત્રધારને ઝડપી લીધો. પાકિસ્તાન સરકારે પણ બીજા અમુક લોકોની આ સંદર્ભે પાકિસ્તાનમાંથી ધરપકડ કરી. 26/11 કેસમાં બધું દિવા જેવું સાફ છે છતાં ભારત સરકાર આગળ પૂરાવા માંગી માંગીને નખરા કરતી પાકિસ્તાનની સરકારે અમેરિકા આગળ તો કોઇ પૂરાવાની માંગણી નથી કરી? જો અમેરિકા પાકિસ્તાનના કાન આમળીને ધરપકડ કરાવી શકતું હોય તો ભારત શા માટે નથી કરાવી શકતું? મને લાગે છે કે પાકિસ્તાન આપણી મજાક ઉડાવે રાખે એ આપણી સરકારને કોઠે પડી ગયું છે.

જ્યારે જ્યારે મનમોહન સિંધને પાકિસ્તાનના વડાપ્રધાન સાથે હરખ ઘેલા થઇને હસ્તધૂનન કરતા જોઉ છું ત્યારે મને અસહ્ય દુ:ખ થાય છે. આપણા દેશના લોકોએ દેશનું શાસન એવા લોકોના હાથમાં સોંપ્યું છે કે જે દેશના દુશ્મનો સાથે હરખઘેલા થઇને હાથ મીલાવે રાખે છે એ વિચારે મને દેશવાસીઓની દયા આવે છે.આપણા દેશના દુર્ભાગ્ય પર દયા આવે છે કે કેવા વામણા નેતાઓ દેશને મળ્યા છે. અંગ્રેજોને ભગાડ્યા તો હવે ઇટાલીથી આવેલા મેડમ આવીને રાજ કરે છે કે જેનો એક અને માત્ર એક જ ઉદ્દેશ સરકાર ટકાવી રાખવાનો છે અને ભારત પર રાજ કરવાનો છે. ગુલામી હજી પણ આપણી માનસિકતામાં અને રગ રગમાં વ્યાપેલી છે એ

દેખાઇ આવે છે. આપણા નેતાઓએ આપણને આત્મસમ્માન વગર હલકું જીવન જીવતા બરાબર શીખવાડી દીધું છે. આતંકવાદ અને મોંઘવારી કરતા ધર્મનિરપેક્ષતા એ વધૂ જરૂરી છે એ આપણા દેશના લોકોના મગજ પર હથોડા મારી મારીને નેતાઓએ ઠસાવી દીધું છે. આપણા નેતાઓએ આતંકવાદને ખતમ કરવા કરતા એને પચાવી જવાનું લોકોને શિખવાડી દીધું છે. લોકોની પેટનો ખાડો પૂરવાની મજબૂરીને આપણા નેતાઓએ સિફતથી resillienceમાં ખપાવી દીધી છે.

મને બસ આ પંક્તિ યાદ આવે છે “हर तरफ जूर्म है बेबसी है, सहेमा सहेमा सा हर आदमी है” આનાથી વધારે હવે શું લખું?

%d bloggers like this: