1 વર્ષ વીતી ગયું

આજ ઘણા દીવસ બાદ બ્લોગ પર કંઇક લખી રહ્યો છું. પહેલાં તો ઓફિસથી જ બ્લોગ પર જે મનમાં આવતું એ લખી નાંખતો હતો પણ પછી વિચાર આવ્યો કે હવે ઘરેથી જ જ્યારે સમય મળે ત્યારે લખતા રહેવું. પણ ઘરે લેપ્ટોપ તો હતું નહીં એટલે જ્યાં સુધી લેપ્ટોપ લુઉ ત્યાં સુધી રાહ જોવી રહી. હવે લેપ્ટોપની અનુકૂળતા છે એટલે નિયમિત રીતે બ્લોગ પર લખવાનો વિચાર છે. જીંદગીની નાની મોટી ઘટનાઓને શબ્દોમાં ઢાળતા રહેવું છે જેથી સમય જતા એક યાદોનો ખજાનો થઇ જાય છે અને વાંચતા જ વિતેલો સારો ખોટો સમય આંખ સામે આવી જાય.

31મી મે 2006 નો દિવસ એક યાદગાર દીવસ છે જીંદગીનો. આ દીવસ પહેલા ભારત ભ્રમણ તો ખૂબ કર્યું હતું પણ આ દીવસે પહેલી વખત પરદેશની વાટ પકડી હતી. આજે એ વાતને 1 વર્ષ થઇ ગયું. આમ જોવા જઇએ તો એવું લાગે કે કઇ ખબર નાપડી કે ક્યા આ સમય વીતી ગયો. પણ સિંગાપોર આવતા પહેલા ઘણાં બધાં ટેન્સનો હતાં. છેક મે મહીનાના બીજા અઠવાડીયા સુધી વિઝા નહોતો આવ્યો એટલે માસ્ટેકમાંથી રાજીનામું આપ્યું નહોતું. અને જ્યારે વિઝા આવ્યો એટલે તરત 15 દીવસમાં માસ્ટેક છોડવી પડી એટલે લફડા થયા ત્યાં. 29મી તારીખ સુધી માસ્ટેકમાં જવું પડ્યું હતું અને સિંગાપોર આવવાની તૈયારી કરવાનો કોઇ સમય ના મળ્યો. પૈસાના પણ પ્રોબ્લેમ. નવા નવા મુંબઇના ચાલુ કરેલા ઘરને પાછું સમેટીને તાળું મારવાની ચિંતા. 

સિંગાપોર આવ્યા પછી તો સૌથી મોટી ચિંતા અઠવાડીયામાં ઘર ગોતવાની હતી. દરરોજ રાત પડે હોટલમાં આવું એટલે  ટેન્શન થાય કે ઘરનો હજી કંઇ મેળ નથી પડ્યો.  હોટલમાં બુકીંગ ખાલી 7 જૂન સુધીનું હતું અને એના પછી કમ્પની કોઇ ખર્ચો આપવાની હતી નહીં. વળી ઇન્ડીયાથી ખાલી 1000 ડોલર લઇને આવેલો એટલે હોટલમાં રહેવાનું તો પોષાય એમ હતું જ નહીં. છેવટે ઘર તો ગોતી લીધું પણ એ મને 15મી જૂન પહેલાં મળે એમ હતું નહી એટલે વળી પાછો અઠવાડીયું ક્યાં કાઢવું એ પ્રશ્ન. એમાં બોબી સાથે સેટીંગ થઇ ગયું અને ભગવાનની દયાથી એ અઠવાડીયું પણ નીકળી ગયું.

17મી જૂને અહીંના ઘરમાં ગૃહપ્રવેશ કર્યો. યોગાનુયોગ 17મી જૂન મારો જન્મદીન પણ છે. પણ એ દીવસે બરાબર ઘરની સફાઇ કરવી પડી. જે ઘર લીધું હતું એમાં પહેલાં કોઇ ચાઇનીઝ લેડી રહેતી હતી અને એ એવી ગંદકીપ્રિય હતી કે ફ્રીજમાં ડીપ ફ્રીજરમાં પણ જીવડાં ફરતાં હતાં. જે કબાટ ખોલો એમાં વંદા દોડપકડ રમતાં હોય. ઘરમાં પ્રવેશ કર્યા પછી એમ થઇ ગયું કે આ ક્યાં આવી ગયો. ક્યાંથી સફાઇ શરૂ કરવી એ એક પ્રશ્ન હતો. આખરે 5 વાગ્યે આ ભગીરથ કાર્ય શરૂ કર્યું અને રાતના 12 વાગ્યા સુધી મંડ્યો રહ્યો. ભૂખ લાગે તો પણ કશું થઇ શકે એમ હતું નહીં. એક તો સિંગાપોરમાં શાકાહારી બનીને જીવવું એ બહુ અઘરું કામ છે. એટલે રાત્રે 12 વાગ્યે થાકીને સુવાનો વિચાર કર્યો. જ્યાં પલંગ પર લંબાવું તો ત્યાં તો પલંગ જ જમીનદોસ્ત થઇ ગયો. ગાદલું તો હતું નહીં આખરે જમીન પર જ રૂમાલ પાથરીને લંબાવી દીધું.

જે ઘર હતું એને હવે રહેવાલાયક બનાવવા સિવાય છૂટકો નહોતો. ધીરે ધીરે રોજ બોબી સાથે બેડોકના માર્કેટમાં જઇ સસ્તામાં બધી જરૂરિયાતની વસ્તુઓ લઇ આવતો. પૈસાની તંગી તો હતી જ આ સમય દરમ્યાન પણ ગમે તેમ કરીને 25 તારીખ સુધી ચલાવી લેતો હતો. ધીરે ધીરે ઘરમાં મોટાભાગની વસ્તુઓ આવી ગઇ અને 2 મહીનામાં તો ઘર મારે જેવું જોઇતું હતું એવું સેટ કરી દીધું. જ્યારે વિભા આવી ત્યારે એ પણ ઘરનાં રંગ રૂપ જોઇને ખૂશ થઇ ગઇ.

આમ કરતા કરતા એક વર્ષ વીતી ગયું. ઘણી બધી વસ્તુઓ બદલાઇ ગઇ જીવનમાં આ દરમ્યાન. લગ્ન અને મુંબઇમાં ઘર લીધા પછી આર્થિક મોરચે જે કટોકટી હતી એ હવે થોડી હળવી થઇ ગઇ છે. રુહીના આગમનથી ઘર સંસાર આબાદ થયો છે. મમ્મીને પણ પરદેશ યાત્રા કરાવી દીધી. સંઘર્ષમાંથી બહાર નીકળી થોડું ભવિષ્ય વિશે હવે વિચારી શકાય એમ છે.

સંઘર્ષ તો રહ્યો આ એક વર્ષમાં પણ એમાં સફળ થયો એ વાતની ખુશી છે. યોગાનુયોગ 31મી મે 2007 ના દિવસે જ લેપ્ટોપ પણ લઇ લીધું. ક્દાચ સિંગાપોરમાં એક વર્ષ પૂરું કર્યાની એ એનિવર્સરી ગિફ્ટ કહી શકાય.  જોઇએ હવે ભાવિના ગર્ભમાં શું લખાયું છે.  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: