અમદાવાદમાં બહુ જ જૂજ વખત એવું બનતું કે ગુજરાતી નાટક જોવાનો લ્હાવો મળે. એક તો આમ પણ અમદાવાદમાં ગુજરાતી નાટક બહુ આવે નહી અને આવે તો પણ ટિકીટ એટલી મોંઘી હોય કે જોવા જઇ ના શકાય. એટલે જ્યારે કદી મદી કોઇના વતી નાટક જોવાના પાસ આવે તો નાટક જોવા જવાનો મેળ પડે.
પણ મુંબઇ ગયા પછી તો ગુજરાતી નાટક જોવાની વધારે અનુકૂળતા રહેતી. એક તો બોરિવલી વેસ્ટમાં જ પ્રબોધન ઠાકરે હોલમાં દર અઠવાડિયે નવા નવા નાટકો આવતા. 100 રૂપિયા આપીને મૂવી જોવા કરતા નાટક જોવાની વધારે મઝા આવતી હતી. રાકેશભાઇ જ્યારે જોડે હતા ત્યારે મુંબઇમાં બહુ નાટકો જોયા. કોમેડી નાટકો જોવાની ખરેખર ખૂબ મઝા આવતી.
સિંગાપોરમાં તો ગુજ્રરાતી નાટક જોવાનું વિચારી જ ના શકાય. પણ ગઇકાલે ઓનલાઇન ગુજરાતી નાટક જોયું. “જલસા કરો જ્યંતિલાલ”. નાટક ઠીક ઠાક હતું. મુંબઇમાં જેવા નાટકો જોયા હતા એની સરખામણીમાં નાટક ઠીક ઠાક હતું. તો પણ નાટક જોવાની મઝા આવે. એક ગુજરા જમાનાની યાદો તાજી થઇ ગઇ. “બસ કર બકુલા”, “પ્રેમનો પબ્લિક ઇસ્યુ” જેવા નાટકો કાયમ યાદ રહેશે.
Filed under: રોજનીશી
