વધૂ સારા ફોટા અહીં છે.

લાગે છે કે આ વર્ષના અંત સુધીમાં આ પ્રકારનું કોઇ ટેબ્લેટ રમકડું લઇ લેવું પડશે. લીનોવોનું આ રમકડું 1200 યુએસ ડોલરનું (એટલે કે લગભગ 60000 ભારતીય રૂપિયા)  છે અને જુન 2012 સુધીમાં માર્કેટમાં આવવાની શક્યતા છે. લીનોવોના કોમ્પ્યુટર Lookwise જોવા જઇએ તો કાયમ સેક્સી જ હોય છે અને આ નોટબુક પણ એમાં અપવાદ નથી. લીનોવો કોમ્પ્યુટરની ગુણવત્તાથી મને 100% સંતોષ નથી અને મોંઘા પણ છે તેમ છતાં એના સારા લુકના કારણે કાયમ લીનોવોના જ કોમ્પ્યુટર ઘરમાં આવ્યા છે.

જો આ રમકડું થોડું હલકું હોય તો iPadની જેમ પણ ઉપયોગ કરી શકાય. ખાલી ફરક iTunes અને windows marketplace વચ્ચેનો રહે અને આ ફરકના લીધે જ iPad જંગ જીતી જાય. ઘણી વખત એવો વિચાર આવ્યો છે કે iPad લઇ લઉં પણ પછી એમ થાય કે શું જરૂર છે? થોડો આંગળીઓ અને આંખોને પણ આરામ આપવો જરૂરી છે.

જોઇએ વિન્ડોઝ 8 રિલીઝ થતા સુધીમાં બીજા ક્યા વિકલ્પો બજારમાં આવે છે.

Image Courtesy :

http://www.gizmag.com/lenovo-ideapad-yoga-13/21073/pictures

હું (રુહીને) : આજે સાંજે ક્યાં બહાર જવું છે?

રુહી           : લંડન

ખબર નહીં કંઇ રીતે પણ આજ કાલ રુહીને લંડનનો ચસ્કો બહુ લાગ્યો છે. એણે મને અત્યારથી જ કહી રાખ્યું છે કે એ 15 વર્ષની થશે એટલે લંડન જતી રહેશે અને અત્યારથી મને ટિકીટ અને વિઝા માટે કહી રાખ્યું છે. હું વિચારતો હતો કે બાપ 30 વર્ષે અથડાતો કૂટાતો માંડ માંડ સિંગાપોર પહોંચ્યો અને ત્યાં જ અટકી ગયો જ્યારે આજકાલની પેઢીના 5 વર્ષના દેઢ ફૂટિયાઓ પણ લંડના સપના જોવા લાગ્યા છે અને ફોરવર્ડ પ્લાનિંગ કરવા લાગ્યા છે. હશે બેટા આશા રાખું કે તું 2022માં 15 વર્ષની થાય ત્યાં સુધીમાં લંડનના હાલ સુધરી જાય

જેમ આપણે ત્યાં નવા વર્ષે વડીલોને પગે લાગો એટલે તમને નગદ નારાયણ મળે એ જ રીતે ચાઇનીઝ લોકોમાં પણ છોકરાઓ જ્યારે એમના વડીલોને ત્યાં નવા વર્ષમાં જાય ત્યારે વડીલો નાના છોકરાઓને લાલ કવરમાં ડોલર બીડીને આપતા હોય છે. આ કવરને ચાઇનીઝ ભાષામાં "Ang Pow" કહેવાય છે. આજથી 5-7 વર્ષ પહેલા Ang Powમાં 2-5 ડોલર અપાતા હતા પણ હવે ડોલર પણ ઘસાતો જાય છે એટલે Ang Powની રકમ વધીને 5-10 ડોલર થઇ ગઇ છે. ચાઇનીઝ લોકોના નવા વર્ષની ઉજવણી આવતી કાલે રુહીની સ્કુલમાં પણ થવાની છે. રુહીને કાલે લાલ રંગના કપડા પહેરીને જવાનું છે.રુહી કાલે સ્કૂલમાં પાર્ટી કરશે અને મજા કરશે. મને આ વખતે એક નવો તુક્કો મગજમાં આવ્યો કે જો રુહીની સ્કુલમાં નવા વર્ષની ઉજવણી થવાની જ છે તો શા માટે છોકરાઓને ખુશ કરવા માટે "Ang Pow"નું કવર ના આપવું? એટલે આજે 10 Ang Powના કવર બનાવ્યા અને દરેક કવરમાં 2 ડોલર મૂક્યા. રુહીના વર્ગના બધા છોકરાઓને ચાઇનીઝ ન્યુ યરની ઉજવણીના ભાગરૂપે મારા તરફથી એક ખૂબ જ નાનકડી ભેટ.

અંતે, સર્વેને "Gong Xi Fa Cai” i.e. “Happy Lunar New Year”. કાલથી ચાર દિવસનું મિની વેકેશન અને આરામ.

Last week just went to the mall near by home and there saw some really good athletic performances by Chinese children. I shoot following performances using my iPhone. Just enjoy the athleticism of the children.

CNY01

CNY02

CNY03

CNY04

CNY05

CNY06

CNY07

• મારો મિત્ર કે જેણે બેગ ઉઠાવીને કોઇને પૂછ્યા વગર આગળ મૂકી દીધી એનો વાંક તો હતો જ પણ જ્યારે બેગ પાછી મૂકી દીધી અને સોરી કહી દીધું પછી વાત ત્યાં પતી જવી જોઇએ પણ ગોરાને જરા વધારે પડતું મન દુ:ખ થઇ ગયું. આનું કારણ એ છે કે ગોરાઓની પોતાની જાતને બદામી ચામડીવાળા માણસો કરતા ચઢિયાતા માનવાની માનસિકતા. બહુ ઓછા ગોરા લોકો આ માનસિકતાથી પર હોય છે.
• ઇન્ડિયાની બહાર તમે  કોઇ પણ જગ્યાએ જશો તો તમને જાતિવાદનો (Racism) અનૂભવ વહેલા મોડા થવાનો જ છે. આ અફર સત્ય છે. (આમ જોવા જઇએ તો ભારતમાં પણ જાતિવાદનો અનૂભવ થતો જ હોય છે છે – Our Great North Indian, South Indian Divide )
• જ્યારે પણ તમે બીજા કોઇ દેશમાં જાઓ (ખાસ કરીને ગોરાઓના દેશમાં) અને જો તમે ત્યાના કલ્ચર વિરૂધ્ધ કંઇક કરશો તો લોકો બહુ છંછેડાઇ જશે. જો આ જ વસ્તુ મારા મિત્રએ કદાચ ઇન્ડિયામાં કરી હોત અથવા એ બેગ કોઇ ઇન્ડિયનની હોત તો કોઇ સમસ્યા ના થઇ હોત કારણ કે આપણા ભારતીયો માટે આ બધી વાતો નગણ્ય કે સામાન્ય છે. (થોડા સમય પહેલા અહીંના પુસ્તકાલયમાં એક ચોપડી જોઇ હતી જે ખાસ ગોરા લોકોના વાંચવા માટે હતી. આ ચોપડી ગોરાઓને ઇન્ડિયામાં કેવા પ્રકારના કલ્ચર શોક લાગી શકે છે એ વિષય પર હતી )
• તમે જે જગ્યાએ નોકરી કરતા હો ત્યાંના કલ્ચરના હિસાબે ત્યાંના પ્રસંગો અનુરૂપ વેશભૂષા કરવી જ રહી. જો મારો મિત્ર ઇસ્ત્રી ટાઇટ સફેદ શર્ટ અને ફીટેડ ટ્રાઉઝર અને પોલીશ કરેલા બૂટ્માં હોત તો કદાચ પેલો ગોરો "Silly, Stupid Fellow….” ના બોલ્યો હોત. એટલા માટે જ હું ઓફિસ માટેના ફોર્મલ કપડા બહુ વ્યવસ્થિત રીતે પસંદ કરુ છું અને પૈસા કરતા એના લુક અને ફિટીંગને વધૂ મહત્ત્વ આપુ છું.

અમુક વસ્તુઓ જીંદગી આપણને અઘરી રીતે શિખવાડે છે.

• સુખ શાશ્વત નથી. દરેક સુખ કે સફળતા એની સાથે વેલિડીટી લઇને આવે છે અને વેલિડીટી પૂરી થતા એ સુખ કે સફળતાનો નશો આપોઆપ ઉતરી જાય છે.
• મંઝીલ પર પહોંચવાની મજા ત્યારે જ છે જ્યારે મંઝીલ સુધી પહોંચવા માટેની ભૂખ જીવીત હોય. ઘણા પ્રયત્નો કર્યા પછી પણ જ્યારે મંઝીલ ના મળે ત્યારે એ નિરાશા એ ભૂખને ખાઇ જતી હોય છે. 1998માં મેં એક સપનું જોયું હતું અને એ વખતે એને પૂરું કરવા ઘણા પ્રયત્નો કર્યા હતા પણ એ પ્રયત્નોમાં સફળતા ના મળી અને પછી એ સપના પાછળ ભાગવાનું બંધ કરી દીધું હતું. અનાયાસે જ એ સપનું 2011ની શરૂઆતમાં જ્યારે પૂરુ થયું ત્યારે ખુશી જરૂર થઇ પણ એ ખુશીમાં દુનિયા જીતી લીધી હોય એવો રોમાંચ જરા પણ નહોતો. માટે જ્યાં સુધી તમારી ભૂખ છે ત્યાં સુધી તમારા સપનાને જીવી લેવાનો પ્રયત્ન જરૂર કરતા રહેવું. (પ્રભુદેવાએ ગીત उर्वशी…उर्वशी…ગીતમાં એકદમ સાચુ કહ્યું છે કે 20 की उमर का है जो खेल, 60 में खेल के होगा क्या??? )
• ગુજરાતીમાં કહેવત છે કે અતિની ગતિ નથી હોતી. કોઇ પણ વસ્તુ મર્યાદામાં સારી. જે વસ્તુ વધૂ થવા લાગશે એનો મોહ આપોઆપ ઓછો થતો જશે. મારો પોતાનો અનૂભવ પણ આમ જ કહે છે.  આ વખતે ઇન્ડિયા ટ્રીપ દરમ્યાન એક મિત્ર સાથે વાત થઇ હતી. એ ભાઇ હજી 20-22 વર્ષના જ છે. એમણે અત્યાર સુધી જીવનમાં ખૂબ જલસા કર્યા છે,  બધી રીતે બધા પ્રકારના જલ્સા કર્યા છે અને કોઇની રોક ટોક વગર જલ્સા કર્યા છે જીંદગીમાં. આ વખતે એ મને કહે કે હવે એને જીંદગીથી કંટાળો આવે છે. મને કહે કે ક્યાં સુધી જીવનમાં હું જલ્સા કરે રાખીશ? એ મને કહે કે મારે જીંદગીમાં હવે દુ:ખ જોવું છે. જીંદગીનો અસલી ચહેરો જોવો છે. મહેનત મજૂરી કરીને હવે એને પોતાની રીતે જીંદગી બનાવવાની તાલાવેલી લાગી છે. મને ખરેખર ખુશી થઇ આવા વિચારો જાણીને.
• Life is all about choices we make. આજ કાલ મને મારા એન્જીનિયર બનવાની અને સિંગાપોર આવવાની કરેલી પસંદગી યોગ્ય હતી કે નહીં એ વિશે શંકા થવા લાગી છે. આરામ અને શાંતિની જીંદગીની જે આદત અત્યારે પડતી જાય છે એ મારા ભવિષ્ય માટે ખતરનાક છે.
• બહુ ઓછા લોકો એવા છે આ દુનિયામાં કે જે પોતાની મરજીના માલિક હોય છે અને જીંદગી પોતાની મરજી મુજબ જીવે છે. 2002-2003ના સમય ગાળાને બાદ કરતા આજ સુધી મને ક્યારેય એવું જીંદગીમાં નથી લાગ્યું કે હું મારી મરજી મુજબ જીંદગી જીવી રહ્યો છું. મારા નજીકના લોકો આ અફસોસ માટે મારી અમર્યાદ ઇચ્છાઓને દોષ દે છે પણ મને એમ નથી લાગતું. અમુક નિર્ણયો લેવા છે જીંદગીમાં પણ લઇ નથી શકાતા. અત્યારે તો ખાલી એટલો આશાવાદ રાખી શકું કે ક્યારેક જીંદગીમાં એ નિર્ણયો લઇ શકીશ અને એના સારા કે ખોટા પરિણામો ભોગવવા માટે મારી જાતને તૈયાર કરી શકીશ.
• આજે યુટ્યુબ પર અમુક ગુજરાતી ગીતો સાંભળી રહ્યો હતો. जो सुख पायो नाम भजनमें, सो सुख ना है अमीरीमें…. સાંભળીને થોડો વધૂ વિચારવાયુ થઇ ગયો કે પહેલા જીવનમાં કેટલી નિર્મળતા હતી? આજે કેમ હું Rat Race માં મારી જીંદગી વેડફી નાંખવા માટે મજબૂર થઇ રહ્યો છું? બીજું પણ એક ગીત સાંભળ્યું : पिंजरे के पंछी रे….. तेरा दर्द ना जाने कोइ…. तेरा दर्द ना जाने कोइ… અત્યારે તો આ ગીત મારા માટે જ લખાયું હોય એમ લાગે છે. અત્યારે સિંગાપોર નામના સોનાના પિંજરાએ મને કેદ કરી રાખ્યો છે પણ હવે આ કેદમાંથી આઝાદ થવાનો સમય પાકી ગયો છે.

અત્યારે આટલી ફિલોસોફી ઝાડીને અટકું છું. બીજું ફરી ક્યારેક

Rockstar :

Rockstar released quiet some time back and I hadn’t seen it but it was always there on my watch list solely because of the Rockstar aka Ranbir Kapoor. I have always liked him, his persona, his Casanova image, his films, etc. etc. etc. To me he is the hottest thing in Bollywood at the moment and in due time he will give Khans (who have ruled the Bollywood since edges now) run for their money. I have liked most of his movies (except “Anjana Anjani”) and “Rockstar” was no exception. Rockstar is a story of a character named “Janardhan Jakhar” aka JORDAN who always wanted to be a big name in Music world. The first half of the movie has been superbly made. First half itself was kind of “Paisa Wasool” according to me. Whatever “Junglee Jawani” or bewdagiri everything looked entertaining n gripping. Though whatever little Kashmir has been shown was really exotic.

But second half was kind of disappointing. It was bit difficult to digest how the sweet boy (who was interested only in playing his “Tun Tuna” i.e. Guitar ) suddenly turned into maniac lover and psychopath. The end of the movie was very illogical (I term it as illogical because it is my expectation that all Bollywood movies should have happy lovey dovey kinda end ) Also, too many heavy duty songs were put in second half. Instead of songs, I would have preferred some story.

Ranbir as usual is excellent in the movie. To me he fully did justice to the demanding role he got. He perfectly brought out the Rockstarish attitude in his look, expressions n acting.  Only time I felt he failed miserably was when he tried to imitate Shammi Kapoor in one of the song in movie. Also, it was bit emotional to see Shammiji last time on screen. Such an amazing actor he was.

Imtiaz Ali as a director got a novel story and did justice with the story by n large. A R Rehman has done wonderful work on music front. I think he is a gifted musician India has got n he is altogether in different orbit. Movie after movie he comes out with master pieces. In this movie also “Katiya karu….” n “Phir se ud chala….” songs are just  Amaazzingggggg….(in both music and picturisation point of view) Just an advice for the lyricist Irshad Kamil. Please write your songs which common man also can understand. You could be gifted writer with immense control on words but too much poetry n urdu in each song makes it bit difficult for common man to understand. By writing such difficult to understand songs you can show your creative geniusness and satisfy poet inside you but don’t forget masses still like n appreciate crap like “Kolavari” Some wording are so difficult that I had to google them.

The biggest disappointment in movie to me was Nargis Fakhri. Sorry babe but you scored almost zero according to me. Acting was sub standard, look wise also nothing great except you are appreciator of white skin. It was good that Director got her voice dubbed by someone else otherwise it would have been disaster. I really wonder what was in Imtiaz Ali’s mind while deciding to cast 32 year old girl (or should I say woman) in the lead role which demanded freshness. Infect, I liked that sidekick tv reporter in the movie better than Ms. Fakhri.

All n all, Rockstar was definitely kinda watchable movie. For those who are fan of Ranbir, you can’t miss this one for sure. By writing “I LOVE JORDAN”, I just end here.

The Dirty Picture :

The Dirty Picture was kinda  most awaiting movie of the year. The reason was simple : people still try to sell sex on the name of boldness/art/freedom of expression and you agree it or not, you except it or not, Sex still gets sold. However, I had a different mindset while going for this movie. I had this VB’s punch line “फ़िल्मे चलती है सिर्फ और सिर्फ तीन चीजो से और वो है Entertainment… Entertainment.. और Entertainment से” in my mind while deciding to go for this movie.

Like Rockstar the first half of the movie was very very very entertaining. Our desi public was kind of jumping and screaming on their seats in Singapore theatre which says all how good it was. One scene in the beginning was very funny in which villain throws two coins in air and fires two rounds from gun to hit those coins. In response, hero throws 1000 INR bill in air and fires a bullet which causes rain of coins on the villain. The scene was so terrific that it caused laugh riot in theatre. Dialog like सुना है तुजे होली खेलने का बहोत शोख है पर तेरी पिचकारीमें दम नहीं है though suggestive yet entertaining in the context of the scene. Film starts with catchy tamil tune of something like आ रा रा नागमुका नागमुका नागमुका n entertainment soars up perfectly with song उ..ला…ला…उ..ला..ला… Dialogs were also funny if you have appetite to digest suggestive content. All n all full to tabla tod Paisa Wasool kind of first half.

But towards the end of first half entertainment dries out. In second half it looked more like melodramatic typical Bollywood with story focusing on depicting the downfall of Silk. Entertainment totally dried up in second half in doing the justice with the real life story of actress Silk Smitha based on whom this movie has been made. In second half, film was on similar line like the movie “Fashion” however in different way.

The most interesting factor in the movie was the oomph factor of Vidya Balan. She had done full justice to her role. I think she took very bold step in accepting such roles and challenging herself with such demanding role. In our society where morale policing still rules, taking such step was very courageous on her part. VB has tried to look her erotic best by showing enough cleavages in almost each scene of movie. But I think her body is not in perfect shape to get people crazy on her. In some scenes she looks very fatso n kind of ugly. I was wondering while industry is breeding with hot females who is ready to go to any extent in order to grab limelight why Balaji opted for not so seductress VB but then I realized that even Silk Smitha the person on which this film has been based was also on bit healthier side. There is a dialog in movie that “अगर फल बडा  हो तो वो मीठा ही होग वो जरूरी नहीं होता” n I had similar kind of feeling seeing VB in some scenes. In the second half of the movie even the face of VB looks swollen n I don’t know whether it was part of showing the ill effects of her alcoholic habits on her face or something was indeed wrong with her face while shooting.

Imran Hasmi n Tushaar Kapoor both had pretty ordinary roles or kind of supporting roles in movie. Imran still manages to get some kissing n managed to keep his track record intact.

On music part, songs उ..ला…ला…उ..ला..ला… & इश्क सूफीआना…. are good.

Now let me put my view about morale policing and all the debate of right/wrong thing related to this movie in my perspective. Though nothing shown open/nude, no bed scenes, no deep kissing scenes in the movie, still this movie can’t be seen along with family. The reason being few suggestive dialogs, Cleavage show of VB and showing of continuous consumption of Alcohol n Cigarette on screen (if you get offended with it then). Lines have been crossed marginally in the movie otherwise movie is very much like other typical Bollywood movies. Now question is whether such movies should be made or not? To me the answer is such movies are being made because it sells. So if things doesn’t go beyond certain limits and movie has entertainment value then personally I’m ok with such movies. I’m against Sunny Leone’s pole dance in Bigg Boss because the platform of tv is different than movie. If something is on TV, it is in your drawing room while in case of movie it is your choice whether you are desperate enough to come out of your home and spend 100+ bucks for the entertainment. Hence, in case of movie, you are making a conscious decision on your behalf about what kind of entertainment you want for yourself. So this is my personal opinion on this matter however far reaching social impacts of such movies on our society is altogether a deep subject.

All n all this movie is kind of watchable not from the oomph factor point of view but from it’s entertainment value of first half.

Desi Boyz :

Ultimate crap. Except John’s biceps nothing is there in movie to see not even Deepika/Chitrangada. Don’t waste your hard earned money on this crappy stuff.

Season 1 : રાખી સાવંત, કાશ્મીરા શાહ

Season 2 : રાજા ચૌધરી, સંભાવના શેઠ

Season 3 : કમાલ આર. ખાન

Season 4 : ડોલી બિંદ્રા, અસ્મિત, વીણા મલિક

Season 5 : આકાશદીપ (સ્કાય), પૂજા મિશ્રા

નૈતિકતા અને આ શો બન્ને વચ્ચે કોઇ લેવા દેવા નથી. પામેલા પાસે ઝાડુ મરાવવુ તો ઠીક હતું પણ હવે સન્નીનો પોલ ડાન્સ પણ શરૂ થઇ ગયો છે. ઝઘડા, ગાળાગાળી, એકબીજાના ચરિત્રો ઉછળવા એ બધું તો આ શોની USP થઇ ગઇ છે.

આ વખતે સ્કાય નામનો એક હલકટ શોમાં છે. એની ગંદી માનસિકતા, એના ઝઘડાઓએ  અને લોકો પર કીચડ ઉછળવાની હલકી આદતે આ વખતે શોને સૌથી ગંદો શો બનાવી દીધો છે. તટસ્થ હોવાની વાત કરતા બીગ બોસ પણ TRPની લ્હાયમાં એ માણસના હલકટ વર્તન સામે આંખ આડા કાન કરી રહ્યા છે જે વધૂ વિચિત્ર મને લાગે છે. સ્કાય પછી જો કોઇ સૌથી વધારે irritating વ્યક્તિ હોય તો એ છે જૂહી (ચૂહી) પરમાર. સ્ત્રી જ સ્ત્રીની સૌથી મોટી દુશ્મન છે એનું જીવતું જાગતું ઉદાહરણ ચૂહી છે. અમર જે રીતે શોમાં વર્તી રહ્યો છે એ જોતા એને એક જ સલાહ આપી શકાય કે ભાઇ અમર, પુરૂષ છે તો પુરૂષની જેમ વર્તતા શીખ.

હજી વધૂ એક મહીના માટે આ તમાશો ચાલવાનો છે અને જોવાનું એ છે કે નૈતિકતાનું કેટલું અધોપતન થાય છે

હાલમાં ઓર્ચડ રોડ નાતાલના લીધે સરસ રીતે શણગારાયો છે અને એમાં વિવિધ જગ્યાઓએ મૂકેલી હાથીની કલાત્મક મૂર્તિઓના લીધે ઓર્ચડ રોડની રોનક ઓર વધી ગઇ છે. જુદી જુદી સાઇઝની આ મૂર્તિઓના વેચાણ માટે સ્ટોર પણ છે ઓર્ચડ રોડ પર. મૂર્તિઓ ખરેખર અદ્દ્ભૂત છે પણ એને ખરીદી શકાય એટલી સસ્તી નથી મારા માટે.

મારી ફૂકેટની ટ્રીપ દરમ્યાન હાથીઓની નજીક જવાનો અવસર મળ્યો હતો. થાઇલેન્ડના લોકો માટે હાથી કદાચ પૂજનીય પ્રાણી છે અને હાથીનું વિશેષ સ્થાન છે એમના જીવનમાં. ફૂકેટની ટ્રીપ દરમ્યાન હાથીના શો પણ જોયા હતા અને હાથી પર સવારી કરવાનો પણ અવસર મળ્યો હતો.

આશા રાખીએ કે Elephant Parade થકી લુપ્ત થઇ રહેલી હાથીઓની પ્રજાતિને બચાવી શકાશે.

(આ ચિત્ર મને ફેસબુક પર મિત્રની પ્રોફાઇલ પર જોવા મળ્યું હતું).