Chetan bhagat rocks….

chetan_bhagat_01 

ચેતન ભગત… કદાચ નામ સાંભળેલું છે એવું લાગે નહીં? જે લોકો વાંચનનો શોખ ધરાવે છે એમના માટે આ નામ નવું નહીં જ હોય. ચેતન ભગત એક ભારતીય લેખક છે અને અત્યાર સુધી એમણે ચાર બુક લખી છે અને ચારે ચાર બુક ચાર્ટ ટોપર્સ છે. હમણાં હું સિંગાપોરમાં એકલો જ હતો એટલે મને મારા વાંચનના પ્રેમને ઉજાગર કરવાની ઇચ્છા થઇ. મારું નસીબ સારુ છે કે વૈવિધ્ય સભર વાંચન માટે સિંગાપોરમાં નેશનલ લાયબ્રેરી ઘરની પાસે જ છે. શું વાંચવું એ એક પ્રશ્ન હતો? પછી નક્કી કર્યું કે કોઇ ભારતીય લેખકની નોવેલ કે ફિક્શન બુક વાંચવી. લાયબ્રેરીમાં શોધતા શોધતા મારી નજર ચેતન ભગતની “One night @call centre” બુક પર પડી. આ બુક વિશે મેં પહેલા વખાણ સાંભળ્યા હતા એટલે થયું ચલો આ બુક વાંચીએ.

 

img_book_2_cover

ઘરે આવી રાત્રે બુક હાથમાં લીધી. પ્રસ્તાવના વાંચી અને લાગ્યું કે બુકમાં દમ છે. રાત્રે 10 વાગ્યે મેં આ બુક વાંચવાની શરૂઆત કરી અને 12:30 ક્યાં વાગી ગયા ખબર જ ના પડી. બીજા દિવસે ઓફિસ જવાનું હતું તો પણ બુક મૂકવાનું મન ના થયું. બીજા દિવસે ઓફિસેથી પાછા આવીને બીજા બધાં કામ બાજુએ મૂકીને બુક હાથમાં લીધી અને રાતના એક વાગ્યા સુધી (ખાધા વગર) વાંચીને આખી બુક પૂરી કરી દીધી. પહેલી વખત મારી જીંદગીમાં મેં કોઇ બુકને આ રીતે passionate થઇને વાંચી. કદાચ આ જાદૂ હતો ચેતન ભગતની લેખનીનો. “One night @call centre” વાર્તા છે કોલ સેન્ટરમાં કામ કરતા પાંચ પાત્રો વિશે (જેમાં બે યુવાન અને ત્રણ યુવતીઓ છે). દરેક પાત્રના જીવનમાં પોતાના પ્રોબ્લેમ છે. Life sucks આ કોમન ફિલીંગ દરેક પાત્રમાં છે. એક જ રાત્રિમાં વણાયેલી આ કથામાં આ પાંચે પાત્રો જ્યારે મુસીબતમાં હોય છે ત્યારે તેમના પર ભગવાનનો ફોન આવે છે અને જીવન જીવવાની સાચી રાહ બતાવે છે. જો કે આ બુક કોઇ સલાહ આપતી (આમ કરો, તેમ કરો) બુક નથી. શહેરી જીવન જીવતા આજની આધૂનિક પેઢીના યુવાનો કેવી અટવાયેલી મનોદશામાં જીવે છે અને એમની જીંદગીને કઇ રીતે માર્ગદર્શન આપી શકાય એ આ બુકની USP છે. ટૂંકમાં કહીએ તો લેખકે આ બુક થકી એક જ સંદેશો યુવાનોને આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે કે

Be confident and don’t ever let the losers feeling sink into you.

ચેતન ભગતની લેખન શૈલી અદ્દ્ભૂત છે. ચેતન ભગતનું અંગ્રેજી લખાણ એકદમ સરળ છે અને કટાક્ષ કરવાની શૈલી અદ્દ્ભૂત છે. જ્યારે બુક હું વાંચતો હતો ત્યારે હું બુકના પાંચે પાચ પાત્રોને visualize કરી શકતો હતો જે લેખકની  ઉપલબ્ધિ જ કહેવાય. મને વાંચતી વખતે એમ જ લાગતું હતું કે આ પાત્રોને મારી જીંદગીમાં મેં ક્યારે જોયા છે, અનૂભવ્યા છે. પાત્રોની જીંદગીની સમસ્યાઓમાં મેં મારા જીવનમાં ક્યારેક અનૂભવેલી સમસ્યાઓ દેખાતી હતી. એકંદરે એકદમ પૈસા વસૂલ બુક અને must must must વાંચવા જેવી બુક. One night @call centre” વાંચી લીધી હવે શું? હું એટલો પ્રભાવિત થઇ ગયો કે નક્કી કરી નાંખ્યું કે બસ હવે ચેતન ભગતે જેટલી પણ બુક લખી છે એ બધી વાંચી લેવી. કર્યા વેબ પર ખાંખાખોળા અને શોધી કાઢ્યું કે ભગતભાઇએ ચાર બુક લખી છે. સિંગાપોર લાયબ્રેરીમાં જોયું કે આમાંથી કેટલી બુક છે મળે એમ છે લાયબ્રેરીમાં. ઘર પાસેની લાયબ્રેરીમાં કોઇ બુક હતી નહીં એટલે સિટીમાં ગયો અને સિટી લાયબ્રેરીમાંથી બીજી બુક હું લેતો આવ્યો “Five point someone”.

 

img_book_1_cover

આ બુક ચેતન ભગત દ્વારા લખાયેલી પહેલી બુક છે. ઘરે આવીને એક બ્રેક સાથે ખાલી 8 કલાકમાં હું આખી બુક વાંચી ગયો. કોઇ બુક કે લેખક માટે આટલી દિવાનગી મેં આજ સુધી નથી અનૂભવી. "Five point someone” એ વાર્તા છે IIT માં અભ્યાસ કરવા આવેલ ત્રણ મિત્રોની, IIT ની જીંદગી વિશે, યુવાન દિલોના અરમાનો વિશે, ભણી ભણીને કંટાળેલા યુવાનો વિશેની. પ્રથમ બુક લખતા કોઇ પણ લેખક આવું અદ્દ્ભૂત લખી શકે એ મારા માટે માનવું મૂશ્કેલ છે. મને મારી કોલેજ લાઇફ અને મિત્રો યાદ આવી ગઇ. રાયન, હરી અને આલોકના પાત્રોમાં પણ ક્યાંક ને ક્યાંક હું મારી જાતને જોઇ શકતો હતો.

(ડિસેમ્બરમાં આમીરખાનની આવી રહેલી મૂવી "3 Idiots” આ બુક પર આધારિત છે. )

 

બુક વાંચીને મારા મગજમાં દોસ્તી અને મહોબ્બત વિશેનું આ ગીત મગજમાં રમતું થઇ ગયું. કે કે દ્વારા ગવાયેલું આ ગીત અદ્દ્ભૂત છે.

હજી બે બુક ચેતન ભગતની વાંચવાની બાકી છે કારણ કે આ બન્ને બુક સિંગાપોર લાયબ્રેરીમાં હાજર નથી. મારો એક મિત્ર અત્યારે સિંગાપોરથી ઇન્ડિયા ગયો છે એના જોડે આ બન્ને બુકો મેં મંગાવી લીધી છે. હવે આવતા અઠવાડિયા સુધી રાહ જોવાની રહી. ચેતન ભગતનો મારે એક વાત માટે આભાર માનવો રહ્યો કે એમની બુકોના લીધે હું ફરીથી વાંચતો થઇ ગયો અને એ પણ ગાંડાની જેમ 🙂

જ્યાં સુધી ચેતન ભગતની બુક ના આવે ત્યાં સુધી હું અત્યારે વાંચી રહ્યો છું "The white tiger” by Arvind Adiga. આ બુક ને બુકર પ્રાઇઝ મળ્યું છે. પૂરી બુક વાંચ્યા પછી કેવી લાગી બુક એ વિશે નોંધ કરીશ. 

(ઇમેજ : ચેતન ભગતની વેબ સાઇટ પરથી)

Advertisements

દે ધના ધન

આજે મૂવી "દે ધના ધન" જોયું. અભિનેત્રીઓ અને ઓમપુરીને બાદ કરતા હેરાફેરી મૂવીની આખી ટીમ છે એ ધના ધનમાં. લાંબા સમય પછી પ્રિયદર્શને પોતે આ મૂવી ડાયરેક્ટ કરી છે. મને આ મૂવી ઓકે લાગી. હેરાફેરીની જેમ અફલાતૂન નહીં તો ફાલતૂ પણ નહીં. ટાઇમપાસ કરવા માટે અને થોડા સમય માટે બધું ભૂલીને હસવા માટે આ મૂવી જોઇ શકાય.

de

પ્રિયદર્શનની મોટા ભાગની મૂવી લગભગ ઇઝી મની મેળવી લેવાની લ્હાયમાં આવતી ઉપાધિઓ પર થતી કોમેડીની થીમ પર આધારિત હોય છે અને આ મૂવી પણ આ થીમ પર જ છે. કેટ અને અક્ષય કુમારની હીટ જોડી ફરીથી જામે છે પણ મૂવીમાં એટલા બધાં કલાકારો છે કે કેટ અને અક્ષયના ભાગે બહુ કરવાનું રહેતું જ નથી. કેટ ફરીથી ગ્લેમરસ દેખાય છે (મને "અજબ પ્રેમ કી ગજબ કહાની"માં કેટ એકદમ ordinary અને non glamorous લાગી હતી. પણ Kat is back and rocks with her glam.) સમીરા રેડ્ડી અને સુનિલ શેટ્ટી એકદમ સામાન્ય લાગે છે અને ચીલાચાલુ અભિનય છે. મારા ખ્યાલથી સમીરા રેડ્ડી કરતા નેહા ધૂપિયાને લીડ રોલમાં લેવાની જરૂર હતી. (ખબર નહીં કેમ પણ મને નેહા ધૂપિયા વધારે appealing લાગે છે કદાચ મારા મગજમાં હજી જૂલીની ઇમેજ છે 🙂 ) રાજપાલ યાદવને વધૂ રોલ આપવાની જરૂર હતી. એ ખરેખર અદ્દ્ભૂત કોમેડીયન છે. પરેશ રાવલ એમના હરબંશ ચઢ્ઢાના રોલમાં એટલા જામતા નથી. આમ છતા બધા કોમેડીયનોના શંભૂમેળા થકી એક ટાઇમ પાસ મૂવી બનાવી છે પ્રિયદર્શને. મૂવીના ગીતોમાં એટલો દમ નથી જો કે નેહા ધૂપિયાનું "ઉ લા લા.." ગીત મને ગમ્યું.

મારા માટે આ મૂવી જોવાનું એક કારણ એ પણ હતું કે આ મૂવીનું પૂરેપૂરું શૂટિંગ સિંગાપોરમાં કરાયું છે. ( જો હું ખોટો ના હોઉ તો પ્રિયદર્શન પાસે સિંગાપોરની રેસીડેન્સી પણ છે અને અહીં એનું એક ઘર પણ છે અને એના છોકરાઓ સિંગાપોરમાં અભ્યાસ કરે છે. પણ મને આ માહિતીની પાક્કી ખાત્રી નથી.) મૂવીનું મોટા ભાગનું શૂટિંગ “Pan Pacific”  હોટેલમાં થયું છે. મારા ખ્યાલથી ગીતોમાં સિંગાપોરના અમુક સ્થળોને કવર કરી શકાયા હોત.

છેલ્લે મારું આ મૂવી માટે રેટીંગ : 3 / 5. (ટાઇમ પાસ માટે જોઇ શકાય.)

 

(ઇમેજ : મૂવીની વેબસાઇટ પરથી)

Kasab is the safest fellow in India

Big B on his blog writes

“A year after 26/11, the safest person in the country is, ironically …….. …….. Kasab ..”

What’s his reasoning behind making such claim? Well, read on this TOI’s front page story

http://timesofindia.indiatimes.com/india/Cost-of-keeping-Kasab-alive-Rs-31-crore-and-counting/articleshow/5269730.cms

 

26/11 – A year on

It’s exactly a year on since India witnessed it’s bloodiest terror attack in the heart of India’s financial capital, city of Mumbai. As a spirited Indian and ex Mumbaikar,  my heart goes out for those who lost their lives in the attack. Mumbai saw some emotional remembering and memorial services today. I also kept myself in isolation for few minutes and prayed for the victims and better tomorrow for fellow Indians.

But year on, i was just thinking what was good / bad things emerged out of the Mumbai siege. Well here it is :

Good things that emerged :

1) 26/11 gave a very rude shock to the authority who had taken a very laid back kind of approach towards the terrorism.

2) When rich and influential people of nation were hit, emotions ran high and it united the whole Mumbai (no matter for short time only). The show of strength by aam aadmi at the Gateway of India was indeed a very strong reaction.

3) Thick skinned CM and Home minister had to see the door thanks to the anger of the people and had to resign.

4) During the whole episode, Indian government didn’t blink and didn’t negotiate with the terrorist even though international community might have pressurized. I appreciate the toughness shown by Indian government.

5) After the siege, Authorities went into the huddle and formed the Force 1 to protect the Mumbai. Today, Force 1 even paraded in the streets of Mumbai in a show of strength and send a strong message to enemies that we are prepared. At least this should give aam aadmi some what confidence about their safety and well being.

Bad/Ugly things that emerged :

1) Even though we have full knowledge about the conspirators behind the attack and have fool proof evidences still we haven’t managed to get a single prosecution so far. We keep begging at the doorsteps of western countries to pressurize our beloved neighbour to take legal action against conspirators. This is the last thing sovereign nation like India should do.

2) Still we are hoping that sense will prevail with our beloved neighbour Pakistan and we keep holding peace talks with them. It’s rubbish and sheer waste of time and resources.

3) The lone live captured terrorist Ajmal aamer kasab, is still relishing biryani every day in the jail and every day Indian authority is spending lakhs of rupees to protect that bloody. I don’t understand what prevents government in setting up a fast track court to conclude the case and serve justice to that insane, inhuman fellow. (According to me. the best justice that can be done to kasab is, he should be brought into the public and relatives of the victims who lost their lives in the attack should be allowed to stone him to death. Even after stoning him, he doesn’t die than he should be hanged in public. And yes, there can’t be any appropriate moment to do this other than today.)

4) The people who were villains a year ago are back as hero again. Vilasrao dekshmukh has been honoured with the cabinet rank minister at centre. While, that insane fellow, R R Patil, is back as home minister. Well, this is the worst thing about the democracy, I feel. Most amusing thing for me is no one is opposing such moves like nothing has happened in past.

5) Still no strong actions has been taken to strengthen the intelligence network. We always have information that attack can takes place but no concrete information when and where the strike will occur. Recent arrest of Headley and Rana in USA, shows the failure of our system.

 

So these are just my thoughts. Before, I put an end to this post, I would like to salute those brave hearts who fought the terrorists in best of their capacities and even sacrificed their lives for the safety of fellow Indians. Just want to say one thing to those brave hearts, we Indians owe lot to you.

Finally, VANDE MATARTAM. Jai Hind.

 

P.S. : Some of the posts written by me related to mumbai terror attack

https://krunalc.wordpress.com/2008/11/29/સરદારજી-હવે-તો-જાગો/

https://krunalc.wordpress.com/2008/12/04/હલ્લા-બોલ/ 

https://krunalc.wordpress.com/2008/12/02/moshe/ 

https://krunalc.wordpress.com/2009/07/16/terror-in-mumbai/

રાજ ઠાકરે માટે એક પ્રશ્ન

આજે મેં સમાચારમાં જોયું કે મુંબઇ શહેરનું આતંકવાદી હૂમલાઓ સામે રક્ષણ કરવા માટે એક ઇલાઇટ કમાન્ડો ફોર્સની રચના કરવામાં આવી છે અને ફોર્સને ટ્રેનિંગ આપ્યા બાદ હવે એ ભવિષ્યમાં થનાર કોઇ પણ આતંકવાદી હૂમલા સામે મુંબઇનું રક્ષણ કરવા તૈયાર છે.

Raj

મારે રાજ ભાઇને પૂછવું છે કે એમણે ચેક કરી જોયું છે કે આ ફોર્સમાં મરાઠી કમાન્ડો જ છે અને બહારના કોઇ (એટલે કે યુપી બિહારના કોઇ ભૈયાઓ) નથી? જો બહારના કોઇ હોય તો રાજ ભાઇએ કેમ મરાઠીઓના મુંબઇની રક્ષા કરવા માટે મરાઠી માણસો લેવાનો જ આગ્રહ નથી કર્યો? રાજ ભાઇને પૂછવાનું મન થાય છે કે એવું કેવું કે શાંતિવાળી બેંકની કે રેલ્વેની નોકરીઓ માટે જ મરાઠી માણસો લેવાનો આગ્રહ રાખવાનો અને ગોળી ખાવાનો વારો આવે તો કોઇ પણ ચાલે?

The New Wave – Google Wave

Google has always been flagbarrer in brining in innovative ideas and user friendly products in tech segment. Once again they are ready to come out with their innovate product “Google Wave”.  Question is what is “Google Wave”? Well, the answer to this question is the following video.

 

Google wave is basically a new age Internet communication platform which intergrates all the communication needs (i.e. instant messaging, chat, blogging, microblogging, colloboration, etc.) of a person into single platform. The most important thing is it’s open source product developed in Java (obviously it can’t be on microsoft platform :)) using Google web toolkit. So in future great minds can also contribute their bit in enhanching this product and coming out with more plug ins, extensions and other facilities.

Normally, I don’t have enough patience to watch any videos lasting 1 hr 20 mins but I saw the entire demo video in one shot yesterday. Above video demonstrates the cool features of Google wave. Some of the features I liked are

  • display of message to the other user as you type (Normally when we use messenger most of our time waste in seeing the message “xxxx is typing”.) Instant display of message can be good and can be a bad as well. It depends on how we use it.
  • Adding the notes into the messages with pictures.
  • Playback feature to go through the history of message.
  • Support for extensions and gadgets
  • translation facilities. what it means is if you are communicating with french fellow who doesn’t know english and he keeps typing in french. But on your screen you will get that thing translated into the english instantly as he types.  (I think around 40 languages are supported for now. Don’t know whether any indian languages are supported or not. Also, not bothered about the perfect translation. शब्दो पर मत जाओ, भावनाओ को समझो :))
  • excellent spell checker as demonstrated in video above
  • blogging support from wave platform. (I don’t know rightnow whether it will support wordpress or not and if it does support whether it will reduce the blogging hassels for me)
  • twitter, facebook, etc. micro blogging services support
  • colloboration of infomration e.g. as shown in video above, no. of people can work on the same document and can also keep track of the history of changes.
  • can be used as bug tracking tool 🙂
  • support for mobile platforms as well

So after seeing demo I was really impressed. Now I’m eager to try my hands on it. But currently, use of google wave platform is only by invitation. Request for the google wave can be made from the following link

https://services.google.com/fb/forms/wavesignup/

I have already requested for one. Hope I get it soon.

ઇન્ડિયા ડાયરી – 8 : લૂંટાલૂંટ (मेरे पापा का सपना सब का पैसा अपना)

ઇન્ડિયાની વિઝીટ દરમ્યાન મેં એક ચીજ નોંધી કે લોકોમાંથી પ્રમાણિકતા ગાયબ થઇ રહી છે. મોટા ભાગના લોકો (એમાં આપણી સરકાર પણ આવી ગઇ) બસ પૈસા અંદર કરવામાં પડ્યા છે પછી ભલે એનાથી બીજાને નુકશાન થાય કે ખોટુ કામ કરવું પડે. હજી પણ અમુક હીરાઓ છે જે આજના જમાનામાં પણ dignity અને honesty સાથે જીવી રહ્યા છે પણ એવા લોકો બહુ ઓછા છે. મને આ વખતે ઘણા એવા અનુભવો થયા.

1. સૌ પ્રથમ મને કડવો અનૂભવ થયો અમદાવાદની ટ્રાફિક પોલીસ તરફથી. હું મિરઝાપુરની GPO પોસ્ટ ઓફિસ પાસે મારુ સ્કુટર મૂકીને અંદર મારા કામ માટે ગયો હતો. બહાર આવીને જોયું તો સ્કુટર ગાયબ. ખ્યાલ આવી ગયો કે અમદાવાદ પોલીસને મારું સ્કુટર જોઇને ખુજલી ઉપડી. જોવા જેવી વાત એ હતી કે મેં જ્યાં મૂક્યું હતુ સ્કુટર ત્યાં બીજા 10 વાહનો પડ્યા હતા. ત્યાં કે આજુ બાજુમાં કોઇ No Parkingનું પાટિયું નહોતું. આ સંજોગોમાં એવો વિચાર મને કઇ રીતે આવે કે અહીં પાર્કિંગ ના કરાય? મારું નસીબ પણ બહુ જોર કરતું હતું કારણ કે એ વખતે ઘણાં વાહનો આજુબાજુ હતા પણ ટોઇંગવાળાને ખાલી મારા સ્કુટર પર જ પ્રેમ આવ્યો. હવે સવાલ એ છે કે જો પાર્કિંગની કોઇ સુવિધા ના હોય અને No Parkingનું પાટિયું ના હોય તો મારે ક્યાં વાહન પાર્ક કરવું? દુ:ખ એ વાતનું પણ હતું કે સ્કુટર ઉઠાવીને લઇ ગયા તો ભલે મારા નસીબ પણ કોઇ માહિતી તો પાછળ મૂકતા જાઓ જેથી ખબર પડે કે સ્કુટર લઇ જવામાં આવ્યું છે અને આ જગ્યાએ આવીન છોડી જાઓ. કોઇક વ્યવસ્થા તો હોવી જ જોઇએ ને. પહેલેથી આમ ચાલતું આવ્યું છે અને ચાલતું આવશે એવું જરૂરી થોડું છે? સામાન્યા માણસનઈ અનૂકુળતા માટે સિસ્ટમમાં કોઇ ફરક કરવાનો જ નહીં? સામાન્ય માણસ ભલે ને હેરાન થાય who cares? મેં ત્યાર બાદ ત્યાં ઉભેલા લોકોને પૂછ્યું ત્યારે ખબર પડી કે GPOથી ટોંઇગ કરેલા વાહનો રૂપાલી સિનેમા ગયો. હું ભર બપોરે GPOથી ચાલતો રૂપાલી ગયો અને ત્યાં 100 રૂપિયા આપીને મારું સ્કુટર છોડાવ્યું. મેં ચાહ્યું હોત તો કદાચ હથેળી ગરમ કરીને 50 રૂપિયા આપીને કામ પતાવી શક્યો હોત પણ મારે કોઇને લાંચ આપીને આદતો ખરાબ નહોતી કરવી. ત્યાં અમુક લોકોને ઝઘડો કરતા પણ જોયા. એક વ્યક્તિ તો વળી કહેતો હતો કે એણે ટ્રાફિક પોલીસને પૂછીને જ પાર્કિંગ કર્યું હતું તો પણ એનું વાહન ઉઠાવી લાવ્યા. બસ સરકારને ટોઇંગના પૈસા ગમે તેમ પડાવવામાં લોકો પાસેથી રસ છે. જો પાર્કિંગની સુવિધા હોય અને માણસ ગમે ત્યાં પાર્ક કરે તો બરાબર છે પણ આ તો કોઇ સુવિધા નહીં આપવાની અને લોકોના ગજવા ખાલી કરવાના. કેવો સરસ attitude?

2. બીજો ખરાબ અનૂભવ થયો મને C G રોડ પરની પાર્કિંગ સિસ્ટમનો. C. G. રોડ પર થોડા વર્ષોથી પે પાર્કિંગ થઇ ગયું છે. હું દર વખતે 2 રૂપિયા આપીને પાર્ક કરું છે. પણ હું એક જગ્યાએ 2 રૂપિયા આપી પાર્ક કરું પછી થોડે દૂર બીજી દુકાન પાસે પાર્ક કરું એટલે ફરીથી 2 રૂપિયાની ચિઠ્ઠી ફાડવા આવી જાય. હું કલાકની અંદર 10 દુકાન ફરું મારે એમ તો 20 રૂપિયા આપવા પડે એમ થાય. આ વ્યાજબી તો નથી જ ને? એક વખત તમે પાર્કિંગ માટે રૂપિયા આપે તો કમ સે કમ એક કલાકની વેલિડીટી તો મળવી જોઇએ  કે નહીં? દર 10-10 મીટરના અંતરે શા માટે પાર્કિંગના રૂપિયા આપવાના? એટલે જ પછી એક વખત મારી બબાલ થઇ ગઇ. મેં ફરીવાર 2 રૂપિયા આપવાની ના પાડી અને થોડા ઉંચા અવાજે વાત કરી એટલે ભઇ ઠંદા પડી ગયા. મને કહે વાંધો નહીં ચલો 1 રૂપિયો આપો. મેં કીધું મારે કંઇ આપવું નથી તું મને તારા સાહેબ જોડે લઇ જા. હું ગયો પણ ખરો પણ એમ કોઇ સરકારી સાહેબો થોડી પોતાની જગ્યા પર મળે. અંતે હું કોઇ પણ વધૂ રકમ આપ્યા વગર ત્યાંથી નીકળ્યો પણ મને નિયમોની કોઇ clarity ના મળી. મારા ખ્યાલથી લૂંટો ભઇ લૂંટો ના બદલે એક વખત પાર્કિંગ ટિકીટ ખરીદો એટલે થોડા સમય માટે(1-2 કલાક માટે) C. G. રોડ પર પાર્કિંગ વેલિડીટી મળવી જોઇએ. 

3. સૌથી વધારે મહાનાલાયક પ્રજા જેની જોડે મારો આ વખતે પનારો પડ્યો એ તો બિલ્ડર પ્રજાનો. બિલ્ડરોને ખાલી રૂપિયા ગણવા ગમે કામ થાય કે ના થાય એ એમને નહીં જોવાનું. મારા મકાન માટે મેં 1 લાખ રૂપિયા બાકી રાખીને બધાં રૂપિયા આપી દીધા હતા. દસ્તાવેજ કરી લીધો તો પણ મકાનની ચાવી આપવાની અને બાકીના કામ પૂરા કરી આપવની કોઇ પરવા નહીં. દર વખતે નાના ના કામ માટે મારે પાછળ પડીને કરાવવાનું. અમુક કામ તો મેં મારા રૂપિયા ખર્ચીને પૂરું કરાવ્યું ત્યારે મારું ઘર વાસ્તુ કરવા લાયક તૈયાર થયું. હું નિકળ્યો સિંગાપોર આવવા ત્યારે પણ થોડું કામ બાકી હતું છતાં પણ ચાવી લેવા માટે બધાં રૂપિયા આપવા પડ્યા. અમે કીધું કે 25000 રૂપિયા બાકી રાખો અને ચાવી આપી દો. બાકીના 25000 રૂપિયા કામ પતશે એટલે મળી જશે. પણ એમ માને તો બિલ્ડર જાત શેની? બિલ્ડરભાઇ કહે મારો વિશ્વાસ રાખો તમારું કામ પતી જશે તમે રૂપિયા આપી દો. બોલો મારે એમનો વિશ્વાસ કરવાનો પણ એ મારો વિશ્વાસ ના કરે. કમ સે કમ મારા 1000 રૂપિયાના ફોન થઇ ગયા હશે એ બિલ્ડરના માણસો પાછળ તો પણ આપણને બ્લેમ કરે કે તમારે ફોન કરવાની શું જરૂર હતી અમે કામ પતાવી દઇશું. આટલો follow up કરવા છતાં કામ ના થાય તો પણ પૈસા પૂરેપૂરા આપી દઇને મારે એમનો વિશ્વાસ કરવાનો. કદાચ આ રીતે જ ઇન્ડિયામાં કામ થાય છે એ મને આ અનૂભવ શીખવાડી ગયો. આપણે આપણી ચિંતા કરવાની અને રૂપિયા ઘર ભેગા કરી દેવાના પછી બીજાનું જે થવું હોય એ થાય.

4. ઘરે વાસ્તુની વિધિ ચાલી રહ્યી હતી. ત્યારે એન્ટ્રી મારી હિજડાઓની જમાત આવી. એમનો ધંધો પણ દાદાગીરીનો છે. 501 રૂપિયા આપવાની વાત કરી તો પણ ના. નાલાયકી અને મોટો સીન કરીને 1501/- રૂપિયા ગણીને મારી પાસેથી લીધા. મને એટલો ગુસ્સો આવ્યો કે એમને જે નાટક કરવું હોય એ કરે મારે 1500 આપવા જ નથી. મારે શા માટે આપવા મારી કમાણીના પૈસા એ મફતિયાઓને? એમના આશીર્વાદ નથી જોઇતા અને જેટલી ગાળા ગાળી અને નાગાઇ કરવી હોય એ કરે એ હિજડાઓ. બહુ મોટો સીન થયો પછી મમ્મીએ વિધિ ના બગડે એટલે 1500 આપ્યા. હિજડાઓ સાલા લૂંટારા થઇ ગયા છે. મને એટલો ગુસ્સો આવ્યો કે પોલીસને ફોન કરીને બોલાવું અને બધાંને જેલની હવા ખવડાવું.

5. બીજા પણ આવા અનેક અનુભવો થયા. જેમ કે ખબર પડે કે NRI છે એટલે ભાવ બદલાઇ જાય કોઇ વસ્તુનો. 100ની વસ્તુનો ભાવ થઇ જાય 200 રૂપિયા. પાછું મીઠું બોલીને કહેવાનું પણ ખરું કે તમે તો NRI  છો હવે શું ચિંતા કરવાની રૂપિયાની? બોલો જાણે દરેક NRI ના ઘરની બહાર ભગવાને ડોલરનું ઝાડ મૂક્યું હશે?

અત્યારે આટલા અનૂભવો જ આવે છે મગજમાં. આ બધાં અનૂભવોએ શીખવાડ્યું કે આપણે આપણી કાળજી જાતે જ રાખવી કારણ કે મહેનતથી કમાયેલા રૂપિયા આપણા છે અને એને લૂંટવાની ઇચ્છા રાખનારાઓ ચારે બાજુ છે.

%d bloggers like this: