Money n Loyality

આજે મારા જૂના ઇમેઇલ મેસેજોમાં ખાંખા ખોળા કરતા મને એક મેઇલમાંથી નીચેનું કાર્ટૂન મળ્યું.

untitled

આ કાર્ટૂન આજથી 2-3 વર્ષ પહેલા તેજીના જમાનામાં ખૂબ સૂચક હતું. આપણા બાપ દાદાના જમાનામાં જ્યારે પેઢીઓ ચાલતી હતી એ જમાનામાં Loyality એટલે કે વફાદારી શબ્દની બહુ કિંમત હતી. જે પેઢીમાં નોકરી ચાલુ કરી હોય એ જ પેઢીમાંથી લોકો નિવૃત્ત પણ થતા હતા. પણ હવે જમાનો બદલાઇ ગયો છે. આજે નથી પેઢીઓ રહી કે નથી વફાદારી રહી. આજના જમાના પ્રમાણે મની સેન્ટ્રિક થવામાં જ સારપ છે કારણ કે વફાદારી આજકાલ કોઇ નથી જોતું.

હું અહીં સિંગાપોરમાં જાપાનીઝ કંપનીમાં કામ કરું છું અને જાપાનીઝ કલ્ચરમાં લોયાલિટી પૈસા કરતા વધારે અગત્યની છે. અહીં  મેં જેટલા પણ જાપાનીઝ લોકો સાથે કામ કર્યું એ બધાં લગભગ ગ્રેજ્યુએટ થઇને કંપનીમાં જોડાયેલા છે અને 15-20-25 વર્ષથી આ જ કંપનીમાં લાગેલા છે. જાપાનીઝ કલ્ચરમાં નોકરી બદલવી એ સારુ નથી ગણાતુ. મને એમ થાય કે એક જ કંપનીમાં 20 – 25 વર્ષ કઇ રીતે નિકાળી શકાય? મને તો કોઇ પણ કંપનીમાં 2-3 વર્ષ થાય એટલે ચળ ઉપડવા લાગે છે. મારી હાલની નોકરીમાં મને 3 વર્ષ ઉપર થઇ ગયા અને જોબ બદલવાની તીવ્ર ખુજલી ઉપડી છે પણ આ મંદીના જમાનામાં નોકરીઓ ક્યાં છે? એટલે ઘરે બેસવા કરતા ઓફિસે બેસવાનું યોગ્ય સમજીને દિવસો કાપી રહ્યો છું.

જાપાનમાં લગભગ લોકો નોકરીઓ નથી બદલતા એ જાણીને મને વિચાર આવે છે કે ત્યાં કોઇ જોબ કન્સલ્ટન્ટનો ધંધો હશે જ નહીં?

કોઇક વખત એમ વિચાર થાય કે આ કાર્ટૂનનું પ્રિન્ટ આઉટ લઇને ડેસ્ક પર બોસને દેખાય એ રીતે લગાઉં. પણ આ વિચારનો અમલ આ મંદીના જમાનામાં કરવો ભારે પડે એમ છે.

Advertisements

Unique Identification Authority of India (UIAI)

આ પોસ્ટ લખતી વખતે મને ખૂબ આનંદની લાગણી થઇ રહી છે. મેં આજે આ સમાચાર વાંચ્યા.

Nilekani made govt programme chief, gets Cabinet rank

નંદન નિલકેની ઇન્ફોસીસ છોડીને ભારત સરકારના એક ખૂબ જ અગત્યના પ્રોજેક્ટ Unique Identification Authority of India (UIAI) માં પ્રોજેક્ટ હેડ તરીકે જોડાઇ રહ્યા છે. એમને કેબિનેટ કક્ષાના મંત્રીનો દરજ્જો પણ આપવામાં આવ્યો છે.

થોડા સમય પહેલા મેં મારા સ્માર્ટ કાર્ડ વિશેની પોસ્ટમાં ભારતમાં પણ દરેક વ્યક્તિને સ્માર્ટ કાર્ડ આપવામાં આવે એવી તરફેણ કરી હતી. સ્માર્ટ કાર્ડ ભારતની ઘણી મૂળભૂત અને પાયાની સમસ્યાઓનો અંત લાવી શકે એમ છે. મને એ જાણીને પણ બહુ જ આનંદ થયો કે કેન્દ્ર સરકાર આ કાર્યને ગંભીરતાથી લઇ રહી છે અને એ માટે એમણે એકદમ યોગ્ય વ્યક્તિને નિયુક્ત પણ કર્યા છે. નંદન નિલકેનીને ઇન્ફોસીસ છોડીને સરકારી કામકાજ કરવા સમજાવવા એ ખરેખર સરાહનીય છે. સાથે સાથે ઇન્ફોસીસે પણ નિલકેનીને છોડવાની તૈયારી બતાવીને પોતાની સોશિયલ રિસ્પોન્સીબિલીટી અદા કરી છે.

નંદન નિલકેનીની કાર્યક્ષમતા માટે કોઇ પ્રશ્ન હોઇ જ ના શકે પરંતુ મને લાગે છે કે આ પ્રોજેક્ટ અત્યારસુધીની એમની જીંદગીનો સૌથી અઘરો પ્રોજેક્ટ બની રહેશે. સરકારમાં રહીને કામ કરવું એ કોઇ સરળ વાત નથી અને આ પ્રોજેક્ટ 100 કરોડથી વધૂ જીંદગીને સ્પર્શતો પ્રોજેક્ટ છે. ગામડાના અભણ માણસોથી લઇને એનઆરઆઇ પ્રજાને કેવી રીતે આવરી લેવા આ પ્રોજેક્ટમાં એ એક બહુ મોટી ટાસ્ક છે. 

નંદન નિલકેનીને આ પ્રોજેક્ટમાં સફળ થાય એ માટે અંતરના ઉંડાણમાંથી શુભેચ્છાઓ. કોંગ્રેસ સરકારને પણ આ કાર્યને ગંભીરતાથી લેવા બદલ શાબાશી.

ये दिल्ली है मेरे यार….

Now a days, I listen to following song from “Dilli 6” almost every day (thanks to Big FM 96.3 FM the only bollywood FM station of Singapore). The music of this song is quiet catchy and like this song. So listening this song almost everyday inspired me to write this post.

 

There are many songs on Mumbai in our bollywood movies but I think not many on so called “Dilwalo ki nagri Delhi”. As of now I can recall only this song on Delhi from bolly movies. Perhaps bollywood doesn’t have much fascination for the political capital of nation.

If one asks me, my love for Delhi is not as strong as Mumbai. (According to me Mumbai is a place to be in, if your pocket is flooding with money. I have seen the life of Mumbai from quite near and can write a book on different facet of life in Mumbai. But this post is about Delhi so will give rest to Mumbai for a while). 

I have been to Delhi four times till date. But barring few things, Delhi didn’t impressed me much. First time when I went there I was around 21. Well, the Welcome I received in Delhi was not pleasant for me. After getting down @ railway station, I used the toilet adjacent to rest room. The moment I came out of toilet one old lady asked me to give 10 Rupee for using rest room. I replied her that I used the toilet only and not the rest room. The lady replied in very firm voice "बेटे 10 रूपये में निपटा ले वरना बहुत महगा पड जायेगा". It was just like cold blooded dhamki from that old lady. I literally gave away 10 rupee to that old lady. I realised, I’m in Delhi the so called “ठगो का शहर".  During my first visit to Delhi itself, I made my way through the political lanes of “North block” n “South block”. I went inside the “South block” n none of the security guard at that time cared to stop me. It’s fact whether someone believe it or not. At that time, I had stayed in a MP quarter of Dilip Sanghani (He was member of parliament at that time from Amreli) in New Delhi. Narendra Modi now chief minister of Gujarat was also sharing a house with Dilip Sanghani. Mr. Modi at that time was only involved with organisational activities of BJP. But at that time even, I had silently observed Mr. Modi’s influence on party workers. At that time the parliament was in session so Delhi was buzzing with political activities. I also met then Member of Parliament from Kutch Mr. Pushpdan Gadhvi. I missed out seeing L. K. Advani (due to his busy schedule) who was MP from Gandhinagar even at that time. All n all, I spent around 3 days in parlays of hard core central politics. First time I realised that government babus don’t care about recommendations from MPs. I also realized that going to politicians without solid jack is futile. I had to come back from Delhi without success. But I saw few places in New Delhi like Parliament house, Rashtrapati bhavan, Raj path, India gate, etc. During my return journey, throughout I kept cursing the cunning politicians. But whatever happened at that time with me, ultimately proved good for me though. 

My second visit to Delhi was official one. For some company’s work, I had to go to Ghaziabad (so called crime capital). So first I went to Delhi and from there I reached Ghaziabad by train. I find Ghaziabad very small city but people here were not so gracious. Fellow at the hotel reception warned me of not venturing out after 9 pm as it was unsafe. On my way back, I spent some real good time in New Delhi. I have been to Connaught place in a company of one wonderful person. I spent some quality time with that person over there venting out all the frustrations I had in my mind after visiting Ghaziabad. I was impressed seeing Connaught place. I felt like I was moving somewhere out of India. With lots of good memories, I boarded the Rajdhani to return to Ahmedabad.

My third visit was also some work related only but nothing worthy to mention about it.

My fourth visit to Delhi was immediately after marriage. We went for our honeymoon to Shimla through Delhi. In return, we went together to CP (as Connaught place is called among delhites) and did some shopping and had a good time. Though after coming back from Shimla to Delhi, I had some problem in getting hotel room. Again, all people were eager to make hole in my pocket but this time I was well prepared. But all n all, it was good trip. But train journey was quiet good both way. We had lots of rabdi @Abu road station.

There were few experiences during my trips to Delhi but most of them are forgettable or can not put them here in public forum.

But Delhi has given me two very special people to whom I admire and they hold special places deep in my heart.

The first one is my friend Ritesh. I met him for the first time after coming to Singapore. He was also working for Yokogawa but through some other company as consultant. I was new in Singapore and my immediate supervisor introduced me to him. At that time, I was looking for home in Singapore (those were very tense days for me) and was not getting any. Ritesh had also came to Singapore just 2 months before me but he had already rented the house in Singapore. So he knew more of Singapore than me then. I started interacting with him and found him very helpful. During my initial struggling period in Singapore, he helped me in every possible way. He was very different guy a kind of perfect balance of everything in him. I learned lot many homely things from him. After I rented a house in Singapore, he also helped me on how to make a structure of four walls a home. I also stayed at his place for around 10 days (as he was also bachelor then) so everyday he was used to cook some food for us. Thanks Ritesh for all the dinners and chapattis you cooked for us. When wify came to Singapore, she was also amazed to see how well I had kept the house and how  everything was in Order (perhaps she was expecting everything to be in mess knowing my abilities to manage home affairs :)).  This guy also helped me a lot when wify was in hospital for Ruhi’s delivery. At that time, he took my mom to his place and took very good care of my mom. Together our families have been to Malaysia and many different places in Singapore also. But all good things comes to an end one day and so as our association. Today we are separated by distance (as he has moved to US now) but still deep in my heart I still thank him a lot for what he has done to me.

It is not possible for me to write about the other person from Delhi who had  a long lasting influence on my life. I’m still can’t decide whether the influence that fellow had on my life was good or bad but still those memories are intact in my heart.

Delhi is divided in New Delhi n Old Delhi. New Delhi is good as roads are wider, cleaner and less crowded. While I avoid visiting Old Delhi. However, I advice visiting Chandni chowk once. The places I liked in Delhi are CP, Rajpath, Jantar Mantar, Qutab Minar, Chandni chowk (just for some food n shopping), etc.

So I can write only this much about Delhi. If any Delhite read this pls don’t get offended by anything written here.

जनमार्ग

છેલ્લા કેટલાક વખતથી અમદાવાદના લોકોને બૂમાબૂમ કરતા મેં સાંભળ્યા છે કે આખું અમદાવાદ ખોદાયેલું છે. એવું કહેવાય છે કે

यहां खूदा है, वहां खूदा है,

जहां आज नहीं खूदा है, वहां कल खूदेगा.

સામાન્ય પ્રજાને જો કે બહુ ખબર નથી હોતી કે આ ખોદકામ શેના ચાલતા હોય છે એટલે એમની ધીરજ ખૂટી જાય છે. પણ વાસ્તવિકતા એ છે કે અત્યારે અમદાવાદમાં ઘણાં બધાં પ્રોજેક્ટ એકસાથે ચાલી રહ્યા છે ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર ડેવલપ કરવા માટે. જેમાં મુખ્યત્વે બીઆરટીએસ કોરીડોર, ફ્લાય ઓવર, રસ્તાને પહોળા બનાવવા વગેરે જેવા કામ સામેલ છે.

આ બધાં કામોમાં મુખ્ય યોજના છે બીઆરટીએસની જેનું નામ છે "जनमार्ग". આ યોજના પર પ્રકાશ નાંખતી (ટોમ ટોમ કરતી) એક વિડીયો યુ ટ્યુબ પર છે.

 

આ વિડીયો થકી સામાન્ય માણસને હથેળીમાં ચાંદ બતાવાયો છે પણ જોવાનું એ છે કે સામાન્ય માણસ આમાંથી કેટલું મેળવે છે અને આ યોજના ક્યારે કાર્યરત થાય છે? આશા રાખું કે જે પ્રમાણે આ વિડીયોમાં બતાવાયું છે એ જ પ્રમાણે યોજનાનો અમલ પણ થાય.

અમદાવાદ બીઆરટીએસની વધૂ માહિતી વિકી પર પણ છે. જૂન 2009 સુધીમાં આ સેવા ચાલુ થવાની હતી પણ મને ખબર નથી કે આ સેવા હજી સુધી ચાલુ થઇ કે નહીં?

NaMo as teacher

Today I found this post on DeshGujart website. In this post, NaMo has been shown taking a class of primary students in Gujarat.

Every year at the time of starting academic year, NaMo organise such campaigns to enroll children into the school. The idea behind the campaigns is quiet noble i.e. सर्व शिक्षा अभियान". But seeing NaMo taking class himself and taking active part is campaign really makes me feel happy.

I sincerly hope this is not just a publicity gimmick. In the recent general election NaMo tried his best to install Mr. Advani as prime minister but his appeal couldn’t reach the masses. Also, NaMo got knee jerk result in his own state by just managing 15 seats which shows that still he needs to do a bit more in order to win the confidance of even a  people of Gujarat. Perhaps it will take some time for him to become more acceptable and make his presence felt across the length n breadth of India.

Btw, keep up the good work Mr. Modi.

Petronas Twin Tower

મલેશિયાની રાજધાની કુઆલાલમ્પુરનું સૌથી આકર્ષક કહી શકાય એવું સ્થળ હોય તો એ છે પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર.

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર મૂળે તો એક ઓફિસીયલ કોમ્પલેક્ષ છે જેમાં મલેશિયાની પ્રમુખ તેલ કંપની પેટ્રોનાસની મુખ્ય ઓફિસ છે. ટવીન ટાવરની ઉંચાઇ છે 452 મીટર જેટલી અને એ દુનિયાનો સૌથી ઉંચો ટવીન ટાવર છે. (સૌથી ઉંચા સિંગલ ટાવર તરીક હાલમાં બુર્જ દુબઇનું નામ છે જેની ઉંચાઇ લગભગ 800 મીટર જેટલી છે.)

DSCF0405

ટવીન ટાવરના બન્ને ટાવરમાં 84 માળ છે અને 42મા માળે બન્ને ટાવરને સ્કાય બ્રીજથી જોડવામાં આવ્યા છે. વિઝીટરોને અહીં ફક્ત 42 મા માળ સુધી જવા દેવામાં આવે છે જેથી તેઓ સ્કાય બ્રીજ પરથી કુઆલાલમ્પુર શહેરનો ટોપ વ્યુ જોઇ શકે.  રાત્રે આ ટાવર જ્યારે રોશનીમાં નહાતા હોય છે ત્યારે એ અદભૂત લાગે છે. નીચે મેં મારા કેમેરાથી ટવીન ટાવરના અને સ્કાય બ્રીજ પરથી લીધેલા અમુક ફોટા મૂકેલ છે.

DSCF0418 

DSCF0419

ટવીન ટાવર બહારની તરફથી

DSCF0415

ટવીન ટાવર સૂરિયા કેએલસીસી મોલની પાછળથી

DSCF0394

કુઆલાલમ્પુરની સ્કાયલાઇન

DSCF0398

સ્કાયબ્રીજ પરથી કુઆલાલમ્પુરના ટ્રાફિકનું દ્રશ્ય

DSCF0395

સ્કાયબ્રીજ પરથી કેએલસીસીનો વ્યુ

DSCF0413 

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવરના સ્કાયબ્રીજની મૂલાકાત લેતા પહેલા દરેક મૂલાકાતીઓને 5-7 મિનીટની એક મૂવી બતાવવામાં આવે છે. આ મૂવી પેટ્રોનાસ ગ્રુપ વિશે ટોમ ટોમ કરવા માટે બતાવવામાં આવે છે. મેં એ મૂવીને મારા કેમેરા વડે શૂટ કરી હતી જે નીચે મૂકી છે. ખાલી એક જ પ્રોબ્લેમ છે કે આ મૂવી 3D છે એટલે લખાણ ડબલ દેખાય છે અને ચિત્ર એકદમ સ્પષ્ટ નથી.

 

પેટ્રોનાસ ટવીન ટાવર વિશે વધૂ માહિતી વિકી પર છે. મલેશિયા જવાનું થાય તો ટવીન ટાવરની મૂલાકાત લેવી જ રહી.

રાજા અને રજવાડા

ગઇકાલે મેં વાંચ્યું કે હવે કોંગ્રેસ પાર્ટીમાં યુવરાજ, મહારાજ, કુંવર, બેગમ જેવા નવાબી કે રજવાડી શબ્દો કોંગ્રેસી નેતાઓ માટે નહીં વપરાય.

Cong cracks down on royalty, abolishes titles

એટલે હવે રાહુલ ગાંધીને હવે કોઇએ યુવરાજ કે પ્રિન્સ નહીં કહેવાનું અને બીજા રજવાડી ખાનદાનના બચ્ચાઓને પણ શ્રીમાન કે શ્રીમતી કહીને જ સંબોધન કરવાનું. કોંગ્રેસ પાર્ટી અને એમાં પણ સવિશેષ ગાંધી પરિવાર કે જે સમગ્ર ભારતને પોતાનું રજવાડું માને છે અને ભારત પર રાજ કરવું એને પોતાનો અધિકાર માને છે એ આવી નાની સરખી પણ પહેલ કરે એ બહુ આવકારવા લાયક છે. રાજા ગયાં અને રજવાડા રહ્યા એવું ક્યાં સુધી ચલાવે રાખવાનું? કહેવાતા રજવાડી વંશજો આજકાલ કોઇ કામના નથી પણ એમના નવાબી ઠસ્સા હજી પણ એમના મગજમાંથી નીકળતા નથી.

ગઇકાલે આ બાબતના જ સમાચાર હું ટીવી પર જોઇ રહ્યો હતો. એમાં માધવરાવ સિંધિયાના બેટા જ્યોતિરાદિત્ય સિંધિયાની એક ક્લીપ બતાવેલી . ( સિંધિયા એ ગ્વાલિયરના મહારાજાઓનું ખાનદાન છે. એનો ઇતિહાસ અહીંથી વાચી શકાય છે.) આ ક્લીપમાં જ્યોતિરાદિત્ય સિંધિયા મસ્ત ગોગલ્સ પહેરીને નવાબી અંદાજમાં ચાલી રહ્યા હતા અને આજુ બાજુના લોકો પીપી (એટલે કે પૈરી પૌના) કરી રહ્યા હતા મને ના સમજાયું કે લોકો કેમ એમના ચરણોની રજ લેવા આટલા વ્યાકુળ હતા? જ્યોતિરાદિત્ય પણ પોતાનો નવાબી ઠાઠ જોઇને ખુશ હતા અને પગે પડનારને હાથ મૂકી મૂકીને આશીર્વાદ આપતા હતા. ક્લીપમાં મેં એક લગભગ 75 -80 વર્ષના માજીને પણ પગે પડતા જોયા અને રાજા સાહેબ માજીને પગે પડતા અટકાવવાના બદલે આશીર્વાદીત કરી રહ્યા હતા.

મને સમજાઇ ગયું કે કોંગ્રેસ કેમ વર્ષો થી આપણા પર રાજ કરતી આવી છે અને હજી પણ કેમ વર્ષો સુધી રાજ કરતી રહેશે.

Long live Kings and their Kingdoms……

%d bloggers like this: