વેબ બ્રાઉઝર

મારા નોટબુક પર હાલમાં 3 વેબ બ્રાઉઝરો ઇન્સ્ટોલ કરેલા છે.

1. ઇન્ટરનેટ એક્સપ્લોરર 8.0

2. મોઝીલા ફાયરફોક્સ 3.5.2

3. ગુગલ ક્રોમ

દરેક બ્રાઉઝર વાપરવાના ફાયદા અને ગેરફાયદા છે. જેમ કે ગુગલ ક્રોમ વાપરો તો એની સાથે કોઇ પ્લગ ઇન નથી ચાલતા. બીજું તો જવા દો પણ ગુગલનું પોતાનું ટૂલબાર પણ ચાલી નથી શકતું. હવે ટૂલબાર વાપરવાની એવી આદત પડી ગઇ છે કે એના વગર ચાલી શકે એમ નથી. એટલે ક્રોમ વાપરવું શક્ય નથી મારા માટે. (જો કે ક્રોમ થોડું ફાસ્ટ છે એવું મને લાગ્યું હતું જ્યારે શરૂઆતમાં વાપરતો હતો ત્યારે.)

મોઝીલા ફાયરફોક્સના પહેલાનું વર્ઝન થોડું સ્ટેબલ હતું પણ 3.5 ના વર્ઝનો બધાં બહુ બગવાળા છે. જેમ કે જ્યારે પણ યાહુ મેઇલમાંથી લોગ આઉટ કરું છું ત્યારે બ્રાઉઝર વિન્ડો હેંગ થઇ જાય છે, અમુક વખતે બુકમાર્ક ચાલતા નથી, ટૂલ ટીપ જોઇ શકાતી નથી. વળી મેં અમુક મોઝીલાના પ્લગઇન નાંખેલા હતા એ હવે નવા વર્ઝનમાં ચાલતા નથી. એટલે મોઝીલાથી કંટાળ્યો હું.

પછી મેં વિચાર્યું કે IE 8.0 વાપરીએ. હજુ સુધી મારો અનુભવ સુખદ રહ્યો છે. એમાં જે Accelerator ની સુવિધા છે એ બહુ સારી છે. IE સાથે ગુગલ ટૂલબાર પણ integrate કરેલ છે તો હવે જ્યારે પણ કોઇ વિદેશી ભાષાનું પેજ જોઉ છું તો એ સામેથી જ મને પૂછે છે કે આ પેજ "વિદેશી ભાષા (જે પણ વિદેશી ભાષા હોય એ ગુગલ ઓળખી નાંખે છે)"માં છે એને અંગ્રેજીમાં ભાષાંતર કરીને બતાઉં તમને? કેવી સરસ સુવિધા કહેવાય. વળી ભાષાંતરની ગુણવત્તા પણ સારી છે. એ જ રીતે યુ ટ્યુબ અને બીજા Accelerator બહુ સારા છે. આ બધાં Accelerator ને બરાબર configure એક વખત કરી દો એટલે browsing એકદમ સરળ થઇ જાય છે. હજુ બીજા Accelerator ની મારી શોધખોળ ચાલુ છે. પણ IE થોડું ધીમું લાગે છે પણ સુવિધાજનક છે. મળતી સુવિધા સામે speed નજર અંદાજ કરી શકાય એમ છે. એટલે હાલ પૂરતું IE વાપરવાનું નક્કી કર્યું છે.

Advertisements

India battling with 3Is

આજે તબલાની કોપી હું વાંચી રહ્યો હતો. એમાં જે મુખ્ય લેખ છે 3I Battle એ ઇન્ડિયા માટે આજના સંદર્ભમાં એકદમ યોગ્ય છે. લેખમાં લખે છે કે ઇન્ડિયા અને મનમોહન સિંઘ અત્યારે 3I સામે લડી રહ્યા છે.

I – Influenza

I -  Insufficient rain

I – Insurgency

બીજા એક લેખમાં 1947ની 15મી ઓગસ્ટના દિવસે સિંગાપોરમાં વસતા ભારતીયોએ કઇ રીતે સ્વતંત્રતા દિવસની ઉજવણી કરી હતી એ વિશે ટૂંકી રજૂઆત છે.

FanFare in S’pore when India gained freedom

લાગે છે હવે તબલાનું રિપોર્ટીંગ સુધરી રહ્યું છે.

Visit to Orchard

ગયા અઠવાડિયે અમે લોકો ઓર્ચડ રોડ પર ફરવા ગયા હતા. ઓર્ચડ રોડ પર એક નવો મોલ ખૂલ્યો છે હાલમાં Ion Orchard. આ મોલ અમે નહોતો જોયો એટલે થયું કે ચલો આંટો મારતા આવીએ અને એ બહાને એક આઉટીંગ પણ થઇ જશે.

Ion Orchard એ અમીરોની દુનિયા છે અને ત્યાં મારા જેવા Not so rich (ગરીબ નહીં કહું કારણ કે B+ પોસ્ટ મુજબ No Cribbing) માણસોનું કામ નહીં. અહીં દરેક નામી international branad ના સ્ટોર છે. Louis Vuitton, Armani, Levi’s, Dolce n Gabbana, વગેરે વગેરે. હવે આવી બ્રાન્ડો ખરીદવાનું આપણું ગજું છે કઇ?

મોલમાં “Open Gallery” નામની એક આર્ટ ગેલેરી પણ છે. જ્યાં ફક્ત પેઇન્ટીંગ વેચાય છે.

Opera Gallery

પેઇન્ટીંગની કલામાં હું ઔરંગઝેબ છું તેમ છતાં પણ હું મારુ કૂતુહલ સંતોષવા માટે ગેલેરીમાં ગયો. ત્યાં પેઇન્ટીંગ એવા હતા કે જે મારી સમજની બહાર હતા. ખાલી એક પેઇન્ટીંગ જોઇને મને તરત ખબર પડી કે એ પેઇન્ટીંગ શેનું છે (એ પેઇન્ટીંગ હાથીનું હતું) બાકી બધાં પેઇન્ટીંગ વિચિત્ર લાગતા હતા. પણ ખાસ વાત એ છે કે આ વિચિત્રતાના જ ભારેખમ ભાવ હતા. મેં સૌથી મોંઘું પેઇન્ટીંગ જોયું 2,88,000 યુએસ ડોલરનું. 5 x 5 ફૂટના કેનવાસ પર જેમ તેમ મારેલા કૂચડાને (આ મારી સમજ છે) ઘરે લઇ જવા માટે આપવાના 2, 88,000 યુ એસ ડોલર. (લગભગ 1 કરોડ 40 લાખ રૂપિયા) . આને ક્દાચ ગાંડપણ ના કહેવાય? વળી મેં જોયું કે જેમ પેઇન્ટીંગ સમજવા અઘરા થતા જાય અને નગ્નતા આવતી જાય એમ પેઇન્ટીંગના ભાવ વધતા જતા હતા. મેં ત્યાં ગાંધીજીનું પણ પેઇન્ટીંગ જોયું જે 60 હજાર સિંગાપોર ડોલર એટલે કે લગભગ 20 લાખ રૂપિયામાં હતું. સૌથી સહેલું પેઇન્ટીંગ (હાથીનું)  જે મારા જેવા ઔરંગઝેબને પણ સમજાઇ ગયું એનો ભાવ હતો ખાલી 6000 સિંગાપોર ડોલર. આનો મતલબ એ થયો કે પેઇન્ટીંગ સમજવું જેટલું અઘરું એટલા રૂપિયા વધારે.

રુહી ત્યાં પેઇન્ટીંગને અડીને રમવા જતું હતું. મેં વિભાને કીધું કે ટાઉને સંભાળો નહીં તો જો ભૂલે ચૂકે પેઇન્ટીંગને કંઇ થઇ જશે તો આખી જીંદગી હું અહીં ગેલેરીમાં નોકરી કરીશ અને બીજા ઘરનાંને પણ ઇન્ડિયાથી બોલાવીને ગેલેરીમાં નોકરીએ લગાવીશ તો પણ પેઇન્ટીંગના રૂપિયા ભરપાઇ નહીં કરી શકું. 🙂

ગેલેરીની મૂલાકાત લીધા બાદ મારા મનમાં અમુક વિચારો ઝબક્યા

1. આર્ટ ગેલેરીવાળા કઇ રીતે પેઇન્ટીંગની કિંમત નક્કી કરતા હશે એટલે કેમ પેઇન્ટીંગની કિંમત 2,85,00 કે 2,90,000 ડોલર નહીં પણ 2,88,000 ડોલર જ.

2. હું સાલો ખોટો 10101010 બાઇનેરી દુનિયામાં ઘૂસ્યો. મારે પણ હાથમાં પેઇન્ટીંગ બ્રશ પકડી લેવા જેવું હતું.

જે જે….

આજે અમે ઇસ્ટ કોસ્ટ રોડ પર આવેલા Senpaga Vinayagar Temple ગયા હતા. આ મંદિર આમ તો દક્ષિણ ભારતીય શૈલીનું છે પણ એમાં મુખ્ય મૂર્તિ ગણપતિ દાદાની છે. ઘણા વખતથી (લગભગ બે મહીનાથી) હું મંદિર નહોતો ગયો એટલે થયું કે ચલો શ્રાવણ મહીનો ચાલે છે તો જરા ભગવાનને મળતા આવીએ. આ મંદિર બહુ જૂનું છે અને મંદિરમાં લખેલા ઇતિહાસ મુજ્બ સૌ પ્રથમ મૂર્તિની સ્થાપના 1875ની સાલમાં કરવામાં આવી હતી. મંદિર સારું છે અને વાતાવરણ પણ ત્યાં એકદમ શાંત છે. ત્યાં મેં અલગ અલગ પ્રકારની ગણેશ ભગવાનની કાચથી માંડીને પથ્થરની બનેલી અદભૂત મૂર્તિઓ જોઇ.

લિંક પરથી મંદિરની વર્ચ્યુઅલ ટુર કરી શકાય છે.

મા બાપ જો મંદિરે જતા હોય તો નાના છોકરાઓમાં પણ ધર્મના સંસ્કાર પડે. આ બાબતમાં મને લાગે છે કે હું રુહીને ધર્મના સંસ્કાર આપવામાં થોડો ઉણો ઉતરું છું. સિંગાપોરમાં આવ્યા બાદ હું ધર્મથી વિમુખ થઇ ગયો છું જેનો મને રંજ છે. હું રુહીને પણ નિયમિત રીતે મંદિર નથી લઇ જતો જે મારે કરવું જ જોઇએ. જો કે અમારા ધરમાં મંદિર છે એમાં રુહી લગભગ નિયમિત રીતે જે જે…. કરે છે. દરરોજ સવારે એ જ્યારે કસરત કરીને પાછું આવે ત્યારે એ ઘરમાં મૂકેલા ગણપતિ દાદાની મૂર્તિ માટે એક જાસૂદનું ફૂલ અચૂક તોડી લાવે છે અને ઘરે આવીને ગણપતિ દાદાને ફૂલ ચડાવે. જો મને અગરબત્તી કરતા જોઇ જાય તો મારા હાથમાંથી અગરબત્તી લઇને ભગવાનને અચૂક અગરબત્તી કરે છે. ટીવીમાં પણ જો ભગવાન આવી જાય તો ટીવીને પન જે જે… કરે છે. આજે મંદિરે ગયા ત્યારે પણ બે હાથ જોડીને રુહી ભગવાન સામે ઉભી રહી ગઇ હતી. 

નીચે રુહી (લાલ જર્સી અને હાફ પેન્ટમાં) ભગવાન સામે જઇને બે હાથ જોડીને જે જે…. કરે છે. હું એને આ રીતે જે જે…. કરતા જોઇને થોડો ભાવુક થઇ ગયો.

Tau 2  Tau 1 

ભગવાન રુહીને તમે તમારા પ્રેમથી આશીર્વાદિત કરજો અને સાચી સમજણ આપજો.

 

ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને, મોટું છે તુજ નામ,

ગુણ તારા નિત ગાઇએ, થાય અમારા કામ.

આ સ્તવન હું પહેલા રુહી નાની હતી ત્યારે એને રોજ સંભળાવતો હતો પણ હવે આ બધું ભૂલાતું જાય છે. દોષ મારો જ છે પણ આ દોષને સુધારવામાં થોડો સમય લાગશે.

Walk down the memory lane

I’m a person who likes to revisit the history. Back in India, I have been to many places of historical interests but still India has lot to offer when history is concerned and I’m yet to see many more places. Ajanta-Ellora caves still is fav place for me to visit and I’m in awe of the work on display there. I still rue that I’m not able to visit that place quite often. Last time during my trip to India I had a trip to all tourist destinations in Maharashtra and Ajanata was one of them. But thanks to that ******* tour operator (who took us to Ajanta on a day when it remains close), I missed out the opportunity to enjoy the amazing work once again. But my head hangs in shame to admit that I am yet to visit the epic monument of Taj Mahal yet. Somehow couldn’t manage to visit Taj so far. Now I’m out of India so it’s getting difficult for me to quench my thirst for exploring Indian history.

In Singapore also I try to keep discovering about the history of Singapore and Malay peninsula. (But (my personal opinion is )Singapore is not that rich as far as history and culture is concerned. Still I keep exploring and today I got one such chance to explore about the Singapore of yester years. Today news paper in Singapore had asked it’s readers to submit the snaps they have of yester year’s Singapore with them. After getting the snaps from people they put up the photo exhibition “My Life: Then & Now” @Orchard Central. Today I visited that place to view the photo exhibition. From the snaps, it was apparent that Singapore was not so rich, well organised, prosperous and developed when It got freedom. In the photos, I saw flooded streets with people in neck deep water, not so clean streets, undeveloped Singapore river belt, dressing of the people then, etc. When Singapore got freedom providing housing to the people was the biggest problem. In the snaps I could see people living in wooden houses and sharing a single tap of water to meet their needs. The streets were not so organised as it looks today. Singapore river belt was barren then with no concrete structures around. Seeing all snaps, I realised that Singapore was in pathetic state when it got independence. But just after 44 years of freedom, today Singapore is developed nation. I can safely say that people who had taken an initiative to lead the Singapore after independence have taken Singapore to the right direction. The key figure who made the poor, hungry and dirty Singapore of 44 years back to prosperous and developed nation of today is Lee kuan Yew. He indeed deserves the pet on his back to transform a nation in less than a one generation time.

I regret India had likes of Gandhi n Nehru at the helm at the time of our independence rather than having any visionary ruler like MM Lee (as Lee kuan Yew is known here. Ministor Mentor Lee). MM Lee was the first prime minster of Singapore and he served the Singapore as prime minster from 1959 – 1990. Currently his son, Lee Hsian Loong is serving the nation as prime minster since 2004. Just for reader’s information since independence Singapore has been ruled by only three prime minsters. First MM Lee, Second Goh Chock tong and third n current PM Lee hsian loong.

છોગાળા હવે તો છોડો

નાનપણમાં જ્યારે ભણતા હતા ત્યારે હાથીની એક વાર્તા હતી જેમાં કહેવાયું હતું કે "છોગાળા હવે તો છોડો". એવું જ કંઇ અત્યારે એર ઇન્ડિયાના મહારાજાને હું કહી રહ્યો છું પણ એર ઇન્ડિયાના મહારાજા મને સહેલાઇથી છોડવાના મૂડમાં નથી.

મારી જોડે અત્યારે મારી ઇન્ડિયાની ટિકીટોના ઇ ટિકીટ નંબર છે પણ હવે એની પેપર પ્રિન્ટ કાઢવાની છે. સિંગાપોર એરલાઇન્સમાં ફોન કરીને ઇ ટિકીટ નંબર આપો એટલે ટિકીટ તમને મેઇલ કરી આપે અને તે પ્રિન્ટ કરી શકાય એટલે આવા સામાન્ય કામ કરવા માટે સિંગાપોર એરલાઇન્સની ઓફિસે જવાની જરૂર નથી પણ એર ઇન્ડિયા પાસેથી આવી આશા રાખવી અતિશયોક્તિ જ કહેવાય. જો કે હવે હું મન મોટું રાખું છું કે ચલો વાંધો નહીં આવા કામ માટે પણ અનુકૂળતા મુજબ એર ઇન્ડિયાની ઓફિસ જઇને કામ પતાવી આવીશ. આવા જ ઉદ્દાત વિચારો સાથે હું આજે એર ઇન્ડિયાની ઓફિસે પહોંચ્યો આજે સવારે પણ હાય રે કિસ્મત…. મને જોવા મળ્યું “Closed” નું ઝૂલતું પાટિયું કારણ કે આજે સ્વતંત્રતા દિવસની રજા હતી. મને આ વાતનો ખ્યાલ જ ના રહ્યો. તો ય મારી ભૂલ માનીને મનમાં કડવાશ લાવ્યા વગર સ્વિકારી લીધું કે હવે ફરી આવવું પડશે. પછી મેં ત્યાં લાગેલા રજાઓના લિસ્ટ પર નજર નાંખી. લિસ્ટ મુજબ એર ઇન્ડિયામાં અહીં કામ કરતા સરકારી જમાઇઓ સિંગાપોર અને ઇન્ડિયા બન્ને દેશોની જાહેર રજાઓ ભોગવે છે. વાંધો નહીં ચલો આ જમાઇઓ નસીબના બળિયા હશે એમ વિચાર્યું. પણ જ્યારે ઇન્ડિયાની રજાઓનું લિસ્ટ વાંચ્યું તો એમાં જન્માષ્ટમી, દશેરા જેવી રજાઓ પણ હતી. દશેરાની અને જન્માષ્ટમીની રજાઓ મને હું જ્યારે ઇન્ડિયામાં હતો ત્યારે પણ મને નહોતી મળતી અને આ સરકારી જમાઇઓ ઇન્ડિયાની બહાર રહીને પણ આ બધી રજાઓ ભોગવે છે. આમ તો મહારાજા તમારું કંઇ ના થઇ શકે.

મારે તો મહારાજા સાથે પડ્યા પાના નિભાવવા સિવાય અત્યારે તો છૂટકો નથી.

To be or not to be…

As of now My laptop is hospitalised so having ample free time after reaching home from office. Now question arises what to do after 9:30pm without notebook. The answer to that is give some time to my other interest i.e. reading.

From the title of this post it may look like that  it is related to Shakespeare’s famous play Hamlet but infect it has nothing to do with it. This is the name of the book I have started reading now a days. The book “To be or not to be AMITABH BACHCHHAN” is a book written by khaled mohammad ( who made the movie fiza). Khaled Mohammad was made to write this book on Big B by Jaya bachchhan and this book was gifted to Big B on his 60th B’day. This book is must read kinda for those who are fan of Big B. It has got pictorial view of the Big B’s journey so far as well as in depth interview of Big B. The book describes in detail the struggling time of Big B and how he managed to get on top. It also revels few secrets of Big B’s life. As of now, I’m totally into reading this book. Will share more details once I finishes it.

BTW this book is being sold for $125 on Amazon. In Singapore, I think it’s priced @175 S$, if I’m not wrong. But I got it free of cost from National Library 🙂

%d bloggers like this: